Evi schrijft

Allemaal rokjes

2012-03-04T07:02:00.001-08:00

Ik had u een rokblog beloofd en een rokblog krijgt u. U krijgt zelfs in chronologische volgorde alle rokjes te zien die al ooit (afgewerkt) van onder mijn naaimachine zijn gerold. Allemaal, behalve deze hier, want die heeft u (misschien) al eens gezien. Rokje nummer 1 was dat, zonder blinde rits, zonder beleg en bovenaan afgewerkt met een biais. Voor wie dit Chinees is, zo ziet dat er dan uit:

Niet zo heel netjes dus, maar dit stukje zit dan ook strategisch verborgen onder een truitje. Na rokje nummer 1 volgde in de zomer rokje nummer 2, in aarbeienmotiefje en onderaan afgewerkt met een opgestikt lintje.

Maar ook hier geen blinde rits en een niet echt propere afwerking, maar eigenlijk is er geen kat die dat ziet (afgezien van die rits misschien). Alleen voel ik me in dat stofje eigenlijk maar 10 jaar oud...

Rokje nummer 3 was blauw en had bolletjes en werkte ik af met een versiering die ik elders op een blog had gezien (excuses, ik weet totaal niet meer waar). In ieder geval had zij het idee zelf 'gestolen' van één of ander rokjesmerk dat van die versiering hun handelsmerk had gemaakt. Soms twijfel ik of mijn heupen er niet te breed uitzien in deze rok, omdat die toch wel serieus geaccentueerd worden. Wat denkt u daar eigenlijk van?
Het patroon is er eentje van Burda (nr. 8176) trouwens, voor de liefhebbers.

Ik moet hem alleen nog eens strijken precies...

Rok nummer 4 is eigenlijk de rok waar ik het meest tevreden over ben en die ik ook het vaakst draag. Vanaf hier is de afwerking ook beter en alleen maar blinde ritsen (of halfblind in sommige gevallen...)! Het is een patroon uit de Knipmode dat in blogland nogal populair is (ontdekte ik achteraf). Andere maaksels hiervan kan u hier, hier of hier ontdekken. Achteraf bekeken had ik die plooi liefst een eindje dichtgestikt, want nu hangt die zo open als ik ga zitten of gebruik maak van mijn zakken. De rode knoopjes zijn strategisch geplaatst op plekjes waar de stof een beetje trok, maar dat moet ik er misschien maar niet bij vertellen. Euh... die knoopjes zijn dus louter ter versiering! De stof is blauwe polyester en dat kreukt zo niet gelijk een katoenen rok (want daarvan krijg ik het op mijn zenuwen).

Rok nummer 5 is mijn naailesrok en omdat ik nog helemaal in de ban was van stolpplooien, koos ik ook daar voor een plooi, deze keer in een groene polyester. We vertrokken in de naailes vanuit een rechte rok, op maat getekend, maar uiteindelijk bleek het eindresultaat nog een maatje te groot te zijn en past de rok ook niet zo mooi aan (kijk maar naar die bolling aan mijn linkerkant, dat is dus níet mijn heup hè...). Die plooi ziet er echter verdomd goed uit...

Rok nummer 6 is de laatste creatie en maakte ik in een glanzende rood-witte-bolletjesstof van Julija's shop. De voorkant versierde ik met een knopenpat. Als jullie binnenkort allemaal het boek van Mme ZsaZsa kopen, dan weten jullie ook hoe je dat doet, want dat wordt daar allemaal stap voor stap in uitgelegd! Eigenlijk is dat iets keisimpel voor toch een mooi resultaat.

Voor deze rok vertrok ik van hetzelfde patroon van de Knipmode, liet de zakken weg, deed de nodige aanpassingen voor het knopenpat en maakte hem 5 cm wijder onderaan. Toch is dit rokje niet zo zwierig als ik gehoopt had, maar het is wel een ideaal zomerrokje lijkt me.

En nu wil ik graag een kleedje maken, in tricot of zo! De oh zo gevreesde tricot, waar ik me ooit al aan waagde en het gauw weer opgaf! Wat gaat dat geven!?

MmeZsaZsa's redacteur

2012-01-28T01:36:00.000-08:00

Wie naait en een blog heeft, kent haar zeker. Wie naait en op het Internet surft vast ook en wie alleen maar naait en niet zo actief is op het wereldwijde web heeft haar naam vast ook al wel eens horen vallen. MmeZsaZsa is de blogster aller bloggers onder de naaisters, het lichtend voorbeeld, de 'naai-mama' (hoewel dat een beetje vreemd in de oren klinkt). MmeZsaZsa, u weet het of u weet het niet, brengt in maart haar eerste boek (jaja, eerste, want ik hoop dat er nog meer zullen volgen!?) uit met allemaal rokjes, zowel voor kinderen als voor vrouwen.

Toevallig wordt dat boek uitgegeven in de uitgeverij waar ik werk en toevallig ben ik daar redacteur en toevallig ben ik de enige in het hele bedrijf die naait en toevallig hebben ze mij (mij!)gevraagd om MmeZsaZsa's boek op inhoud te controleren, waarmee ik officiëel 'haar redacteur' word. Ik krijg dan al meteen van die beelden in mijn hoofd zoals je in films schrijvers wel eens hoort praten over hun 'editor', die hun boek mee vormt geeft en die vermeld wordt in het dankwoord, want 'without my editor this book was not possible'.
Nu ja, zo ingrijpend zal mijn invloed nu ook weer niet zijn (terug met de voetjes op de grond...), maar ik ben al ongelooflijk blij dat ik als één van de eersten het volledige boek van MmeZsaZsa in handen krijg en dat ik dan nog met kritische blik moet pieren naar foutjes die over het hoofd zijn gezien.

Als jullie binnen twee maanden MmeZsaZsa's boek in handen houden en een foutje ontdekken weten jullie bij wie jullie mogen komen klagen...

Laat ik afsluiten met een welgemeende JOEHOE!!

Geluk zit in de kleine dingen...

2012-01-17T08:31:00.000-08:00

... zoals het opruimen van de kerstversiering en bloemetjes kopen voor jezelf...

10 in 11: het verdict

2011-12-29T02:26:00.000-08:00

Het begon in januari van dit jaar met goede voornemens: als pas beginnende naaister 10 projecten tot een goed einde brengen voordat 2011 alweer voorbij zou zijn en daar verslag van uitbrengen op deze blog.

Dit was mijn lijstje en hoe ik het ervan af heb gebracht:

1. Een nieuwe hoes maken voor mijn naaimachine. De vorige ziet er namelijk nogal vies uit en is ook gerafeld aan de onderkant. Tijd voor vernieuwing!
Aan de hoes was ik begonnen, maar halverwege ging er iets mis waardoor het ding maandenlang in de kast bleef liggen tot ik in de zomer een gloednieuwe naaimachine kocht die in het bezit was van een stevige, plastic afdekhoes. Exit stoffen hoes richting vuilnisbak....

2. 'Iets' maken voor de nieuwe baby van een goede vriendin. Momenteel is zij nog hoogzwanger en zwijgt als het graf over het geslacht van die ongetwijfeld roze wolk van een baby. Bovendien leest zij dit hier wellicht ook, dus wat ik precies maak blijft (net zoals het geslacht) voorlopig nog een goed bewaard geheim!
Gelukt! Daarover alles hier te lezen.

3. Bovengenoemde baby heeft ook een zusje in de persoon van mijn allerliefste nichtje. Zij krijgt dit jaar een mooi jurkje van haar tante.
Gelukt! Dankzij het geweldig mooie patroon van Riet. The-making-of is hier te vinden.

4. Voor mezelf maak ik een pyama. Kort of lang, dat heb ik nog niet beslist!
Gelukt, in de naailes. Alleen jammer dat de pyama te groot is en ik de stof beugezien ben. Maar allez vooruit, hier een foto van de verrimpelde pyama.

5. Omdat het lief er al héél lang over zaagt... ook ineens maar een pyama voor hem.

Niet gelukt. De stof ligt in de kast, het patroon is klaar om wat aangepast te worden, maar toch gebeurt er niets. Misschien iets voor volgend jaar?

6. Aangezien ik in september vermoedelijk aan een tweede module in de naailes begin, hoop ik voor mezelf een rok te kunnen maken. Dus, met of zonder begeleiding, dit jaar maak ik een rok voor mezelf!
Meer dan gelukt. Na rok 1 kwamen rok 2 (rood met aarbeienmotiefje), rok 3 (blauw met witte bolletjes) en rok 4 (uit blauwe polyester mét zakken). Rok 5 (groen) is bijna klaar in de naailes en rok 6 (rood) is thuis in de maak. Verwacht u binnenkort aan een rokblog.

7. Al dat naaigeweld vraagt ook om een gezellig plekje in ons appartementje om dat allemaal te verwezenlijken. In 2011 creëer ik een gezellig naaihoekje, ook weer voor mezelf...
Gelukt! Alles mooi bij elkaar op een bureautje naast de boekenkast! Ik zou liever ooit een plekje hebben aan een groot raam met een mooi uitzicht, maar voorlopig zit ik daar goed in mijn hoekje.

8. Recent heb ik leren breien en hoewel ik niet echt het engelengeduld heb dat daarvoor nodig is, wil ik dit jaar een sjaal breien.
Niet gelukt. Breien is helaas niet voor mij weggelegd...

9. Om toch nog wat ruimte te laten voor plotse invallen, las ik hier ook één verrassingsprojectje in! U weet nog niet wat het is, ik weet nog niet wat het is. Laat het een ingeving van het moment zijn!
Gelukt. Het knisperdoekje voor Aidyn, het rokje voor Sterre, stoffen tasjes, de verschoningsmat voor de baby van de buren, ...

10. Omdat het er in 2010 niet van is gekomen, wil ik graag dit jaar wat kerstdecoratie maken voor in de kerstboom.
Euh... gelukt? Ik heb welgeteld één kerstdecoratieding gemaakt: een geborduurd gingerbread-koekje dat nu een beetje zielig en moederziel alleen in de doorgang van de salon naar de eetkamer hangt. Volgend jaar volgen er nog (misschien...).

En nu zal ik maar eens iets nieuws maken zeker?

Secret Santa - De Verlossing

2011-12-26T01:45:00.000-08:00

Twee maanden geleden schreef ik me in voor Secret Santa. Het concept is eenvoudig: bezorg iemand in blogland tegen 20 december een cadeautje via de post en ontvang er zelf ook eentje. Tja, daar móet je wel aan meedoen niet?

Toen ik de gegevens van 'mijn slachtoffer' via mail aankreeg, was ik heel enthousiast, want het was een blog die ik tot dan toe nog niet ontdekt had. Maar een cadeautje bedenken voor iemand die je niet kent (zelfs al heeft die persoon een lijstje gemaakt van dingen ze leuk vindt) was uiteindelijk toch moeilijker dan ik dacht. Het budget ligt immers ook rond de 10 euro en ik wou niet één, maar vele kleine cadeautjes geven. Stress!!

Gelukkig was er niet veel later een boekenverkoop op mijn werk, waar ik een Franstalig, landelijk interieurboek op de koop wist te tikken voor een luttele 1 euro (Jaja, bij een uitgeverij werken is wel plezant ...). Dat trof, want ik was de Secret Santa voor Nathalie, die in Wallonië woont en een tweetalige blog heeft. Toevallig hield Nathalie wel van landelijke interieurstijl, dus toen ik dat boek vond begon zich een idee te vormen in mijn hoofd.

Dit is het uiteindelijk geworden: een Kerst-verwenpakketje bestaande uit het interieurboek, een zakje Kersthee, kerstchocolade, een geurkaarsje met winterkruiden en een zelfgemaakte shopper om dat allemaal mooi bij elkaar te houden. Hopelijk ben je er blij mee Nathalie! Geniet ervan!

Toen mijn Secret Santa pakje de deur uit was, begon ik wel érg benieuwd te worden naar mijn eigen Secret Santa. Op woensdagavond ging ik met vriendinnen naar een theatervoorstelling. Toen ik terug thuis kwam, stond het lief me op te wachten aan de deur met een groot pak in zijn handen! Mijn Secret Santa was aan de deur afgeleverd! Ik kon me nog net genoeg bedwingen om eerst een foto van het pakje te maken.

Maar die verpakking werd al snel opengescheurd. Ik ben nu eenmaal niet zo'n persoon die geduldig plakbandje per plakbandje losmaakt. Het kaartje dat erbij zat had me al té nieuwsgierig gemaakt, want het zei dat mijn cadeautje in de richting van 'Scandinavisch design en boeken' was gegaan.

Het eerste wat me tegemoet kwam toen toen ik het pak openmaakte, was de geur. De geur die ik herkende van de boomhut in Frankrijk waar we deze zomer logeerden.

