maandag 28 november 2016

Twee jaar zonder vake

Het is twee jaar geleden. Net zoals vorig jaar, dacht ik gedurende de afgelopen maanden geregeld terug aan hoe mijn papa eraan toe was.

In juli mailde ik hem nog over auto's, want we hadden plannen om een nieuwe te kopen. Hij hielp mee auto's te zoeken op het internet en berekende voor me wat me dat zou kosten in aankoop en onderhoud.

In augustus kookte hij asperges met witte saus en kroketjes (zoals alleen hij dat kon maken) en nodigde ik mezelf uit op zondagmiddag om mee te komen eten. We maakten toen ook een afspraak voor een zondags ontbijt bij mij thuis. Een ontbijt dat enkele weekends werd uitgesteld, omwille van drukke agenda's. Een ontbijt dat er uiteindelijk nooit meer van is gekomen, maar dat ik nadien met erg veel spijt in het hart, wel vaak in gedachten heb beleefd.

Eind augustus liep het mis en ging het bergaf.

In september wou mijn mama niet dat ik hem zo zag en raadde me aan even weg te blijven. Maar er kwam geen beterschap en terwijl de blaadjes aan de bomen verkleurden reed ik een paar keer over en weer naar Leuven, naar een vader die ik nog nauwelijks herkende. Ik haakte een dekentje naast zijn bed, net zoals ik een paar jaar eerder deed in een ander ziekenhuis, toen hij chemo kreeg en ik hem gezelschap ging houden. Maar deze keer sprak hij niet. Of wat hij zei hield geen steek.

In oktober mocht hij na lange, zware weken terug naar huis. Ik zag hoe mijn mama voor hem moest zorgen en hoe zwaar haar dat viel, maar hoe ze toch bleef doorgaan. Ik voelde me vooral erg machteloos en kon alleen maar hopen dat het weer beter zou gaan, hoewel we wisten dat dat niet meer kon.

27 november. Een week palliatieve zorgen. Weten dat het zal komen, maar dat niet volledig beseffen. Hopen dat hij het zelf niet beseft, maar dat niet zeker weten. Praten over de dood was niet iets dat hij deed.

Die laatste maanden zie je alleen die versie van hem, die hij eigenlijk niet is. In de maanden daarop bekijk je oude foto's en besef je weer "ja, zo was hij". Foto's waarop hij kwiek met zijn oranje rugzak staat te poseren met zijn fototoestel rond de nek. Zo herinner ik me hem ook. Op zijn beste momenten. Al zullen die beelden van de laatste weken/maanden nooit meer echt verdwijnen uit mijn herinneringen.

Ik heb al twee jaar geen vader meer, en toch is hij nog altijd dicht bij mij. Elke dag denk ik aan hem, al was het maar gedurende een vluchtige seconde. Hij staat mij bij als ik moeilijke beslissingen moet maken en ik besef dan vaak dat het eigenlijk geen moeilijke beslissing is. Soms ben ik ook kwaad op hem en zeg ik hem dat ik hoop dat het het allemaal waard was. Dat elke sigaret het waard was om alles wat nu gebeurt te missen.

Twee jaar zonder vake, maar ik kom hem nog vaak tegen. Op foto's, in mijn gedachten en in de glimlach van mijn dochter. En daar zal hij, hoop ik, voor altijd zijn.