Toen kwamen er twee grote, houten letters tevoorschijn die ik als boekensteun kan gebruiken of gewoon ter decoratie op de kast kan plaatsen! Bedankt Ilse, ik ben er echt ongelooflijk blij mee!

Druk?

2011-12-05T03:39:00.000-08:00

Bloggers die gedurende een maand niets posten, komen daarna meestal met de booschap dat het misschien wel rustig is op hun blog, maar dat hun echte leven druk, druk, druk is. Tot vóór één week geleden was mijn leven eigenlijk niet druk. Ik had geen stressvolle dagen op het werk, had niet veel sociale verplichtingen of sprak zelfs niet echt met veel mensen af. Meer nog, ik genoot in november van een weekje vakantie met beste vriendin L., in New York. Ja, New York!
'Waarom blog jij daar dan niet over?', vraagt u zich nu misschien af. Tja, geen idee. Omdat ik er ten eerste niet van overtuigd ben dat er ook maar iemand op mijn geschrijf zit te wachten en ten tweede omdat ik er geen zin in had en er daardoor niet de juiste woorden voor vond. Mijn naaimachine stond in november ook maar te verstoffen en het huis(houden) verging hetzelfde lot.

Sinds een week wordt het wél druk, heb ik wél stressvolle dagen op het werk en spreek ik met heel wat mensen af op mijn vrije momenten. Van die vrije momenten geniet ik ten volle, maar het zijn die stressvolle dagen op het werk die in mij de drang opwekken om eens heel luid te gillen of heel hard te huilen. Of die twee gecombineerd. Ik zou hier op mijn blog de juiste woorden willen vinden om die drang met gevatte omschrijvingen de nek om te wringen en alles van me af te schrijven. Maar er komen geen woorden, er komt ook geen gegil en er komt geen gehuil. Er komt niets, alleen een onsamenhangend en cryptisch blogbericht.

Daar zal u het voorlopig mee moeten doen...

10 geheimen onthuld

2011-11-01T11:29:00.000-07:00

Ik kreeg van Sylvie een stokje. Nee, eigenlijk heb ik het weinig subtiel uit haar handen getrokken... In ieder geval, ik heb het en nu moet ik 10 dingen met jullie delen die jullie nog niet wisten. Hm, misschien was ik beter wat selectiever geweest in mijn rooftocht naar een stokje (ik had de inhoud van mijn handtas op tafel kunnen zwieren, zoals hier of hier), want nu moet ik 10 geheimen over mezelf prijsgeven...
Maar een stokje kan niet genegeerd worden, dus hier gaan we.

- Ik pak niet op papier. Foto's van mezelf vind ik altijd erg lelijk en ik herken mezelf er niet in. Ik zie niet dezelfde persoon die ik in de spiegel zie. Daarom zijn er ook weinig foto's van mezelf en deins ik er niet voor terug mijn hoofd eraf te knippen als ik foto's op mijn blog zet. En jullie maar denken dat ik dat doe voor de anonimiteit!

- Ik ben niet zo'n moeilijke eter en lust vrij veel ingrediënten, maar er zijn heel wat ingrediënten die ik wel lust in de ene, maar niet in een andere vorm. Zo lust ik wel graag eens een omeletje, spiegelei of zacht gekookt eitje, maar hardgekookte eitjes vliegen resoluut vantussen mijn smoskes. Chocomelk lust ik heel graag koud en dik. Warm vind ik het maar niets. Ik doe altijd melk in mijn koffie, maar van de geur van melk krijg ik spontaan braakneigingen.

- Thuis heb ik maar een klein terrasje dat ik wél zo groen mogelijk wil hebben, want toen ik nog bij mijn ouders woonde hadden we een grote tuin die mijn mama mooi aanplantte en goed onderhield (en nog steeds doet). Ik denk wel eens dat ik haar groene vingers geërfd heb, want ik ploeter graag in de grond en trek al eens graag een verdord blaadje af, maar al mijn plantjes gaan dood, omdat ik mijn interesse erin verlies als de nieuwigheid eraf is, als ze te wild beginnen te groeien of als het te koud is om het terras op te komen. Geen groene vingers dus, tenzij ik die in de loop der jaren nog kan kweken.
(Mag ik hierbij toch even vermelden dat sinds ik nieuwe plantjes kreeg van de mama halverwege september, ik nog geen enkel plantje dood heb laten gaan. Er is nog hoop!)

- Als ik een nieuw gezelschapspelletje speel, win ik áltijd de eerste keer. Daarna zelden tot nooit meer...

- Enkele jaren geleden joeg ik het lief en mijn broer de schrik op het lijf toen we in het reuzenrad op de kermis van Antwerpen zaten en ik hysterisch begon te roepen "Ik wil er uit!! Ik ga springen!!". Ik heb altijd hoogtevrees gehad, maar naartoe ik ouder word, wordt die ook erger. Ik viel bijna flauw in de lift van het Atomium (die heeft een glazen plafond!), stond met bibberende knieën op de Eifeltoren en zelfs in het Belfort van Brugge. Ik laat mijn hoogtevrees niet graag dicteren dat ik geen mooie uitzichten meer kan zien, maar in een reuzenrad, een hoge zwiermolen (de horror!!) of luchtballon krijg je mij niet (meer)...

- Ik ben verslaafd aan chips (vooral het 'Lays Baked'-assortiment) en kan zo'n hele zak chips op een half uur tijd opeten. Jawel...

- Ik aard niet goed in grote groepen mensen. Ik dreig verloren te gaan in het niets als een groep te groot wordt. Dat is gelukkig niet zo bij mensen die ik goed ken, maar als ik de mensen in kwestie niet zo goed ken, word ik onzeker en ga ik ervan uit dat niemand behoefte heeft aan mijn mening. Dus zwijg ik liever en luister (want daar kan je al veel mee leren), maar daarom sta ik in nieuwe groepen ook wel bekend als 'een stille'. Eens ik geïntegreerd ben in een groep, heb ik ook geen probleem meer met nieuwkomers. Vertrouwdheid is voor mij heel belangrijk.

- Ik kan niet tekenen en ben een beetje jaloers op mensen die dat wel kunnen. Het lijkt me geweldig als je zelf de tekeningen kan maken die je mooi vindt en mensen zelfgemaakte kaartjes kan opsturen. Ik kamp ook vaak met een gebrek aan inspiratie. Zo wil ik al lang eens zelf een knuffel maken die ik zelf 'ontworpen' heb, maar ik kom niet verder dan de ideeën die ik elders (op)pik.

- Als ik tv kijk of met een boek in de zetel zit, zit ik altijd onder een dekentje. Ja, zelfs in de zomer als het buiten 28° is.

- 'Jingle all the way' (inderdaad, met Arnold Schwarzenegger) is mijn favoriete kerstfilm...

Ik geef het stokje door aan Animuz!

Handleiding: hoe maak ik een Halloweenpompoen?

2011-10-15T11:40:00.000-07:00

Het is herfst! Een gezellige periode waarin het langzaamaan kouder wordt, de ochtenden mistiger zijn, de buitenlucht frisser ruikt, de zon lager hangt en een oranje gloed afgeeft en de bomen de mooiste kleuren hebben.

Hoog tijd dus om terras en tuin in aangepaste herfst- en Halloweensfeer te brengen. Lees hier hoe je zelf een Halloweenpompoen kan maken!

Stap 1: Het juiste materiaal

Pompoenen zijn niet zo lastig te verkrijgen als je zou denken. Wij (ik en mijn mama) vonden de onze gewoon in de Colruyt. Misschien moelijker te vinden zijn de speciale pompoenattributen die mijn mama enkele jaren geleden op de kop heeft weten te tikken. Maar geen nood, u kan best een pompoen uithollen en kerven zonder de ‘Pumpkin Masters Scrapers Scoop’…

Je kan op de pompoen zelf een gezicht tekenen, maar eenvoudiger (zeker voor zij die niet zo bedreven zijn in de grafische kunsten, zoals ik) is het om te werken met een sjabloon. Typ maar eens ‘pompoen sjablonen’ of ‘pumpkin carving patterns’ in in Google en u vindt vast wel iets naar uw gading. Ik vond mijn 'Jack the Pumpkin King'-patroontje hier. Eventueel aanpassen aan het formaat van je pompoen en printen maar.

Stap 2: Een deksel maken

Teken langsheen de bovenkant van de pompoen met potlood een cirkel, met daaraan een ‘tand’, zodat je het deksel altijd juist kan terugzetten. Bestudeer eerst de vorm van je pompoen en bepaal waar je het gezicht wil hebben. Zorg ervoor dat de tand achteraan zit! Snij het deksel dan voorzichtig los langsheen de cirkel. Je kan dit doen met een keukenmesje, of een mini-zaagje.

Stap 3: Uithollen

Een pompoen is binnenin hol, draderig en met erg veel zaden. Alle draden en zaden moeten er onverbiddelijk uit. Daarna dun je ook de wanden uit. Dit kan je doen door met de lepel langsheen de wanden te schrapen. Met het vruchtvlees kan je later lekkere pompoensoep maken! Vergeet ook het deksel niet af te schrapen. De kant waar je tekening komt, moet ongeveer 2,5 cm dik zijn.

Stap 4: Sjabloon aanbrengen

Nadat de pompoen voldoende uitgehold is, even afspoelen onder de kraan en afdrogen. Knip daarna je sjabloon uit. Je kan het sjabloon met plakband vastkleven, maar makkelijker is het papier op je pompoen te spelden.

Prik daarna langsheen de randen van je sjabloon op telkens zo’n 0.5 cm van elkaar. Werk zo je hele sjabloon af en verwijder daarna het papier.

Stap 5: Sjabloon kerven

Het sjabloon staat nu mooi op de pompoen uitgestippeld. Zaag of snij nu de delen weg. Deze stap vereist enige nauwkeurigheid en concentratie, vooral als er wat detailwerk aan te pas komt. Rustig en geduldig werken is de boodschap. Duw de te verwijderen stukjes van binnenuit voorzichtig uit de pompoen.

Stap 6: Kaarsjes branden

Spoel en droog de pompoen. Smeer hem daarna langs binnen en buiten in met zonnebloemolie of arachideolie. Hierdoor gaat de pompoen mooi glimmen en kan je hem langer bewaren. Althans, volgens de Libelle... De effectiviteit ervan zal binnen enkele weken blijken...

Plaats 2 of 3 theelichtjes in de pompoen en griezelen maar!

De Broers van Julienne

2011-10-09T06:09:00.000-07:00

Bron foto: Zone 03

Ik wou dat mijn broer zo lekker kon koken, dan stond ik elke week minstens één keer bij hem op de stoep. Het is echter Julienne die dat geluk heeft.

Vorige donderdag ging ik er eten met J. en M. en hoewel ik al in biologische restaurants kwam waar biologisch synoniem stond voor 'kleine porties zodat jij, beste klant, niet dik wordt', zijn de broers van julienne erg gul met hun borden. En lekker zeg! Ik had een oosterse zalmstrudel met een thais stoofpotje in kokosmelk en rijst, J. had een Marokkaanse croute (bladerdeeg gevuld met couscous) en M. had een groentenstoofpotje met pasta.

Ook om mee te nemen én vlak in mijn buurt.

Beste Julienne en broers, ik ga nog meer bij jullie over de vloer komen. Wie in Antwerpen woont (en wie niet in Antwerpen woont), allen daarheen!

http://www.debroersvanjulienne.be/

Kasteelpleinstraat 45

2018 Antwerpen

Secret Santa

2011-10-09T02:19:00.000-07:00

Blogland is geweldig! Fascinerend hoe zich een hele gemeenschap kan vormen via het scherm van je computer van mensen die je nog nooit gezien hebt, maar bij wie je wel af en toe mee mag kijken in hun leven. Hoewel ik betwijfel dat mijn eigen blog zo vaak bezocht wordt zoals ik bij sommige anderen 'de deur platloop', participeer ik graag in de activiteiten die her en der in blogland georganiseerd worden. Ik ben nog altijd volop bezig aan mijn '10 in 2011', en hier staat alweer een andere sociale activiteit voor de deur: de Secret Santa!

Dankzij de organisatie van Tess krijg je de gelegenheid om een cadeautje te maken, kopen, samen te stellen, ... voor iemand uit blogland die je niet kent. Zelf krijg je op 20 december ook een cadeautje!
Iedereen stelt voor zichzelf een moodboard samen, zodat je de persoon voor wie je iets koopt toch een beetje kan leren kennen en het is een ideale gelegenheid om ook eens wat nieuwe blogs te ontdekken.

Kerstmis is sowieso al een gezellige tijd van het jaar, en dit jaar zal het er alleen nog beter op worden! Inschrijving en moodboard zijn verstuurd, en nu is het wachten op de gegevens van mijn 'slachtoffer'.

Meeeeeerry Christmas everyone!

Gisteren bij de schoenmaker

2011-10-05T06:33:00.000-07:00

Ik: "Goedemiddag, ik kom mijn handtas ophalen."
Hij: "Heeft u een bonnetje bij?"
Ik: "Ja hoor!"
*rommel in handtas, doorzoek portefeuille*
Ik: "Hm, ik vind het niet. Momentje hoor. Ik ben dit weekend net van portefeuille veranderd" (niet gelogen)
Hij: "Oei, je hebt het toch niet in de vuilnisbak gesmeten!?"
*lacht*
Ik: "Nee nee, ik heb het nog. Daar ben ik 100 % zeker van, maar blijkbaar zit het nog in mijn andere portefeuille..."
Hij: "Tja, hoe ziet uw handtas eruit?"
Ik: "Euh...bruin..."
*Hij verdwijnt in het achterkamertje en komt terug*
Hij: "Tja, ik zie wel een bruine handtas liggen, maar zonder bonnetje kan ik eigenlijk niets meegeven hè. Kan je geen merk geven?"
Ik: "Ja, ik snap dat wel hoor. Eum... het is er één van den H&M"
*Hij verdwijnt in het achterkamertje en verschijnt in het deurgat met twee handtassen*
Ik: "Ja, 't is die linkse."
*Hij opent de handtas en ziet een labeltje van H&M*
Hij: "Je hebt geluk. Er hangt een labeltje in. Maar toch, zonder bonnetje kan ik niet zeker weten of dat uw handtas is hè."
Ik: "Jaja, ik snap dat wel. Kom ik later dan terug?"
Hij: "Nee nee, dat hoeft niet. Maar allé, normaal gezien doe ik dat niet zenne."
Ik: "Ik wil het gerust later komen binnen brengen."
Hij:"Nee nee. Maar ja, normaal kan ik zonder bonnetje niets meegeven. Ik heb al gehad dat er een meneer schoenen aanduidde in het rek en hij was niet zeker hè. Alle, 't is mijn verantwoordelijkheid hè. Ik ga het nummertje toch opschrijven. Als je dan nog eens iets binnenbrengt breng het dan mee."
*Hij geeft me mijn handtas*
Ik: "Bedankt hoor! Ik zal het bonnetje nog wel binnenbrengen!"

Nobel als ik ben wil ik thuis dat bonnetje gaan halen en het hem meteen komen brengen, om zowel zijn als mijn geweten te sussen, want ik ben niet graag een achteloze klant die onverschillig omspringt met haar bonnetjes.

Ik ga naar huis, zoek in mijn oude portefeuille, in twee andere handtassen en op alle andere mogelijke plaatsen. Geen bonnetje te vinden. Tiens...

Waar is mijn bonnetje?

Antwerp pickers

2011-10-01T11:03:00.000-07:00

Ik weet niet of u digitale tv hebt, en of u dan bij Belgacom of zijn tegenhanger Telenet zit, of u dan ook bij laatstgenoemde toevallig een abonnement heeft dat 'Docu & Lifestyle' heet (let trouwens op de subtiele afkorting van het woord 'documentaire') en of u dan ook toevallig af en toe eens naar History Channel kijkt.

Indien u 'ja' kan antwoorden op alle bovenstaande vragen, bent u misschien ook wel bekend met het programma 'American pickers'. Vooral het lief is een fervente fan van dit programma waarin twee enthousiaste Amerikanen (zijn er overigens andere?) oude schuren en donkere kelders van meestal gekke, oude mannen doorzoeken op waardevolle spullen die de normale mens 'rommel' zou noemen. Zij bieden dan vaak belachelijk hoge prijzen voor deze rommel en maken er een wedstrijdje van om ze nadien te verkopen en er zoveel mogelijk winst op te maken. Een nobel doel, om die 'verborgen schatten' te redden van de vergetelheid en ze nieuw leven in te blazen.

Het brengt me bij een fenomeen dat me de laatste week is opgevallen in mijn straat. Het huis tegenover ons (dat waarin wij vermoedden dat er een illegale weedplantage huisde) werd deze week onder handen genomen en ontmanteld door enkele Poolse arbeiders. Voor de gevel staat een container waar ze al hun afval in dumpen.
Nu ben ik niet echt het type mens dat uit verveling, nieuwsgierigheid of wantrouwen (of al die dingen bij elkaar) met arendsogen en ineengedoken achter het raam de straat in tuurt, maar nu viel me op dat er wel vaak mannen voorbij die container liepen en reikhalzend hun nek boven de rand staken.

Eén man fietste weg met een kruik over zijn arm getrokken en vandaag betrapte ik iemand die aan zijn fiets een heuse kar had gebonden waar hij kabels, houten plankjes en een heuse pompbak in kwijt kon. Hoe weten die mensen dat hier een container staat? Want wij wonen midden in de stad, maar in een rustige straat, waar weinig mensen écht moeten zijn. Wat doen die mensen met al die rommel die ze uit het puin tevoorschijn halen?

Zo'n aarden kruik zie ik nog wel gebruikt worden als bloempot in de tuin, maar versleten kabels of een roestige afwasbak? Hoe zou die man zijn huis er dan uitzien? Zou zijn vrouw (alweer) kwaad geweest zijn toen hij met al die spullen thuis kwam, nat in het zweet vanwege het fietsen met volgeladen aanhangkar? Schreeuwde ze (en in welke taal) waar ze die rommel alweer kwijt moesten en dat hij eens moest stoppen met overal vanalles te gaan zoeken? Hoe zou hij dan gereageerd hebben? Boos, of schouderophalend terwijl hij zijn nieuwe spullen aan zijn collectie voegde?

Hopelijk kan hij die spullen nieuw leven inblazen en zal hij er iets aan kunnen verdienen als hij ze verkoopt. Hij heeft ze immers kosteloos verkregen! Hij heeft er geen grauwe kelder voor moeten betreden, heeft niet over een prijs hoeven te onderhandelen met een verzamelaar die er grote emotionele waarde aan hechtte. Alle winst is geheel voor hem.
Misschien moeten die American pickers ook eens in Antwerpen in de containers komen roffelen...

Vakantie is...

2011-09-27T01:31:00.000-07:00

Een weekje op reis gaan naar Frankrijk (Dordogne, Périgord Noir) in september is:

veel in de auto zitten (zeker als je in de heenweg een omweg maakt via de Franse kust);
veel tussenstops maken in benzinestations aan de kant van de autosnelweg. De sfeer van 'reizen' die daar hangt heb ik altijd al erg gezellig gevonden;
onderweg overnachten in een goedkoop Ibis-hotel en bij het ontbijt samen met het lief het interieur bekritiseren;
heel wat stadjes bezoeken met gezellige, nauwe Middeleeuwse straatjes;
uitrusten in een geweldig mooie en comfortabele boomhut;
beseffen dat er toch heel wat minder andere toeristen zijn in september als je de gepensioneerde, bleke Engelse toerist met opgetrokken kousen in de schoenen, fototoestel rond de nek en bijhorende pet even negeert;
genieten van een glaasje wijn en een olijfje en terwijl kijken naar de ondergaande zon over de vallei.

Geniet gerust even mee...

Avontuur in de Colmar

2011-09-12T05:46:00.000-07:00

Afgelopen weekend belandden L. en ik in de Colmar. We kwamen net verzadigd terug van het Stoffenspektakel in Antwerp Expo waar de cafetaria overladen vol zat met tetterende vrouwen en wij besloten gezamelijk dat we dat na al die drukte en al dat wringen aan stoffenkraampjes niet meer aankonden.

Wij hadden eigenlijk goesting in een koffie en een lekker stukske taart en wij waren beiden in de veronderstelling dat de Colmar (waar wij dus naartoe trokken bij gebrek aan andere opties in de buurt) zo'n variant was op het Lunch Garden systeem: "Bedien uzelf met onze goedkope etenswaren en passeer maar langs de kassa".
Maar zo ging het niet.

Binnengekomen in de Colmar, waar bedroevend weinig mensen verzameld waren, worden we benaderd door een kwieke medewerker die ons vol verwachting aankijkt.
Wij aarzelen, want wij weten niet goed wat wij nu moeten doen. Mogen we ons gaan bedienen? Moeten we wachten?
Het Colmarmeisje verlost ons uit ons lijden en vraagt ons "Had u gereserveerd?"
"Euh.. nee..", antwoorden wij, terwijl we elkaar vragend aankijken.
"Tafeltje voor twee? Volgt u maar."
We worden naar een tafeltje geleid en krijgen een suggestiebord voor onze neus gezwaaid.
"Kent u het systeem?", vraagt ze ons opgewekt, want ze heeft al wel gezien dat wij eigenlijk niet goed weten wat we hier komen doen.
"Euh.. nee..", antwoorden wij (alweer).
"Dus.. u kiest ofwel voor een voorgerecht van het buffet, gevolgd door een hoofdgerecht, die ziet u hier staan, of u kunt natuurlijk één van onze suggesties nemen. Of u kiest voor een hoofdgerecht en dessert. Of als u wenst kiest u voor de uitgebreidere menu, met voorgerecht, hoofdgerecht én dessert van het buffet."
"Euh..", begint L., "wij willen eigenlijk alleen maar een koffie'tje en een dessertje. Kan dat?"
Het gezicht van het Colmarmeisje betrekt en wij zien haar denken "Dat is gek..."
De aarzeling bij het Colmarmeisje trekt weg, maar met enige onzekerheid zegt ze ons dat dat wel kan, "maar dat dat wel duur uitkomt, want dan kost het toch wel 8 euro voor het dessert en de koffie is apart te betalen" (waarmee ze ons dus eigenlijk wil afraden om voor die combinatie te kiezen...)
"Ok, dank u", zeggen wij en nadat het Colmarmeisje weg is, kijken we elkaar aan in opperste vertwijfeling.
Wij willen helemaal geen spare ribs, kabeljauwhaasje of gegrilde rundsteak. Wij willen gewoon een stukske taart!

Even twijfelen wij dus of we toch niet stiekem terug naar buiten kunnen sluipen, maar daar is al een collega van het Colmarmeisje die onze bestelling komt opnemen.
"Een koffie, een thee en gewoon een dessertje aub.", zeggen wij aarzelend.
Alweer valt er lichte vertwijfeling te bespeuren op het gezicht van het tweede Colmarmeisje, maar wij zetten door en begeven ons naar het dessertenbuffet, waar wij flan, rijsttaart (zonder rijst), wit schuim en flauwe appeltaart aantreffen.

Uiteindelijk 10 euro per persoon betaald voor een koffie en een slecht dessertenbordje, maar dat kon nóg slechter. Wel één goede les geleerd: bezint eer ge de Colmar binnenstapt, want in tegenstelling tot wat de kwaliteit van het eten (althans van het dessert) doet vermoeden, is de Colmar géén Lunch Garden...

We zijn wel héél blij met onze stofjes...

Beloning?

2011-08-28T01:51:00.000-07:00

Nu heb ik zelf nog geen kinderen, maar wat ik wel kan opmaken uit al die opvoedprogramma's die de laatste jaren de revue gepasseerd zijn op tv, is dat het belangrijker is het goede gedrag van je kind te belonen dan het slechte te bestraffen.

Gisteren zat ik in de auto, op de autosnelweg, in mijn kleine, zwarte Corsa. Achter mij een belachelijk grote, witte jeep die in mijn gat aan 't duwen is. En dat terwijl de autosnelweg versmald is tot twee rijstroken wegens wegenwerken. Meneer de witte jeep schiet me wild voorbij en ik zie hem verder slalommen door het verkeer.

Verder op de autosnelweg, wegenwerken voorbij en ik rijd een flinke 120 km/uur. Word ik toch wel niet langs links (!) voorbijgestoken door een andere auto?! Dat mag wel niet hoor meneer! En dan denk ik nog terug aan die man die achter me met zijn lichten pinkte omdat ik naar zijn mening te traag reed op een vierbaansautosnelweg, waar ik op het tweede rijvak van rechts 120 reed (?), me daarna (ook langs links) voorbijstak en vervolgens vóór me ging rijden en op zijn rem ging staan. Of al die keren dat ik voorbijgestoken ben op een baan waar je 70 km/uur mag rijden en ik dat ook doe, maar toch nog ingehaald word door gehaaste en ongeduldige chauffeurs.
Nu geloof ik er ook wel in dat een stout kindje wel gebaat kan zijn met een straftijd in den hoek dus ik hoop dat die chauffeurs regelmatig een snelheidsovertreding in de bus krijgen.