maandag 7 november 2016

Emil spreekt #2

Hij is er eigenlijk laat mee begonnen, met dat praten. Toen hij anderhalf was kwam er voor het eerst een voorzichtige 'bal' uit zijn mond, gevolgd door het immer populaire 'auto'. Daarna was het best enige tijd wachten op meer woorden en langere zinnen. Vanaf zijn tweede verjaardag kon hij zich voldoende uitdrukken om duidelijk te maken wat hij wou, maar sinds hij naar school gaat in september gaat zijn woordenschat er vlotjes op vooruit. Bij momenten hoor ik hem echt zijn best doen om zijn woorden te zoeken, ze in een zin te zetten en ze zo goed mogelijk uit te spreken. Soms gooit hij er ook met de pet naar en moeten we zelf maar uitzoeken wat hij bedoelt. Een kleine selectie van zijn kleuterpraat.
  • 'Ikke hele gjoot gewojjen hé?' Sinds hij naar school gaat is enige grootheidswaanzin hem niet vreemd.
  • 'Potje is vuil. Het is stinky. Jij moet nieuw kopen in de winkel'.
  • 'Niet menen Majie! Mama is hier. Papa is daar.' Hij aaide terwijl zachtjes over haar arm. Eén van zijn betere momenten.
  • 'Dikke pin in de kamer!' Jaja, kapitein Winokio is hier al goed ingeburgerd. Beeld je er ook een dansje bij in.
  • 'Mama, ik is wakker. Ik goed geslapen. Ik niet geweend. Jij is ook wakker?'
  • 'Ik roeten'. Hij roert graag in dingen.
  • 'Ik jarig?' Ik had broodpudding gemaakt voor het straatfeest.
  • 'Ik noeptje hebben mama? Appepief?' Als hij zo schattig om een snoepje vraagt, moet ik echt mijn best doen om voet bij stuk te houden.
  • 'Dat is niet jouw poes. Is onze poes.' Omdat iemand iets tegen onze kat zei.
  • 'Ik nog salabim'. Gniffel. Salami dus.
  • 'Ik niet lust dat niet'. Hij heeft genoeg gegeten.
  • 'Ik lust dat.' Hij wil nog.
  • 'Wat papa/jij/Majie doen?' maal 1000.
  • Tegen Marie: 'Jij lust dat niet hè!' terwijl hij etenswaren voor haar gezicht laat bengelen.
  • 'Is stoute meer? Is brave meer?' Het verschil tussen stout en braaf houdt hem erg bezig. Vooral bij mijnheren.

Dat leren praten vind ik echt geweldig om te zien horen. Ik probeer het zo vaak mogelijk op te schrijven, want anders is het weg!

dinsdag 4 oktober 2016

Reboot 3.0

Er is hier nog een blog waar ik om diverse redenen niets meer schrijf. Al die redenen uit de doeken doen zou me te ver leiden. Maar ik vind het jammer dat kleine, op dit moment vanzelfsprekende dingetjes uit het leven van Emil en Marie (want ah ja, Emil heeft ondertussen een kleine zus van 4 maanden oud) verloren gaan omdat ik ze niet opschreef.


Emil is zopas voor het eerst naar school gegaan en daar werd ik nogal nostalgisch van. Op zijn eerste schooldag huilde ik weliswaar net niet met hem mee toen we hem moesten achterlaten in zijn klasje, maar wel 's avonds, in het donker, toen ik filmpjes van hem bekeek waarin hij net 1 jaar was geworden en zijn eerste stapjes door het huis zette. Of toen we gingen wandelen in het park van Brasschaat en zijn eerste schoentjes klik klak deden op het asfalt. En nu opeens is hij een kleuter die elke dag nieuwe woorden leert (mijn favoriet deze week: "mama eeft nieuwe pymaama gekocht in de winkel?"). Hij praat tegen ons en zijn versprekingen en uitspraak zijn nu even vanzelfsprekend voor ons als die eerste stapjes dat waren vorig jaar. Maar als je er later op terugkijkt zie je opnieuw het wonder dat het eigenlijk is.


Nu is Marie er ook en ik heb al door dat het het lot is van een tweede kind om vanzelf en minder gedocumenteerd groot te worden. Terwijl ik niet wil vergeten hoe zij met haar 6 weken al contact maakte met ons en kirrende geluidjes begon te produceren, hoe ontwapenend haar glimlach is en hoe graag ze stilletjes rondkijkt in de wereld.