Maar, bedacht ik me gisteren, waarom wordt die goede chauffeur (ik dus) nooit beloond? In de 5 jaar dat ik al met de auto rijd, heb ik welgeteld twee parkeerboets gekregen (tja, een mens moet zijn auto érgens zetten ...), maar daar stopt het ook. Ik houd me altijd aan de snelheidslimiet, pas op voor fietsers en ben hoffelijk voor voetgangers. Maar toch betaal ik elk jaar weer te hoge belastingen.
U ziet al waar ik naartoe wil, want het zou niet alleen de verzekeringsmaatschappij moeten zijn die zijn goede chauffeurs beloont.

Dus mevrouw de minister, waar blijft mijn beloning? Ik wil graag een overlock kopen.

Liefde kan toch schoon zijn

2011-08-12T09:20:00.000-07:00

Soms (niet vaak) doet het lief al ne keer is iets romantisch. Ik moet eerlijk bekennen dat ik al maanden niet al te subtiele hints liet vallen dat ik al zo lang geen bloemen meer in huis had gehad ("en goh... dat is wel gezellig, zo bloemen in huis hè? hè?!").
Waarop hij dan zei "Mimi (de kat) zou die toch alleen maar aanvallen en opeten."

Tja... in haar ultrajonge dagen durfde Mimi al wel eens een plant of 3 molesteren en daarmee had het lief dus altijd wel een geldig excuus.

Maar nu Mimi haar heil heeft gevonden in andere zaken (een pluchen beer van op de kermis moet het nu ontgelden...) dacht het lief dat het wel eens tijd was om dít te doen.

En ik... ik word daar blij van...

in de Flow van 't leven

2011-08-06T02:29:00.000-07:00

Vorige maand ontdekte ik het magazine Flow. Nu dacht ik vroeger eigenlijk dat dat zo'n zweverig, esotherisch boekske was over hoe het beste uit het leven te halen en allerlei onzin over de modegril die 'mindfullness' heet en waar menig auteur met pruikerig kapsel en gebleechte tanden al een boek over heeft geschreven...

Nu ja, eigenlijk is de Flow ook een boekske bedoeld om het beste uit het leven te halen én zit er een rubriek in die "Live mindfully" heet.

Maar het moet gezegd zijn dat Flow daar heel anders mee omgaat. Het behandelt thema's waar ik als mid-twintiger nu mee geconfronteerd word in het leven: keuzestress, het gevoel te zitten 'wachten' tot mijn leven zijn 'definitieve' vorm heeft aangenomen, ... afgewisseld met een boekenrubriek, geweldige adresjes op het web, een mooie vormgeving en paginagrote afbeeldingen van stofpatronen.

Toeval of niet, het begrip 'flow' viel hier enkele maanden geleden nog op het werk tijdens het jaarlijkse functioneringsgesprek. Mijn baas was er behoorlijk enthousiast over en kwam met een grafiek aanlopen waarin je jezelf moest zien te positioneren, al ware het in het vakje van de 'apathie', 'relax', 'verveling', ...
Als je 'in de flow zit', dan ben je goed bezig want dan heb je zowel veel uitdaging in je job en heb je het gevoel dat je je vaardigheden ten volle kan benutten. Laten we in het midden houden in welk vakje ik mezelf zette (het was in ieder geval niet 'in de flow'), en gewoon maar onthouden dat 'de flow the way to go' is. (Vergeef me deze flauwe, anderstalige rijm ...)

Kijk zelf maar even mee en hop, ge moest al weg zijn naar de winkel om de Flow te gaan kopen!

Operatie 'afrip'

2011-08-01T03:11:00.000-07:00

Er zijn zo van die dagen dat ik me al eens zorgen maak over de financiën. Dat ik me afvraag of we het einde van de maand wel zullen halen en of we toch niet teveel geld uitgeven aan eten dat daarna toch voor de helft in de vuilnisbak belandt. Ik weet wel dat het nooit zover komt dat we de laatste weken van de maand alleen op droog brood en een pot verharde choco moeten overleven. Maar elke euro die wordt uitgegeven wordt in mijn hoofd van ons totale budget afgetrokken.

Laat dit een excuus zijn voor twee daden van bedrog waar ik mezelf de laatste maanden mee heb verbaasd.

Daad van bedrog nummer 1: Op een grijze zaterdag enkele maanden geleden maakte ik een niet zo bijster interessant uitstapje naar het grote Carrefour-complex in Schoten, want onze stofzuigerbuis was stukgegaan (en dat na nog geen luttele twee jaar dienst, maar dit even terzijde...). Nu is er aan die Carrefour een Handyman, alwaar de wanhopige huisvrouw (waartoe ik mezelf op dat moment rekende) stofzuigerbuizen kan bestellen. Ik hoopte eigenlijk op een vervangstuk en had dus die kapotte stofzuigerbuis meegenomen om aan de meneer te laten zien. Maar de meneer gunde mijn verminkte stofzuigerbuis geen blik en liet me weten dat hij dat enkel in zijn geheel kon bestellen en dat dat zomaar eventjes 40 euro zou kosten. Wat eigenlijk neerkwam op 1/4de van de aankoopprijs van de stofzuiger in kwestie, waar ik niet eens bijster tevreden over ben.
Nu goed. Wanhopig als ik was, en intussen ook lichtelijk gegêneerd dat ik daar voor piet snot stond met mijn stofzuigerbuis, bestelde ik die buis en betaalde een voorschot.

Ik had ook boodschappen nodig, want een mens moet af en toe eens iets eten en drinken, dus ging ik de Carrefour binnen en stelde vast dat dat eten toch ook wel behoorlijk duur kan uitvallen.
De bankkaart werd weer bovengehaald en ook dit bedrag werd in mijn hoofd en in stilte afgetrokken van ons financiële vermogen.

Nog even de Brico binnen, want ik wou een naaihoekje maken in ons appartement en daar had ik verf voor nodig. En ineens ook een borstel en een bakje, want met verf alleen kom je niet zo ver. Na lang te staan wachten aan de mengmachine, want de meneer daar deed niet bijster zijn best om mij snel verder te helpen, werd mijn verf dan toch voor mij gemengd. Aan de kassa gekomen zette ik al mijn spulletjes op de band, maar de mevrouw daar was ook niet echt geïnteresseerd, want ze praatte lustig verder met haar collega die achter haar zat. Het bedrag van mijn rekening wordt genoemd en ik denk nog "Goh, die verf is goedkoop! Wat een meevaller."
Nu ja, tot mijn frang valt en ik opmerk dat de mevrouw mijn pot verf eigenlijk helemaal niet heeft zien staan. Hij staat hier nochtans!
Ik weet wel wat ik toen had moeten zeggen: "Excuseer mevrouw, ik denk dat u mijn verf vergeten bent".
Maar in plaats daarvan betaal ik, pak ik snel alles bij elkaar en loop achteloos, doch met een licht schuldgevoel naar de uitgang.
Daad van bedrog nummer 1 was voltrokken.

Daad van bedrog nummer 2: We spreken afgelopen maandagavond. Ik heb opeens een onbedwingbare drang om de Knipmode van mei (aankoopprijs: 7.95 euro) te gaan halen, want daar staat een rok in die ik graag eens zou willen maken. Bij het bestuderen van de boekjes in de gazettenwinkel zie ik ook een Burda Easy staan (aankoopprijs: 5 euro). Meenemen dus! Aan de kassa staat een sympathieke, jonge man. Ik heb hem al in het snuitje, want bij elke klant probeert hij een gevatte opmerking te maken. Vriendelijk, die kerel. Zo ook bij mij.
"Goh,", zegt hij, "ze kunnen die prijs nogal goed verstoppen hè!".
Ik lach, want dat is beleefd, denk ik. Ik vind hem ook oprecht sympathiek en vergeef hem even dat hij een gouden kettinkje draagt. Ik ben me eigenlijk niet bewust van de prijs van die boekjes en zie een 1.95 verschijnen op zijn kassa en denk nog "Goh, dat boekje is goedkoop! Wat een meevaller". Totale kostprijs: 7.95.
Mijn frang valt terwijl ik naar buiten loop. Hier klopt iets niet. Ik weet wat ik toen had moeten doen: terug naar binnen gaan en de fout rechtzetten! En toch ga ik niet terug. Ik maak beheerst mijn fiets los en denk "ha, daar heb ik weer mooi geluk gehad."

Conclusie: ik ben een boef. :-(

Tuniek

2011-07-28T10:07:00.000-07:00

Voor mijn verjaardag in april kreeg ik van twee vriendinnen dit boek.

Nu ben ik niet zo'n uitgesproken fan van tunieken, omdat ik vind dat je dat moet combineren met een mooie, strakke (althans bovenaan) jeansbroek. Laat ik nu net iemand zijn die ontzettend graag in een rok rondloopt. Een tuniek bovenop een rok is geen goede keuze, want weg is je taille en weg zijn je benen.

Tot vorig weekend had ik ook al geen enkele mooie jeansbroek meer in de kast hangen. Mijn jeansbroeken zijn héél erg verouderd! Zo verouderd dat de twee litsjes voor de riem aan de zijkanten zijn losgerukt omdat ik ze al jaren gebruik om mijn broek aan op te trekken.
Dat is heel fout...

Toch was ik al enkele maanden geleden begonnen aan een tuniek uit dit boekje, want het is zo goed uitgelegd en de foto's erin doen je al watertanden. Ik koos voor een witte tuniek met bovenaan broderie anglaise. Toen wist ik niet wat dat was, maar nu kan ik u vertellen dat broderie anglaise een soort van Britse geweven kantstof is. Stof met decoratieve gaatjes, zo je wil.

Het patroon uit dit boekje is erg eenvoudig om over te nemen en de uitleg bij het in elkaar zetten is ook erg duidelijk (mét tekeningetjes), dus ik was snel goed op weg. Ik maakte eerst een proeftuniek uit baalkatoen en maar goed ook, want ik had mijn patroon al een maatje te klein ingenomen. We zijn tenslotte geen 16 meer...

Toen ik mijn schaar in mijn witte linnen en witte broderie anglaise zette en naarstig begon aan mijn tuniek, verloor ik echter al snel mijn interesse en bleef mijn onafgewerkte tuniek wekenlang in de kast liggen terwijl andere naaiprojectjes kwamen en weer gingen.
Toen ik mijn tuniek dan eindelijk toch eens van zijnaden voorzag, en ik de tuniek paste, leek ik wel weggelopen uit een psychiatrische instelling! Dat wit flatteerde me niet en de tuniek was nog erg lang en gerafeld aan de onderkant. Teleurgeteld kieperde ik het ding terug de kast in waar het bleef liggen tot ik het meenam naar L. toen wij een heuse LAN-naaiparty organiseerden (ik met mijn naaimachine en zij met die van haar bij haar thuis.) L. zei me dat het best nog meeviel als ik het zou inkorten en het zou dragen met een lange ketting.

Volledig vertrouwend op haar oordeel, werkte ik de tuniek gisterenavond af en ik ben ontzettend blij met het resultaat. De reden tot afwerking was ook de aankoop van mijn nieuwe jeansbroek van Who's That Girl (die eigenlijk niet echt een jeansbroek is, maar gemaakt is uit stof die lijkt alsof het jeans is...).
Mijn 'jeansbroek' en mijn tuniek... die zijn voor elkaar gemaakt...

Om toch iets van kleur te hebben naaide ik er vooraan een rood knopje op. Het reserveknopje van mijn broek nota bene! Deze week vielen ook mijn allereigenste labeltjes in de brievenbus! Hoera!

eVe is geboren...

Ik geef (aan) Van Katoen!

2011-07-26T11:47:00.000-07:00

Lang voordat ik er zelf aan dacht om te beginnen naaien had Annick Van Uytsel een droom: een naaischool oprichten voor jonge vrouwen in Kenya. Lang voordat ik er zelf aan dacht om te beginnen naaien stief Annick...
Er is echter een mooi initiatief in de naaiwereld en dat heet Van Katoen ('hip handwerk voor het goede doel') dat er mee voor zorgt dat Annick's droom ook werkelijkheid kan worden.

Om deze reden en ook omdat ik helemaal verliefd was op dit kleedje kocht ik via de webshop van Van Katoen het patroontje voor 'het jurkje zonder gewring'. Een jurkje met héél wat voordelen, want er zit namelijk géén rits in! Hoera! Ik geef toe dat ik na een jaar nog steeds geen deftige rits in een rok of kleedje kan naaien. Laat staan een blinde rits! Oh, de horror!

Maar dus, een kleedje zonder rits met enkel knopen dat volledig gevoerd is. Ik kan u wel vertellen dat dit kleedje me heel wat bijgeleerd heeft over 'het keerproces'. Mensen die zelf naaien weten meteen wat ik bedoel, de anderen trekken nu misschien een wenkbrauw (of twee) op. Om een kledingstuk zowel aan de binnen- als aan de buitenkant in een mooi stofje te krijgen, moeten twee stukjes stof met hun goede kant (= de kant van de tekening) tegen elkaar gestikt worden en nadien gekeerd worden, zodat de naden als bij wonder aan de binnenkant verdwijnen.

Ik vond de stoffenkeuze van hier zo geweldig mooi dat ik me naar Julija's shop en Eclips haastte en meteen dezelfe stoffencombinatie scoorde (klein verschil, want ik heb ook appelblauwzeegroene bomen!).
Twee dagen later lag dit geweldig mooie ding op onze tafel.

Een jurkje is natuurlijk heel wat mooier op model, dus toen mijn nichtje Sterre kwam logeren, wou ik haar laten poseren zoals hier of hier. Stilstaan lukte echter iets minder goed dan verwacht omdat Sterre nu eenmaal héél erg blij was met haar nieuwe aanwinst.

Misschien eens al dansend proberen ?

Of misschien heeft dit kleedje gewoon wat meer beweging nodig?

Ik vond dat dit kleedje de perfecte outfit was om naar de zoo te gaan. Ook hier hoopte ik op zonnige, zomerse foto's met een lachende Sterre in haar nieuwe kleedje, maar dat was buiten het weer geregend. Op die bewuste donderdag heeft het namelijk geen seconde, maar dan ook geen seconde gestopt met regenen. In plaats van relaxte zomerfoto's, kon ik alleen maar een foto maken van die verregende meisje bij de aapjes...

Maar 't was toch plezant!

Een nieuwe vriend

2011-06-24T02:21:00.000-07:00

Mijn oude naaimachinevriend was eigenlijk van mijn mama. Toen ik vorig jaar in september begon met naailessen, wou ik er uiteraard meteen ook thuis invliegen en mijn mama had nog een oude, niet zo bijster gesofisticeerde naaimachine in de kast staan.
Ik gaf de naaimachine een onderhoud en gedurende 9 maanden waren wij best gelukkig samen. Maar toen kwam de spanning ...
De draadspanning meerbepaald. De bovendraad wou de onderdraad niet meer vasthouden en de naaimachine raakte helemaal ontregeld. Ofwel naar de naaimachinekliniek ermee, of zou ik niet toch meteen voor die nieuwe machine gaan?
De keuze was snel gemaakt nadat ik bij vriendin L. had gezien wat die nieuwe machine allemaal kon en waar mijn naaimachine alleen maar kon van dromen!

Maak dus kennis met mijn nieuwe beste vriend: de Brother NV 150!

Van mijn oude vriend heb ik afscheid genomen met deze twee laatste naaiseltjes: een rokje voor mijn nichtje en een knisperdoekje voor haar kleine broertje.

Vaarwel oude vriend, het ga je goed.

***

Dagelijkse kost

2011-06-03T00:16:00.000-07:00

Ik weet niet hoe dat met u zit, maar mijn eten smaakt mij beter als ik ondertussen naar een kookprogramma kijk!

Zo, ik heb het toegegeven! Zowat elke avond eten wij vóór de televisie. Een zeer slechte gewoonte en ook niet bijster comfortabel, want terwijl ik aan de salontafel eet, zit ik op de grond, alleen ondersteund door een dubbelgevouwen dekentje.

Ik geef Jeroen Meus daarvan de schuld. Of je bent vóór of je bent tégen zijn 'Dagelijkse kost', maar dat programma is er deels de reden van dat het lief en ik om 10 voor 6 s'avonds met ons bord voor de tv gaan zitten. Terwijl Jeroen staat te koken en ik zit te eten, dan smaakt mij dat des te meer! En als hij dan zegt "Zie ne keer, da kan toch nie slecht zijn hè", dan zeg ik beamend, "nee Jeroen, dat ziet er zeker niet slecht uit!" en neem ik nog een hap uit mijn bord. Meer moet het leven soms niet zijn.

Smakelijk!

Boekenbuit

2011-06-02T04:09:00.000-07:00

Hoewel er geen plaats meer is in mijn boekenkast, komen er toch altijd weer nieuwe boeken bij! Hoe meer boeken, hoe liever, toch?

En dit alles voor de democratische prijs van 7 euro. Het heeft zo zijn voordelen om bij een uitgeverij te werken ...

Mijn grote broer

2011-05-25T09:55:00.000-07:00

"Gij en ik, binnen een uur in de voorhof!"

Een zin die in mijn jeugd wel eens tegen me geroepen werd door mijn briesende grote broer. Een ruzie tussen mijn broer en mezelf werd zo beslecht met een fysiek duel in de voorhof. De voorhof, want daar was het gras lekker mals en liet de hond geen onaangename 'pakjes' achter.

Mijn grote broer won die gevechten altijd, want hij was een jongen en twee jaar ouder dan ik. Soms durfde ik de confrontatie niet aan en riep ik luid om mijn moeke, en dan werd ik een 'klikspaan' genoemd. Liever dat dan blauwe plekken en armen die tot op mijn rug werden gewrongen.

Maar die grote broer was niet altijd gemeen. Broers en zussen zijn in de regel verplicht om af en toe eens op de vuist te gaan. Wanneer mijn broer en ik die plicht niet vervulden, bouwden we samen steden in lego, speelden we voetbal in de achtertuin (en werden daar wél af en toe verrast op één van die 'pakjes' van de hond), duwden elkaar op de schommel of keken op een zomerse vakantiedag in handdoek gewikkeld en nog druipend van het water van het zwembad samen naar een aflevering van The Love Boat (jaja ...).

Zo'n grote broer was er altijd als je hem nodig had, zelfs als je soms wou dat hij uit de buurt bleef. En gelukkig maar.

Kleine zusjes worden groot, maar grote broers zijn dat altijd al geweest. Gelukkige verjaardag grote broer!

Voorjaarslenteschoonmaakkriebels

2011-04-25T06:20:00.000-07:00

Eind april en het lijkt al wel zomer! Laat ik de kritische noot ("Wanneer gaan we voor dit goede weer moeten betalen?!") maar achterwege laten en ronduit genieten van dat zonnige vakantiegevoel! Op ons (kleine) terrasje een boekje lezen in de schaduw van mijn plantjes, luisteren naar de fluitende vogeltjes, ijsjes eten op de Groenplaats, met blote voeten over het strand lopen, een sjaal haken in mijn zeteltje (tja, een beetje misplaatst voor het warme weer misschien?)

Ik heb een flauw vermoeden dat ons terrasje mischien wel eens nood zou kunnen hebben aan deze spulletjes...

Het mooie weer maakt heuse lenteschoonmaakkriebels in me los. Ik ruimde het huis op, deed de was en nam zo terug controle over alle dingen die ik de laatste weken al weer verwaarloosd had. Zo'n weken waarin je te futloos bent om iets te doen en waarin je het gevoel hebt dat niets je lukt. Die kent u wel...

Maar niets daarvan dit weekend. Ziehier de vruchten van mijn noeste arbeid.

Opbergdoos vóór

Opbergdoos ná

Ook mijn naaihoekje ligt er weer netjes bij.

En nu ga ik nog wat op mijn terras zitten!

Stofaholic

2011-03-06T11:29:00.000-08:00

Het voorbije weekend was een weekend van stof, stof en nog eens stof! Zaterdag leverde een uitstapje naar de stoffenverkoop in Kapellen me drie stofjes voor rokken op, stof voor een pyama voor het lief en stof om studentenclublintjes mee te maken (don't ask...) . Heel leuk daar: je kan zelf de rollen stof nemen, die op een karretje deponeren, met dat karretje doorheen de propvolle ruimte rollen en dan mooi afrekenen aan de kassa waar ze de stof naar je wensen verknippen.

Vandaag, zondag, Stoffenspektakel in Leuven. Ja, ze waren er! De bomma's met de trolley's. U kent ze wel! Gelukkig verdwenen die 'rond de noen' allemaal richting brasserie of fornuis zodat we in de namiddag toch wat ruimte hadden om stof te kiezen. Hoera!

Ziehier de buit, en mijn intussen goed gevulde stoffenkast (toch eens een grotere kast kopen...?):

Eureka! Ik heb een rok gemaakt!

2011-03-03T12:11:00.000-08:00

Een van de voornaamste redenen waarom ik vorig jaar in september naailessen ben gaan volgen, was dat ik dan zelf een eenvoudige rok in een leuke stof zou kunnen maken. In de winkel vind ik namelijk nooit mijn goesting in rokken. Vaak hebben rokken téveel tierlantijntjes, zitten ze niet comfortabel of zijn ze ronduit saai.

Ik wou dus zelf een rok maken! Het maken van een rok ging echter niet zomaar van een leien dakje. Al snel nadat ik mijn eerste naailessen kreeg besefte ik dat ik met mijn pas opgedane basiskennis nog niet meteen aan een rok toe zou komen. Dus maakte ik wat tassen en zakjes en kleine prulletjes, en ik was daar al best tevreden over.

Maar de gedachte aan die rok liet me niet los, zeker niet toen ik het Internet begon af te schuimen en blogs zag van mensen die ook nog maar pas naaiden en daar al met hun zelf gemaakte rok stonden te paraderen.

Ziehier het relaas van mijn eigen rok, die ik heden ten dage in mijn kleerkast mag hangen.

Fase 1: Poging tot patroontekenen
Niet de meest eenvoudige fase, maar dankzij Tante Hilde werd deze berg toch al ietsje minder hoog. Nu ja, niet in eerste instantie. Toen ik de handleiding voor dit patroon voor de eerste keer las, dacht ik dat ik zowaar een andere taal aan het lezen was. De tweede keer dat ik mij geconcentreerd boven de tekst boog, kreeg ik dan toch een patroon uit mijn potlood! Toen ik, al helemaal geënthousiasmeerd, vlijtig mijn stof begon te knippen en de voorste helft van mijn soon-to-be-rok voorhield besefte ik dat ik nooit of te nimmer in deze rok zou passen.

Fase 2: Een patroon!
Licht gefrusteerd en zwaar teleurgesteld gooide ik alles toen maar in een hoekje, tot ik een paar maanden later deze dame om raad vroeg. Zij wist me te vertellen dat ik mijn maten best wat ruimer nam, de rok minder recht moest maken en voldoende naad moest tekenen.
En toen lag er -eindelijk- een goed passend patroon op mijn tafel!

Fase 3: Toch maar een proefrok maken
Allemaal goed en wel, dat patroon, maar (met mijn eerste ienie mienie rok in gedachten) vertrouwde ik het zaakje toch nog niet helemaal. Hoe moest ik dat ding nu in elkaar gaan zetten! Met wat overtollige gordijnstof maakte ik eerst een proefrok, die helemaal niet mooi zat (want IKEA-gordijnstof is, u raadt het nooit, nogal stijf!), maar wel paste.

Fase4: Tijd voor het echte werk

Stof van Julija's shop

Zij die zich door deze hele blok tekst hebben moeten worstelen, worden dan nu toch beloond met een foto van het eindresultaat. Met dank aan nogmaals deze dame, waardoor ik wist hoe ik mijn rok moest voeren en hem een beetje deftig in elkaar kon zetten. De nepen vooraan heb ik wel langer gemaakt dan in het patroon werd voorgeschreven, omdat de stof vooraan, bij het stappen, opbolde. Langere nepen losten dit probleem op! Hoera!

Als u me nu wil excuseren, ik ga nog een rok of 5, 6 maken...

* * *

Babyblauwe Babybloes

2011-02-18T11:19:00.000-08:00

We zijn half februari en eindelijk heb ik één item van mijn lijst kunnen afwerken! Terwijl ben ik ook nog bezig met item 1, de naaihoes (die schreeuwt om afwerking), en omdat de naaihoes nog niet klaar is, is mijn reeds geïnstalleerde naaihoekje (item 7 op de lijst) ook nog niet blogklaar. Ondertussen ben ik ook bezig aan item nr. 9 (het verrassingsprojectje), item nr. 6 (de rok voor mezelf, die zo goed als af is, maar nog niet goed past) en in de naailes begonnen aan item nr.4 (de pyama).

Om maar te zeggen dat ik wel bezig blijf, maar toch dringend eens wat dingen moet afronden.

Om uw geheugen wat op te frissen, dit was puntje 2 op mijn to-do-naailijstje voor 2011:

'Iets' maken voor de nieuwe baby van een goede vriendin. Momenteel is zij nog hoogzwanger en zwijgt als het graf over het geslacht van die ongetwijfeld roze wolk van een baby. Bovendien leest zij dit hier wellicht ook, dus wat ik precies maak blijft (net zoals het geslacht) voorlopig nog een goed bewaard geheim!

Ondertussen is die goede vriendin bevallen van een jongen, Aidyn, en kon ik naar de stoffenwinkel snellen om een voorraad babyblauwe stofjes in te slagen. (Ja, ik kan best conservatief zijn in die dingen!)