Ik mis het schrijven ook, ondanks de drempels die ik voel. Dus moet ik misschien eens een hoe-pimp-ik-mijn-blogboek ter hand nemen om het hier terug wat gezellig te maken en gewoon terug wat schrijven. Maar ik beloof niets!




dinsdag 9 juni 2015

Emil spreekt (nog niet) #1

Mijn mama zei het ook al dit weekend. Er is iets veranderd aan Emil. Opeens begrijpt hij zoveel meer. Woorden zijn er dan misschien nog niet, maar er worden al wel conversaties gevoerd in brabbeltaal, met intonatie en wijzende vingertjes in de verte. Soms brabbel ik wat terug in zijn eigen taaltje en moet hij daarom lachen. Ik vermoed dat ik dan grappige dingen zeg.

Maar we merken wel dat hij steeds beter reageert op de dingen die we zeggen:
  • 'Gaan we iets eten? Ga dan maar in je stoel zitten'. (Loopt naar zijn eetstoel en pakt de rand vast)
  • 'Ga je slapen?' (Als hij geen zin heeft schudt hij 'nee' met zijn hoofd. Als hij moe is gaat hij aan de deur naar de gang staan en zwaait naar ons. Soms laat hij dan zijn hoofdje ook rusten op zijn hand.)
  • 'Waar is je bal/olifant/zebra/giraf/auto/boekje...?'. (Begint verwoed te zoeken tussen de rommel en komt terug met het juiste voorwerp)
  • 'Waar is je neus?' (wijst naar zijn mond... bijna goed...)
  • 'Waar moeten je schoenen?' (steekt zijn voet(en) in de lucht)
  • 'Hoe moet je je haartjes wassen?' (wrijft met zijn handjes door zijn haar)
  • 'Waar is de poes?' (in het grote Fiep kijkboek) (wijst de poes aan. Soms ook nog de hond... of het konijn. We werken eraan...)
Dat karaktertje van hem komt ook al naar boven. Alleen vraag ik me soms af in hoeverre de dingen die hij doet eigen zijn aan hém en zijn eigen (te ontwikkelen) interesses of eigen zijn aan zijn leeftijd. Doen/deden jullie peuters van 18 maanden dit ook:
  • Een tutje (als hij dit inheeft) ruilen voor een volle fles melk.
  • Naar de Lotto kijken (alleen de begintune horen is al genoeg om naar de tv te snellen, zie Instagram voor een bijhorend filmpje...).
  • Voorwerpen en dieren aanwijzen in boekjes.
  • Telefoneren (met zijn plastic gsm, kledingstukken, knuffels of zijn hand).
  • Boterhammen demonteren, het beleg eerst opeten of er met het vingertje afschrapen, en ze met zijn mond nog eens in stukken van elkaar scheuren. Reken in het algemeen 'vuil eten' daar ook maar onder.
  • Graag naar natuurdocumentaires kijken. Niets zo hilarisch als een leeuw die een gazelle aan het oppeuzelen is, haha!
  • Roekeloos verkengedrag. Oh, hij is zo enthousiast, mijnheer! Van het moment dat we buiten zijn en zijn voeten de grond raken, spurt hij weg op ontdekking. Menig valpartij hebben dit weekend uiteindelijk tot 3 letsels geleid: een geschaafde knie, een geschaafde vinger en een blauw oog. En dat was allemaal voordat hij in de vijver bij mijn mama totterde. Het is anderzijds wel goed voor mijn conditie dat ik zo dikwijls achter hem aan moet hollen (maar minder voor mijn zenuwen).
Dus, hebben jullie ook zo'n brute Bernard in huis? Of kennen jullie kinderen wél angst en voorzichtigheid?

donderdag 14 mei 2015

Welkom Bumba!

Het is gebeurd. Ook wij zijn van die ouders geworden die hun kind voor de tv parkeren om zelf even een moment van rust te hebben. Met Bumba. Bumba, die tot nog toe een onbekende was in ons huis en die gisterenavond spontaan applaus en lachjes van Emil oogstte. Zelfs een dansje was er niet teveel aan.

Ok Bumba, laten we dit afspreken. Je bent welkom, omdat je mijn zoon blij maakt. Hij vindt het blijkbaar dolkomisch als jij van de ene gekleurde stip op de andere springt.

Maar niet overdrijven hè. Niet teveel 'nonni nonni' en 'bumbalooo'-geroep en we gaan ook geen kleertjes kopen waar je hoofd op staat.