Inspiratie vond ik hier en omdat ik op het Internet geen goed patroontje vond, heb ik op goed gevoel maar zelf een patroon getekend (wat naar mijn eigen aanvoelen toch redelijk goed gelukt is...). Achteraf gezien had ik de onderkant iets meer moeten afronden, maar ja, het leven is niet perfect, nietwaar?! (De stofjes komen van Julija's shop. De buitenstof is katoen, de binnenstof een lichte katoenfleece.)

Tijdens het afschuimen van blogs vond ik deze handleiding voor superschattige mini kimono's! Eenvoudig om te maken en een perfecte toevoeging aan het babycadeautje. Omdat ik nog een stukje roze bloemetjesstof had liggen (en ook omdat ze dat keihard verdient), kreeg de grote zus ook een kimono.

En omdat ik dat al een tijdje had beloofd, een keukenschortje voor de grote zus, zodat zij binnenkort mee fruitpapjes kan maken voor de kleine broer. (Hier ook trots, en op zijn Japans - ah ja, want ze had haar kimono aan! - geshowd door de juffrouw herself.)

En nu ben ik uitverkocht!

2011-02-09T10:58:00.000-08:00

Onder het motto "een vrouw moet van alle markten thuis zijn" (en ook een beetje "een vrouw moet er vaak eens tussenuit met haar vriendinnen!") volgde ik gisteren bij Glaspunt een workshop 'juwelen maken in glas'. Er bestaat namelijk zoiets als een "Hot Pot", waarmee de creatieve ziel thuis zelf glas kan smelten in haar microgolfoven. Hoewel je niet echt zeker weet hoe je juweeltje uiteindelijk uit de microgolfoven zal komen, is het toch leuk om wat uit te proberen. Dit zijn mijn experimentjes:

Verwachting: witte bolletjes met
een subtiel stipje rood.
Resultaat: euh.. spiegeleitjes...

Verwachting: rode bolletjes met stipjes.
Resultaat: geslaagd! Hoewel een tikkeltje
meer oranje dan rood...

Verwachting: subtiel paarse bolletjes
met een effectje
Resultaat: geslaagd!

Verwachting: rode, ronde bolletjes met een
streepje blauw.
Resultaat: een afgerond vierkant, maar ook
wel geslaagd lijkt me.

Verwachting: zwarte bolletjes met een
zweem van roze.
Resultaat: zwarte bolletjes.

Verwachting: moet ik aan L. vragen, want
zij heeft ze gemaakt en we hebben geruild.
Resultaat: twee ogen...

Mijn 'mislukte' oogst. Bij deze is het papier
dat onder het glas zit bij het smelten, aan het glas
blijven plakken. Ik denk dat ik er alsnog oorringen van
maak en de papierrand als "extra effect" beschouw.

En zo ben ik alweer 8 paar oorringen rijker...

***

Even tussendoor.

2011-02-05T08:22:00.000-08:00

Op een dag maakte ik eens een zakje om al mijn stikgaren in op te bergen. De blikken doos die ik gebruik om mijn kleine naaispulletjes in op te brengen raakte verzadigd van de rondslingerende bobijntjes. Met stof van Vermiljoenshop maakte ik dit eenvoudige tasje.

De mama zag dit, zei dat het mooi was en of ik voor haar niet ook zo'n tasje kon maken? Ik haalde mijn (bescheiden) stoffenvoorraad boven, en dit is het resultaat. De appeltjesstof komt van Julija's Shop, versierd met een lintje van op de stoffenbeurs en de binnenkant gevoerd in een rood-witte bolletjesstof. Een tasje om dorst (en honger) van te krijgen! (Of ligt dat enkel aan mezelf??) Alstublieft mama!

Het lijstje van de 10

2011-01-05T10:35:00.000-08:00

En hierbij mijn lijstje, ook hier na te lezen:

Een nieuwe hoes maken voor mijn naaimachine. De vorige ziet er namelijk nogal vies uit en is ook gerafeld aan de onderkant. Tijd voor vernieuwing!
'Iets' maken voor de nieuwe baby van een goede vriendin. Momenteel is zij nog hoogzwanger en zwijgt als het graf over het geslacht van die ongetwijfeld roze wolk van een baby. Bovendien leest zij dit hier wellicht ook, dus wat ik precies maak blijft (net zoals het geslacht) voorlopig nog een goed bewaard geheim!
Bovengenoemde baby heeft ook een zusje in de persoon van mijn allerliefste nichtje. Zij krijgt dit jaar een mooi jurkje van haar tante.
Voor mezelf maak ik een pyama. Kort of lang, dat heb ik nog niet beslist!
Omdat het lief er al héél lang over zaagt... ook ineens maar een pyama voor hem.
Aangezien ik in september vermoedelijk aan een tweede module in de naailes begin, hoop ik voor mezelf een rok te kunnen maken. Dus, met of zonder begeleiding, dit jaar maar ik een rok voor mezelf!
Al dat naaigeweld vraagt ook om een gezellig plekje in ons appartementje om dat allemaal te verwezenlijken. In 2011 creëer ik een gezellig naaihoekje, ook weer voor mezelf...
Recent heb ik leren breien en hoewel ik niet echt het engelengeduld heb dat daarvoor nodig is, wil ik dit jaar een sjaal breien.
Om toch nog wat ruimte te laten voor plotse invallen, las ik hier ook één verrassingsprojectje in! U weet nog niet wat het is, ik weet nog niet wat het is. Laat het een ingeving van het moment zijn!
Omdat het er in 2010 niet van is gekomen, wil ik graag dit jaar wat kerstdecoratie maken voor in de kerstboom.

Ziezo, nu weten jullie het...

10 in 2011

2011-01-04T11:27:00.000-08:00

Zoals dat gaat aan het begin van een nieuw jaar, worden er al eens goede voornemens genomen. Daar doe ik zelf liever niet aan mee. Ik ben niet iemand die zich daar makkelijk aan zou kunnen houden en bovendien heb ik geen slechte gewoontes waar ik dringend vanaf moet raken. Hoewel het lief liever zou hebben dat ik mijn gebruikte papieren zakdoekjes niet zomaar overal zou laten rondslingeren.
Hij heeft wel een punt. Dat is behoorlijk onhygiënisch. Dus misschien maak ik daar (met enige tegenzin) dan wel mijn goed voornemen van.

Waar ik echter dan weer wél met plezier aan participeer is dit! Een mooi initiatief dat ons, creatieve bloggers (waar ik mezelf zomaar schaamteloos toe durf te rekenen. Wat een lef!), het goede voornemen oplegt om in 2011 lekker creatief te blijven zijn en dat met iedereen te delen. Meerbepaald: maak 10 creatieve dingen in 2011 en breng daar verslag van uit!

Dus doen we dat gewoon zeker!

Wat er allemaal op mijn verlanglijstje voor 2011 staat, moet u zelf maar lezen op deze blog. En breng gerust een bezoekje aan mijn mede-bloggers!

Blog XXL

2010-12-25T07:40:00.000-08:00

Ja, ik weet het. Al een maand (!) niets meer geschreven! Niet omdat ik niet wou of omdat er niets te melden was, maar wel andere redenen zoals daar zijn:

nog foto's moeten maken van afgewerkte naaistukjes maar het fototoestel met lege batterij aantreffen.
af en toe lui en vaak moe zijn.
vaststellen dat het lief mijn laptop heeft aangeslagen om papers te schrijven.
geen goede foto's kunnen trekken wegens de afwezigheid van natuurlijk licht (is er iets hatelijkers dan s'morgens in het donker naar het werk te vertrekken en pas s'avonds in het donker terug thuis te komen?!?Ik dacht het niet...)

Dus besloot ik na een tijdje: laat ik alles wat ik te zeggen heb maar opsparen tot ik een vrij moment heb in mijn weekje vakantie. Dat vrije moment is er al snel gekomen, want mijn vakantie is nog maar net begonnen en zie daar, ik ben al aan het naaien en stikken geslagen!
Laten we dus maar snel beginnen met item nr.1, want er zullen er nog véél volgen en ik wil de aandachtsspanne (die in deze moderne tijden steeds korter wordt, heb ik horen zeggen...) van u, de lezer, niet op de proef stellen.

Item nr. 1: het broodmandje

Het lief en ik hadden eens een broodmandje cadeau gekregen toen wij gingen samenwonen. Een handig ding, want langwerpig en dus geschikt voor het stockeren van het doorsnee lange stokbrood.

Nu merkte ik dat het witte doekje aan de binnenkant van het mandje steeds vuiler en vuiler begon te worden. Stof kruipt, naar ik heb ondervonden, echt overál naartoe! Maar dus. Tot voorheen had ik het broodmandje nooit eerder van nabij geïnspecteerd, maar aangezien ik vandaag van plan was om dat vieze, ooit witte stofje mee in de wasmachine te stoppen, begon ik er wat aan te trekken en te duwen. Eigenlijk had ik verwacht dat het stofje vast zou hangen, en dat het dus, achteraf bekeken, een vrij nutteloos mandje was omdat ik het dus nooit of te nimmer meer schoon zou krijgen.

Méér nog, niet alleen kwam het stofje vrij moeiteloos uit zijn mandje gekropen, het bleek ook zo simplistisch in elkaar gestoken te zijn dat ik meteen dacht:"Hé maar, dat kan ik ook wel maken zenne!". Dus sloeg ik aan het knippen en stikken, en dit is het mooie (en propere) resultaat:

Item nr. 2: Moeten er nog tassen zijn?

Wat mij moeiteloos bij item nr. 2 brengt, want sinds de vorige blog heb ik weer wat tassen in elkaar gestoken. Deze keer voor de verjaardag van Merel (nogmaals gefeliciteerd hierbij) en de tas die ik in de naailes heb afgewerkt, ondertussen toch ook al wel enkele weken geleden.Tja...

Merel houdt van herfstkleuren, en op de stoffenbeurs had ik (enigzins met dat idee in het hoofd) een oranje bolletjesstof gekocht, waar ik vooraan een zakje op naaide, dat op zijn beurt dan weer eerst geborduurd werd met een herfstige boom.

De tas van in de naailes was ik even beu nadat ze af was. Je zit uren op datzelfde stofje te kijken en hebt er ook wéken werk aan omdat je er maar eens per week een kleine 3 uur aan kan werken. Geloof me, je stofjes raak je zo écht wel beu! Maar na dus een weekje of twee in een donker hoekje van de woonkamer te hebben gelegen haalde ik ze terug boven en was ik best weer trots op het resultaat. Ziehier mijn gevoerde (met binnenvoering dus...) en vrij grote schoudertas die voorlopig dienst doet als naaitas!

Item nr. 3: Evi's naaihoekje

Twee weken geleden heb ik een tweedehands bureautje gekocht en al een stukje muur geschilderd om daar een gezellig naaihoekje van te maken. Het is nog niet af, dus jullie mogen nog geen foto's zien! Mwoehahaha... Wat zegt u daar half snikkend? Wil je toch een foto zien?

Vooruit dan maar, een kleine teaser! Ziehier de opslagplaats van mijn stofjes. De lades van het bureautje heb ik bekleed met rood/witte plakfolie:

De rest van het verhaal volgt dus (hopelijk) spoedig!

Item nr. 4: Leren breien!

Ook alweer enkele weken geleden organiseerde ik bij mij thuis het Eerste Handwerkclubje! Vier meisjes die samenkomen om spaghetti te eten en daarna...te breien! Zo gezellig!

Nogmaals bedankt Joke om zo'n geduldige lerares te zijn. Ik heb je de dagen erna serieus gemist toen ik weer steken liet vallen...

Toch enkele bedenkingen omtrent het breien:

Veel hangt af van het soort wol en de grootte van breinaalden die je gebruikt (wat voor een beginneling zoals ikzelf verre van evident was...)
Het is geen schande om 5 keer opnieuw te beginnen aan een sjaal en het dan op te geven omdat de wol al helemaal naar de *** is (denk ik...).
Breien en kat gaan niet goed samen: Mimi is véél te geïnteresseerd in zowel mijn wol als mijn breinaalden wat dan weer tot frustratie langs mijn kant leidt als Mimi mij aanvalt of er met mijn bol wol vandoor gaat. (Wat overigens voor het naaien ook telt, want mevrouw Mimi komt parmantig óp mijn stof zitten en valt dan alles aan wat ze ziet bewegen, inclusief scharen en naaldjes, wat dan weer ronduit gevaarlijk is!)
Als je zit te breien en terwijl tv probeert te kijken, laat je méér steken vallen dan wanneer je je er helemaal op concentreert.
De mevrouw van op de 'Leren breien'-DVD van de Veritas is gewoonweg véél te snel!
Misschien heb ik te weinig geduld om te breien...

Mimi doet gevaarlijk! En dan nog haar tong uitsteken ook!