En ik beloof je dat je niet al te vaak moet babysitten op mijn zoon terwijl ik de afwas doe.


dinsdag 31 maart 2015

As we speak #1

Dit is zo'n leuke rubriek bij haar, dat ik al een tijdje met het idee aan het spelen was om die ook hier te introduceren. Et voila, mijn eerste as we speak!

Eten: Fan van De Keuken van Sofie tegenwoordig! Ik ben weer in zo'n bui waarin ik al eens iets nieuws probeer en haar recepten zijn hier al meermaals op tafel verschenen. Een lekkere tomatensoep bijvoorbeeld, of ribbetjes met komkommersalade en aardappel in de schil, cannelloni met spinazie en gerookte zalm, bulgur gemend met veldsla of een heerlijke couscousschotel. Hmm, meer inspiratie van oa. Sofie is te vinden op mijn Pinterest.

foto's: vtm.koken.be

Opvoeden: Van verscheidene mensen hoorde ik al dat ze bij hun eigen kinderen de leeftijd tussen 1 en 3 het moeilijkst vonden. Mij leek me dat in het plattebabytijdperk een heerlijke periode want je kindje kan dan lopen, spelen en begint zijn eigen persoonlijkheidje te ontwikkelen. Ik had gelijk, het is een heerlijke periode, maar de anderen hadden ook gelijk, want het is ook niet gemakkelijk. Iets willen doen, maar niet mogen, kan in een heftige huilbui resulteren: het afwassponsje dat hij niet in zijn mond mag steken, afval dat hij niet mag ronddragen of eten dat hij niet in zijn bekertje mag gooien. Of toen ik met Emil naar de Auto 5 ging en een halfuur moest wachten. Meneertje vond het voorziene speelhoekje niet interessant genoeg en liep algauw door de winkel, liet bijna een grote doos op zijn kleine hoofdje kantelen en was niet weg te slaan bij de trap naar de kantoren.

Hij mocht geen eten in zijn drinkbekertje gooien...

Hem in de richting sturen die ik wil leidt dan onvermijdelijk tot een tierende peuter op de grond (ja, ik had ze al wel eens gezien in de supermarkt, die mama's en die tierende peuters op de grond, nu ben ik één van hen!). Grappig, dat ook wel. Gelukkig blijven die momenten nog vrij beperkt. Hij houdt zich nog in voor zijn "terrible two's" denk ik. In ieder geval, op deze leeftijd is Emil een ongeleid projectiel. Als je hem op de grond zet weet je niet in welke richting hij zal gaan, hoe snel en wat hij onderweg allemaal zal meeplukken uit kasten, dozen of winkelrekken. Het woordje "nee" vindt hij vooral heel erg grappig, dus met een peuter die niet terecht te wijzen valt, wordt er hier veel 'achterna gehold'. 

Lezen: Een hele tijd ben ik nogal kieskeurig geweest als het op boeken aankwam. Na een paar echt goede boeken te hebben gelezen, wou ik enkel maar boeken lezen die me datzelfde gevoel konden geven. Maar toen zat ik enkele maanden in een boekenclub en werd ik gedwongen eens iets anders te lezen en dat is zo goed als een openbaring voor me geweest. In die boekenclub zit ik (voorlopig) niet meer, ondanks dat het allemaal heel toffe madammen waren met gelijklopende interesses. Maar door in de boekenclub te zitten had ik opeens weer zoveel zin om te lezen en ik kwam maar niet voorbij onze 'verplichte' lectuur. Het leverde me wel een profiel op op Goodreads en heeft me ertoe gebracht om lukraak een boek te kunnen kiezen uit mijn overvolle en grotendeels ongelezen boekenkast. Momenteel lees ik "Het winterpaleis" van John Boyne, die al zeker 5 jaar ongelezen in mijn kast stond. Volgende boeken op mijn leeslijstje zijn "Unconditional parenting" van Alfie Kohn en "De vrouw die blijft" van Ann Thijssen.