Item nr. 5: Music For Life

Ook dit is achterhaald, want het glazen huis is inmiddels opgedoekt, maar ook ik heb mijn duit in het zakje gedaan met twee prullen om aan je sleutelhanger te hangen (op de Meir), de aankoop van boeken (op het werk) en het opsnoepen van twee zakjes snoep (in de naailes).

En oh ja... Prettig kerstfeest! Maar daar ben ik ook al te laat mee zeker?!

Breuk.

2010-11-20T11:12:00.000-08:00

Het is uit tussen mij en mijn stiknaald. We hebben definitief met elkaar gebroken. Nu ja, zíj heeft zich vooral met het breken bezig gehouden. Toen ik gisteren de laatste hand legde aan een cadeautje voor een jarige vriendin, besloot mijn stiknaald dat het genoeg geweest was. Ik had haar net één keer teveel door een 4-dubbele laag stof laten gaan, en uit protest (of misschien gewoon wel uit vermoeidheid of frustratie) liet ze haar onderstukje (excuseer me mijn taalgebruik) ín mijn stof steken.

Ik had al wel gehoord van dat fenomeen "naaldbreuk", maar was er zelf nog geen getuige van geweest. Ik stelde me er gefrustreerde, verbale woede-uitingen bij voor, helse geluiden en rondvliegende stukken metaal!! Maar eigenlijk was mijn naaldbreuk vrij vredig. Voordat ik er erg in had, had ik plots twee stukjes naald, in plaats van één. En daar zat het onderste stukje van de naald, in mijn stof, terwijl het bovenste stuk nu een beetje verloren in de machine stak. Vrij triest eigenlijk, en ikzelf was eerder verrast en gefascineerd, dan boos en hysterisch.
Ziehier mijn eerste gebroken naald:

Gelukkig had ik nog mijn naald die ik in de naailes gebruik, dus heb ik het cadeautje toch nog kunnen afwerken. Ik heb mijn boodschappentas opnieuw gemaakt, deze keer met langere banden en in een mooi stofje van Julija's Shop (Nationalestraat, Antwerpen). Gelukkige verjaardag Joke!

***

Boodschappen doen

2010-11-13T01:40:00.000-08:00

Afgelopen donderdag heb ik een halve middag in trance gezeten aan mijn naaimachine. Toen ik daaruit ontwaakte, merkte ik dat ik zowaar een boodschappentas in elkaar had weten te steken. Omdat ik stiekem wel erg trots ben op het resultaat, ziehier mijn eco-boodschappentas in een stofje van Ikea:

Na het maken was het tijd voor de test: is mijn boodschappentas wel stevig genoeg om ook daadwerkelijk boodschappen in te vervoeren? Als ik in een winkel kom, heb ik namelijk de neiging om te beginnen grijpen naar alle dingen waar ik op dat moment zin in heb. Met als gevolg dat ik de GB meestal verlaat met méér spullen dat ik eigenlijk nodig had, en méér spullen dan mijn arme fiets (en mijn armen!) qua gewicht aankan. Een boodschappentas die wat gewicht kan verdragen en bijgevolg dus bestand is tegen die slechte gewoonte, was een absolute must.
En ja hoor, mijn tas is met glans geslaagd:

Het is normaal gezien de bedoeling dat je deze tas ook in zichzelf kan opvouwen, zodat je ze lekker klein in je handtas kan bewaren, maar wegens te dikke stof is dat spijtig genoeg niet mogelijk met de mijne. Maar geen probleem, 'naar de winkel gaan' (dat vervelende klusje nog ná de werkuren) wordt vanaf nu een stukje aangenamer!

Bomma Borduursel

2010-11-05T12:03:00.000-07:00

Eigenlijk vond ik borduren zelf wel wat oubollig. Wie denkt aan borduren, denkt toch aan overdadige naaistukjes met realistisch nagebootste vogeltjes, bloemetjes of nog erger, beertjes! Tot ik op de boekenbeurs dit boek ontdekte:

Een boek dat mij liet weten dat borduren al lang niet meer het alleenrecht voor creatieve omaatjes is. Mijn naaimachine is ziekjes naar de naaimachinekliniek gebracht en mag pas volgende week woensdag terug naar huis komen (en aangezien ik haar die dag niet kan halen, wordt het misschien zelfs pas 16 november! Vreselijk!!). Dus zat ik hier maar wat verweesd rond te turen naar mijn stofjes en draadjes en uitgetekende plannetjes, die ik allemaal maar even in de diepvriezer moest steken (niet letterlijk natuurlijk...).

Maar aan dat bevriezen kwam een einde met dit boek! Na een spurt naar de Veritas (waar ik inderdaad borduurpatroontjes voor beertjes tegenkwam...) was ik een borduurring, een textielstift en borduurdraad in leuke kleurtjes rijker. En toen ik begon te borduren, was ik verkocht!

Dit wordt het zakje op mijn superhandige én ecovriendelijke boodschappentas. Hoe die eruit komt te zien, ziet u spoedig!

En dan ook nog een poedel die ballet danst (want soms doen poedels dat...) op mijn trui:

Borduren oubollig? Ik dacht het niet...

Meet Mimi

2010-10-23T01:48:00.000-07:00

Vanaf nu hebben het lief en ik een gezin! Het is nog te vroeg voor een mensenbaby (ja, toch wel hoor!), maar zo'n poezenbaby, daar was ik al lang op aan het wachten! Enige twijfels van het lief, de huisbaas en mezelf hebben ervoor gezorgd dat ik anderhalf jaar van mijn leven heb doorgebracht zonder kat in huis (en ja, op de één of andere manier ben ik die periode zonder al te grove emotionele letsels kunnen doorkomen). Maar nu, is er Mimi.

Dat is tof, want Mimi:

jaagt s'ochtends op onze bewegende voeten die ze ziet bewegen onder de lakens. Wie heeft er nu een wekker nodig?!
rent als een gek met ADHD van de keuken naar de woonkamer en weer terug.
maakt schattige geluidjes als ze als een gek met ADHD van de keuken naar de woonkamer rent (en weer terug).
is zichtbaar blij als wij terug thuiskomen.
heeft de bladeren van onze mooie kamerplant al tot de helft gereduceerd (minder tof)
zorgt voor gezelschap en een gezellige huiselijke warmte.

Mimi is tof.

Contrasten

2010-10-12T08:10:00.000-07:00

Zaterdag:
Fietsen doorheen een ontwakend Antwerpen. De kathedraal zien die tegen een lichtblauwe achtergrond in mist gehuld is. Stofjes kopen. Over een nog (relatief) lege Meir fietsen zonder achteloze voetgangers onderuit te scheppen. Naar de bakker gaan en de geur van vers gebakken brood inademen. Thuiskomen en lekkere koffiekoekjes eten. Achter de naaimachine gaan zitten en mijn allereerste creatie maken. Glunderen van trots.
Met de fiets vertrekken naar mijn ex-collega's en gezellig bij elkaar zijn in de meest ongezellige gezellige ruimte die er bestaat. Met de fiets, en lichtjes beschonken dankzij ex-collega's, vertrekken naar vrienden in gezellig Marrokaans restaurantje. Naast het lief gaan zitten, lekker eten, wijn drinken, praten. Het leven is mooi.

Zondag:
Lekker lang slapen. In de auto springen en bevestigen dat de weerman gelijk had toen hij zei dat zondag een mooie, zonnige dag ging worden. Naar Tervuren rijden. Met het lief terechtkomen in een bommabrasserie en een dagmenu bestellen (dagsoep - Vol-au-vent - dessert). Beseffen dat we toch geen zin hebben om lang aan tafel te blijven zitten. Wandelen in de zon en genieten van de herfstkleuren in de bomen. Museum bezoeken. Thuiskomen en pannenkoeken maken. Het leven is mooi.

Maandag:
Vroeg opstaan. Met de fiets vertrekken. Het is koud. Achter de computer gaan zitten. Dingen doen om geld te verdienen. Werken. Het leven lijkt plots zo mooi niet meer...

Herkenbaar?

Het avontuur dat 'leven' heet

2010-10-03T09:31:00.000-07:00

Adventure is out there, it's heading our way

So grab your scarf and goggles, let's fly!

I've mapped out our journey, we're up here to stay.

A sunset is our home.

A moonbeam we will own.

My Spirit of Adventure is you!

Nooit gedacht dat een big budget-animatiefilm me nog een wijze levensles zou bijbrengen.
Wie op zoek is naar avontuur in het leven (iedereen toch?), niet vergeten: Laat je leven zélf het avontuur zijn.

Opstandig kapsel en andere frustraties

2010-10-02T10:14:00.000-07:00

Mijn kapsel is opstandig! Van zodra het ook maar de minste vochtigheid voelt, begint het als vanzelf te krullen en te draaien, wordt het pluizig en is het natuurlijk niet meer om aan te zien.
Blijkbaar ben ik ook de enige die daar last van heeft, want als ik dan rond me heen kijk, ziet ieders kapsel er onaangeroerd door regen uit. Wellicht zijn er nog wel andere mensen met zo'n opstandig kapsel als het mijne, maar die zijn natuurlijk nooit in de buurt als het míj overkomt.

Andere kleine frustraties die me momenteel tergen:
- de te luide muziek van de bovenburen die vandaag vermoedelijk iets bij IKEA hebben gekocht, want ze zitten al meer dan twee uur op iets te kloppen.
- de koude als ik s'morgens moet opstaan.
- de klamme vochtigheid in onze slaapkamer.
- de lichte vorm van buikgriep die ik blijkbaar heb opgelopen.
- stof op de vloer.
- heel veel mooie kleren in het pashokje meenemen om dan te constateren dat het daarbinnen VEEL te warm is om kleren te passen én dat niets bovendien comfortabel zit of me mooi staat!

Bah!

koffiemond

2010-09-24T11:32:00.000-07:00

Mag ik even een vriendelijke oproep doen aan mijn koffiedrinkende medemens? Dank u voor uw aandacht...
We drinken allemaal wel eens graag een tasje koffie. Als we een dipje hebben, als we het gevoel hebben dat we wat moe worden of als we gewoon iets willen drinken dat lekker bij ons stukje chocolade of ons koekje past, dan smaakt zo'n kopje koffie wel. Maar mag ik u er attent op maken, lieve koffiedrinker, dat u van koffie zowaar een koffieadem krijgt?
"Een koffieadem" vraagt u?
Ja, een koffieadem! Als u tegen me praat, nadat u zelfs maar één slok van uw kopje gedronken hebt, dan ruikt uw adem al naar koffie. Ja echt hoor! Misschien was u zich daar niet van bewust, maar het is wel écht zo. Nu kan ik wel genieten van de geur van verse koffie, als ik een gezellige "oma-tea-room" binnenkom, maar niet als die geur vanuit uw mond komt.
Mag ik u daarom vriendelijk verzoeken om, als koffiedrinker, altijd wat muntjes te voorzien zodat u na elk kopje koffie uw mond weer fris kan maken? Dat zou ik ten zeerste appreciëren...

Eeuwige piekeraar

2010-09-19T08:52:00.000-07:00

Ik pieker. Het is geen geheim, want vele mensen weten dit. Ik pieker over alles. Nu moet ik wel zeggen dat dat piekeren de laatste jaren drastisch is verminderd. Waar ik vroeger ook piekerde over kleine, onbelangrijke dingen, merk ik dat die kleine dingen me niet zo veel meer deren. De grote dingen, daar pieker ik nog wel eens over. Dan pieker ik over zaken als "waar wil ik met mijn leven naartoe?", "Wat is mijn doel?", "Wat wil ik doen?". Vragen over het leven. Belangrijke vragen dus. Maar meestal kan ik zelfs zulke dingen ook goed relativeren. Terwijl ik in stilte nadenk over die grote vragen, geniet ik van de kleine dingen van het leven en probeer ik zaken te zoeken waar ik mezelf in kan verliezen. Dank u wel piano en naailessen.

Maar als er dan verandering komt. Oh hemel, dan sla ik weer helemáál aan het piekeren. Want zie je, ik hou niet van verandering. Ooit schreef ik een kort verhaaltje over een wat oudere dame die niet van verandering hield. Toen ik haar beschreef, deed ik dat met lichte spot, en hoewel ik dat personage lichtjes baseerde op iemand die toen mijn pad had gekruist, besef ik nu dat het personage meer op mezelf lijkt dan op die mevrouw in kwestie.

Verandering is akelig. Ik snap niet hoe sommige mensen doorheen grote veranderingen in hun leven kunnen walsen. Zij verhuizen, zij beginnen te werken, zij veranderen van job, en als je hen vraagt: "En, hoe gaat het met je?" zeggen zij spontaan en in gehele vreugde: "Het gaat gewéldig met me."
Toen ik vorig jaar verhuisde uit het ouderlijke huis was dat een heugelijk gebeuren. Ja, nu kon ik eindelijk een appartementje inrichten, en kon ik zélf bepalen welk eten er op welk tijdstip van de dag op tafel kwam. Maar toen ik eenmaal in mijn nieuwe huisje zat, kon ik alleen maar denken: "Ik wil terug naar huis!"