Opruimen: Een gevolg van dat ongeleid projectiel hier in huis. Nadat we hem hebben 'losgelaten' in de badkamer, de living of de keuken, is het hier totale chaos. Dvd's uit de kast, auto's onder de zetel, pampers op de grond, slabbetjes uit de mand. Of zoals F. me deze week stuurde in een mailtje tijdens het werk: "Als je vroeger thuis bent dan mij, er drijft iets van plastic in de wc en zijn fysiologisch water zit in de luieremmer." Zo, van die toestanden... Ik vind dat gerommel allemaal niet zo erg, maar bijgevolg wordt er hier wel vaak opgeruimd.




Blij met: de decoratie van Hema in mijn paasboom, mijn kaarsenhoudertjes en vooral mijn bijzettafeltje uit de Blokker van de nieuwe Libelle-collectie.



zondag 22 maart 2015

Hoe gaat het nog met ...?

... mij?


Als blogger weet je dat je niet zo goed bezig bent als mensen je beginnen vragen "En, hoe staat het met je blog? Ga je binnenkort weer schrijven?". Alsof ze ook meteen vragen "En Evi, hoe gaat het nu met je? We horen niet meer zo veel van je. Alles ok?". Laten we zeggen dat mijn blog een periode van rouw moest meemaken, zoals ook ik mijn periode van rouw nog steeds aan het doorworstelen ben.
Met mooie dagen, intens gelukkige momenten met Emil en vrolijke intermezzo's met vrienden en collega's tot overpeinzingen over herinneringen, tranende ogen in de tram en lange huilbuien in het halfduister van onze slaapkamer.

Maar ik kan jullie geruststellen, het gaat goed met me. Er staat zelfs een paasboom op mijn kast! Want nu meer dan ooit, besef ik dat het de kleine dingen in het leven zijn die me plezier geven en waar ik van moet genieten.


... Emil?


Emil is ondertussen al 15 maanden en is van een rustige baby plots in een vrolijke peuter veranderd die door het huis springt, de dvd's uit de kast laadt, met auto's speelt, kiekeboe doet (en daar zelf ongelooflijk hard om moet lachen). Stappen doet meneer al sinds zijn eerste verjaardag en hij wandelt het liefst ook al helemaal van de crèche naar huis, want dan kan hij in de voortuintjes van de huizen lopen en eens bij andere mensen op de deur gaan kloppen. In de handjes klappen en stampen met de voetjes is ook al zo'n klassieker geworden en als hij iets wil, gaat dat vingertje omhoog en zegt hij "kè?". Peuters weten heel goed wat ze willen (en vooral niet willen), dus dat vingertje gaat hier vaak omhoog. Ik vraag me af wanneer de drang om dat kleine schattige meneertje op te eten van liefde weer wat minder wordt, want ik vind het zo verwonderlijk om hem elke dag te zien bijleren. Amaai, genoeg stroperige moederliefde, ik zal u nog eens wat foto's laten zien!





... de borstvoeding? 


De langvoeder is niet meer... Toen ik borstvoeding gaf had ik nooit een langetermijndoel voor ogen. Eerst wilde ik gewoon borstvoeding geven tot ik terug ging werken, maar toen het zover was wou ik nog niet stoppen, dus ging ik gewoon door. Tot zes maanden misschien, want dat werd overal zo aangeraden. Maar toen Emil dan zes maanden was en vaste voeding er langzaamaan bijkwam, was ik de borstvoeding zo gewoon en kostte dat ook geen enkele moeite meer dat ik er gewoon mee doorging tot ... "we zien wel". Met een dipje rond maand 9 dat ik weer overwon, ben ik uiteindelijk heel geleidelijk gestopt tegen Emil's eerste verjaardag. De maand voor zijn verjaardag ging het dan opeens veel slechter met mijn papa en wou ik zoveel tijd als kon met hem doorbrengen waardoor de borstvoeding steeds vaker vervangen werd door flesjes en het allemaal wat uitdoofde, eigenlijk zoals ik altijd had gewild dat het zou gaan. Emil had er vrede mee, ik had er vrede mee, het was mooi geweest. Schone herinneringen, dat wel!

to be continued... (beloofd!)