Nu heeft dat akelige kreng Verandering mijn leven weer helemaal overhoop gehaald. Ik besef dat ik meer van routines hou dan ik eigenlijk dacht. Weg met de routine, binnen met (geloof het of niet) ware paniekaanvalletjes! Tjee, wat ben ik toch een moeilijk mens...

Ik hou niet van verandering. En dat zal nooit veranderen.

Stof, stoffer, stofst

2010-09-18T03:21:00.000-07:00

Dit zijn ze dan, de stofjes waar ik, als groentje op de naaimachine, spoedig een draagtas uit zal moeten fabriceren. Het resultaat valt hier hopelijk binnen enkele weken te bewonderen.

Als ik al die blogs zie met patroontjes en mooi afgewerkte knuffels, rokjes, mini-jurkjes voor de kindjes, ga ik groen zien van jaloezie, maar beginnen mijn vingers toch ook al te tintelen om er nu eindelijk eens zélf aan te kunnen beginnen! Bij deze, in de startblokken...klaar...vertrekken maar!

Een dag in verrassende vrede.

2010-09-15T11:09:00.000-07:00

Vreemd dagje vandaag, mijn laatste dag bij Standaard Boekhandel. Ik was al blij dat ik een blauwe hemel en een zonnetje zag toen ik deze ochtend de deur uitstapte. Dat grijze weer van gisteren was behoorlijk deprimerend! Zeker ook omdat mijn haar vies begon te worden, en ik door die drukkende "non-warmte" behoorlijk begon te zweten in mijn wollen jurkje.

Maar genoeg over gisteren. Toen voelde ik me maar neerslachtig en nerveus voor wat nú voor me ligt.

Vandaag voel ik me verrassend vredig. Mijn afscheidsfeestje van gisteren heeft mij ook echt een gevoel van afscheid en "dank-u-wel-ik-moet-nu-gaan-het-was-heel-fijn" gegeven.

Wat klanten helpen, telefoons opnemen, nog een laatste keer door de boeken snuisteren, en dat alles met wat rustgevende muziek op de achtergrond. Ondanks de minieme winkelbezetting was dit een dag zonder stress en zonder al te veel collega's die langslopen en in hun vlucht roepen "laatste dag vandaag hè?!". Ondertussen heb ik van zowat iedereen al 3 keer afscheid genomen. Niets zo vervelend als uitgebreid afscheid nemen van iemand en succeswensen uitwisselen, om die persoon de volgende dag gewoon weer tegen te komen. Want wat gezegd moest worden is gezegd, dus wat valt er nu nog te zeggen?

Niet dat de vrede van vandaag me minder nerveus maakt voor morgen. Mijn éérste dag, bij Standaard Uitgeverij. Ik heb angsten waarvan ik horen zeggen heb dat het normaal is dat ik ze heb (zoals "Gaat mijn nieuwe werk me bevallen?" "Zullen mijn nieuwe collega's mij wel leuk vinden?"). Normale angsten dus, die echter niet minder worden omdát ze normaal zijn.

Ik ben dus klaar voor een avondje breinloos vertier. Lange leve VT4!

Hoe ik toch nog dingen afgewerkt krijg

2010-09-13T03:46:00.000-07:00

Voor mensen die er al lang op wachten... Hij is er eindelijk! Vanaf heden is het fotoboek van onze reis naar Finland en Sint-Petersburg een feit. Ik ben echt erg blij met het resultaat (met dank aan de niet geringe bijdrage van Albelli Fotoboeken). Bovendien is ook ons filmpje eindelijk volledig gemonteerd geraakt en ook nog eens op DVD gebrand. Wie deze documentatie in levende lijve aan inspectie wil onderwerpen, geeft maar een seintje. Maar wellicht zal ik het sowieso onder je neus duwen de volgende keer dat ik je zie... Alvast mijn excusus voor een lichte opdringerigheid...

Kleine meisjes worden groot

2010-09-12T11:50:00.000-07:00

Omdat mijn nichtje maar één keer 2 jaar wordt, waag ik mij (uitzonderlijk) aan een streepje poëzie.

Als vlindertjes slapen,
en sterren ontwaken,
ben jij de mooiste en helderste Ster.
Die fonkelt en schittert,
en goudkleurig glittert,
die waakt over ons in de donkere nacht.

Dus daarom een kusje
(en wie weet wel een zusje?)
voor een heel bijzondere meid.

Gelukkige verjaardag Sterre!
xxx

Een leven op orde

2010-08-23T05:51:00.001-07:00

Ja, ik weet het! Het is té lang geleden dat ik hier nog iets schreef. Enkele mensen hebben mij er zelfs al attent op gemaakt. En ja, daar heb ik zelf voor gezorgd. Ik heb jullie immers opgedragen om achter mijn veren te zitten. Kwestie van wat externe druk te hebben, dacht ik toen. Maar blijkbaar mist dit soort van externe druk zijn doel.

En wat dan nog! Waarom moet ik hier trouwens enkel maar schrijfoefeningen maken, bedacht ik me plots. Waarom moet ik überhaupt schrijven?! Ik heb immers geen ambities om een gepubliceerd auteur te worden! Van zoiets durf ik al een keertje te dromen, maar wat is daar mis mee? Ik leef op dromen, ik haal kracht uit dromen. Dromen hoeven niet noodzakelijk ook werkelijkheid te worden. Toch?
Mag deze blog niet gewoon een uitlaatklep zijn, waarop ik af en toe wat stoom kan komen afblazen. En wie weet... misschien volgen er nog wel schrijfoefeningen. Geen paniek!

Ik wil het nu over iets anders hebben.

Zonder zwaarwichtig te worden, maar hoe moeilijk is het om je leven op orde te krijgen! Dat gaat dan van zware dingen (die ik gelukkig niet heb in mijn leven, maar sommige mensen ongetwijfeld wel), tot banale dingen als de was doen.

(Ja, de was doen!)

Want ik lijk mij bij momenten soms maar door mijn leven te ploeteren. De wasmand vult zich dan zienderogen met bergen kleren tegelijk, tot er zich zelfs náást de mand een hoopje begint te vormen (waar enkele stofnesten zich al aan beginnen vasthechten). In een poging om orde te scheppen (en ja, ook om een voldoende voorraad ondergoed te verzekeren), begin ik met de was. Eerst een machine voor de kledij. Daarna één voor ondergoed, handdoeken, etc. Chaos in de wasmand ietwat opgelost, droogrek goed gevuld. Zucht van verlichting.

Maar van het droogrek is het nog een lange reis naar de strijkplank, en hop, daar zit de wasmand alwéér barstensvol, is de droogrek nog steeds goed gevuld, en oh ja, er lag nog wat strijk op me te wachten ook. CHAOS!

Terwijl zie ik dat de vloer in mijn woonkamer alweer vuil is (net zoals in de eetkamer, keuken, slaapkamer, badkamer en zelfs het toilet!) Niet zo verwonderlijk als je bedankt dat ik zelden een stofzuiger in de hand heb, maar toch.

Ook mijn haar is niet meer te bedwingen en hoewel ik net naar de kapper ben geweest, lijkt het erop of mijn haar al een jaar geen schaar meer gezien heeft.

Ik heb pas nieuwe kleren gekocht, maar toch heb ik het idee dat ik niets heb om aan te trekken.

Ooit had ik de hoop dat ik in mijn leven een bepaald punt zou bereiken waarop alles perfect in evenwicht zou zijn. Mijn huis zou altijd netjes zijn, mijn was op orde, mijn kapsel in perfecte snit, mijn kledingkast goed gevuld met niets dan mooie kleren. Een leven op orde.

Ha! Hoe naïef!

Maar misschien moet ik toch maar proberen om wat vaker de was te doen...

2010-07-18T11:35:00.001-07:00

Ik heb ontdekt aan mezelf dat ik dingen die ik mezelf opleg niet lang volhoud. Zo lijk ik mezelf er niet toe te kunnen brengen om op geregelde tijdstippen naar de fitness te gaan (waar ik tenslotte elke maand een niet al te min bedrag voor betaal).
Wat vreemd is, want als ik wél ga, voel ik me fitter, gezonder en ja, ook een beetje trots op mezelf. Zo houd ik het bijvoorbeeld ook niet lang vol om mijn bed kledingvrij te houden. Om één of andere reden verzamelt zich om de zoveel tijd een gigantische kledingberg achteraan op mijn bed, die me dan vreselijk begint te irriteren.
En ja, ik moet bekennen dat ik wel weet wat die reden is: ik ben te lui om elk kledingstuk weer netjes op te vouwen en weg te bergen als ik het niet meer nodig heb en het nog geen tijd is om het te wassen. Daar, ik heb het gezegd! Ik ben lui!
Alleen met wat externe druk ( van een leraar, een baas, omwille van geld, etc.) lijk ik mezelf genoeg te kunnen disciplineren om een lastige taak te volbrengen.

***

Zo ook met schrijven. Want ja, schrijven is een ‘lastige’ taak, zelfs ondanks het plezier dat ik voel terwijl ik het doe en de opluchting die ik voel achteraf als iets wat me zwaar lag van me afglijdt. Zelfs dat kan mij er zelden toe aanzetten om te beginnen met schrijven, laat staan om het consequent te gaan doen in een poging om mijn leven op orde te krijgen. Want ja…schrijven heeft die kracht.

Laat ik nu net een boek gevonden te hebben waarin ik mijn situatie herkende

“For people who make big claims about loving the written word, authors would do almost anything to avoid actually writing those written words. And for the aspiring writer, the work always seems especially impossible. How to begin? Where to begin? How to motivate? How to find discipline when no encouragement of incentive exists?”

Ja! Inderdaad! Nu komen deze woorden ook van een daadwerkelijk schrijfster. Niemand minder dan Elizabeth Gilbert trouwens, die me met haar boek “Eten, bidden, beminnen” op een vreemde manier zo diep geraakt heeft dat ik het gevoel heb er enkele levenslessen bij gewonnen te hebben. Maar goed, een daadwerkelijk schrijfster dus, die geld verdient met het schrijven van woorden, met het samenstellen van zinnen. Iemand die mijlenver van mij verwijderd is. Of toch niet?

***

Er is één soort van boeken waar ik een bijzondere voorliefde voor heb. Boeken waarin auteurs uit eigen ervaring schrijven over een onderneming die ze zichzelf hebben opgelegd, die daar dan ook écht in slagen en hun eigen, waargebeurde verhaal dan eens uitgegeven en verkocht krijgen. Mike Gayle probeert in “The To-Do-List” de rotzooi in zijn leven op te ruimen door op één jaar tijd een 1001-tellende te-doen-lijst af te werken; Elizabeth Gilbert ruimt de rotzooi van haar leven dan weer op door één jaar tijd te maken voor de zoektocht naar zichzelf, wat haar naar Italië, India en Indonesië leidt (“Eten, bidden, beminnen”). Julie Powell is zo gepassioneerd door Julie Child (flamboyante persoonlijkheid die de Britten de Franse keuken aanleerde in “The Art of French Cooking”), dat ze elk recept uit Child’s kookboek maakt en daar verslag van uitbrengt op haar blog. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik Julie Powell’s boek niet echt gelezen heb (ik zag enkel de film), maar dat is even buiten de kwestie.

***

Punt is, dat ik mijn eigen uitdaging wil. Om de rotzooi op te ruimen, zo je wil. Maar vooral om mijzelf te disciplineren. Om te schrijven ook, want dat doe ik graag. Misschien doe ik het niet zo goed, en zijn anderen ook niet echt geïnteresseerd in wat ik te zeggen heb. Maar ik doe dit dan ook niet voor de “anderen”, maar voor mezelf. Hoewel het wel fijn zou zijn als iemand dit leest en geïntrigeerd raakt door de opdracht die ik mezelf nu zal stellen.

Aan de hand van Caroline Sharp’s “A Writer’s Workbook: Daily excercises for the writing life”, zal ik de komende weken trachten om hier te schrijven. Oefeningen maken om te schrijven, maar ook schrijven over het schrijven zelf. Ik zal zoveel mogelijk mensen op de hoogte stellen van het bestaan van deze blog, zodat toch enkele van jullie, lezers, zullen blijven hangen en me blijven aansporen als de volgende oefening te lang op zich laat wachten. Jullie, lezers, zullen mijn “externe druk” zijn. Wellicht kom ik op de proppen met allerlei excuses: geen tijd, te moe, geen inspiratie. Maar daar hebben jullie, lezers, geen boodschap aan.

Vanaf nu, schrijf ik.