donderdag 18 mei 2017

De eeuwige strijd met het kapsel

Mijn kapsel en ik zijn nooit echt de beste vrienden geweest. In mijn jonge jaren experimenteerde ik al wel eens met heel lang, heel kort, krulletjes (aka 'de poedel') of een kleurtje, maar nooit met veel succes. Sinds een aantal jaren weet ik dat ik het best kies voor het kapsel uit mijn kindertijd: de halflange bob mét froefroe. Niet te veel opgeknipt, want dan steekt dat alle kanten uit. Ik heb zo'n weerborstel in mijn haar waardoor dat vanzelf naar buiten krult (heel elegant ...).

Het kapsel uit mijn kindertijd, een winnaar voor het leven.

Gewoon een halflange bob dus. Een halflange bob die ik, enkele weken na mijn kappersbezoek, eigenlijk altijd in een staartje draag, want op de duur begint dat loshangende haar me te irriteren en voelt dat zo zwaar aan en moet dat gewoon omhoog. Ik krijg dat zelf ook nooit zo goed gebrusht als de kapper, dus volgt na een kappersbezoek ook vaak de teleurstelling, en dus, een staartje. Ik vind ook altijd dat dat los haar er bij mij zo gewoontjes uitziet en het is niet dat dat staartje dan zo high fashion is, maar dan heb ik tenminste het idee dat ik er nog iets aan gedaan heb.


Op foto's van mezelf verkies ik echter mijn haar los, want dat ziet er dan toch beter uit dan enkel die froefroe en dat staartje dat niet te zien is. Nu ja, om een goede foto met los haar te verkrijgen moet ik al behoorlijk wat truken uit de selfie-doos halen, want ik vind niet dat ik erg fotogeniek ben (maar dat is dan weer een andere frustratie).

Ik zou graag zo'n kapsel hebben waarvan het lijkt alsof ik er geen moeite voor heb moeten doen. Zo'n kapsel dat achteloos in een staart is gedaan, maar waarvan elk lokje op de juiste plaats zit. Of zo'n kapsel waar je eens met je hand kan doorgaan, zonder dat het lijkt alsof je uren in de wind hebt gestaan. Zo'n kapsel dat je wel eens ziet bij de hippe barista in de koffiebar. Af en toe zwier ik eens een nonchalant opsteekkapseltje op mijn Pinterest, maar in de praktijk moet ik dat niet proberen, want zo'n dingen zijn gedoemd om te mislukken met mijn fijne haren.

Gisteren ging ik naar de kapper en werd het dus een halflange bob. Die ik binnenkort weer in een staartje doe.

maandag 15 mei 2017

Beter 1 bal in de hand dan 10 op de grond

Eigenlijk ben ik blij als ik lees/hoor dat ik heus niet de enige mama ben die worstelt met het hebben van twee kinderen (soms letterlijk, zoals gisteren in de douche toen Emil een dramascène afspeelde die nog steeds in mijn oren tuit... Hitchcock is er niets tegen...). Niet dat ik er enig leedvermaak in vind te weten dat andere mama's afzien, maar vooral dat ik niet de énige ben die afziet.

De lijst met dingen die ik eens zou moeten of willen doen groeit sneller aan dan dat ik er dingen van kan afvinken:
  • onkruid wieden in de voortuin;
  • bloemetjes kopen voor in de voortuin;
  • de spinnenwebben weghalen (in heel het huis);
  • de trap stofzuigen;
  • de kelder/zolder/gang opruimen;
  • de achtertuin beplanten;
  • de keukenkasten uitmesten;
  • de slinger 'Hoera, een meisje' van de muur halen;
  • nieuwe kleren kopen;
  • naar de kapper gaan;
  • mijn wenkbrauwen epileren;
  • decoratie kopen/knutselen voor Marie's eerste verjaardagsfeestje;
  • een verjaardagskroon naaien voor Marie;
  • een nieuwe, kleine handtas kopen;
  • een boek lezen;
  • de kamer van Emil schilderen;
  • doorslapen (al heb ik hier weinig zelf over te zeggen...);
  • ...
Die twee kinderen van mij groeien als kool (Marie) en spelen hun kleren kapot (Emil) waardoor ik heel de tijd doorheen het huis zit te zoeken naar passende (propere) kinderkleren terwijl de ene kleutercrisis de andere aflost en ik tussendoor nog groenten- of fruitpap zit te maken. De oudste doet geen middagdutje meer, dus op een moment van rust voor mezelf moet ik overdag niet rekenen. Als ik hem dan succesvol en educatief onverantwoord voor de tv heb weten te parkeren, kan ik de was beginnen opvouwen of moet ik even de melkflesjes in een sopje gooien. Ik let erop dat ik soms alles laat vallen om eens een moment bij mijn kinderen te gaan zitten, want anders sta ik een hele tijd op te ruimen in de keuken terwijl die twee zichzelf zitten te entertainen in de living.

Voorlopig kan ik het allemaal nog goed relativeren en houd ik mezelf voor ogen dat we allemaal gezond zijn en cliché cliché, dat is nu eenmaal gewoon het belangrijkste dat er is. Ik mag beide pollekes kussen dat ik twee kindjes mag hebben en een comfortabel dak heb boven mijn hoofd. Mijn wishlist bevat ook een aantal materiële extraatjes die heus niet levensnoodzakelijk zijn, maar feit blijft dat een beetje me-time en zorg voor jezelf nu eenmaal wonderen kan doen voor je gemoed en algeheel welbevinden.

Maar kijk, overmorgen ga ik (eindelijk) naar de kapper en ik heb de afgelopen dagen zowaar terug in mijn boek zitten lezen (dat boek waar ik vorige zomer in was begonnen zeg!). Gelukkig hebben we Pinterest nog voor de nodige peptalk zo nu en dan...






dinsdag 18 april 2017

Ik wil een poetsvrouw: YNAB to the rescue!

Dat ik geen goede punten scoor in het huishouden met twee kinderen, daarvan getuigen de handafdrukken op onze ramen en het stof op onze plinten. De basispoets geraakt meestal nog wel gedaan binnen een redelijke termijn, maar een grondige poetsbeurt van de ijskast, de kasten, de trap en god weet wat nog allemaal, schiet er altijd bij in. Het lukt me simpelweg niet om dat gedaan te krijgen. Met twee kinderen zijn wij precies continu aan het opruimen, afkuisen, eten aan het maken/geven ... en dan heb ik het ondertussen al kunnen afleren om tijdens de dag het speelgoed te beginnen opruimen!

Nu vind ik een vuil huis niet het einde van de wereld, maar thuiskomen in een proper huis zou toch behoorlijk aangenaam zijn. Dus verzucht ik al een paar maanden dat ik toch wel graag, als het enigszins mogelijk zou zijn, misschien een poetsvrouw zou willen. Financieel is dat echter niet zo evident. Met dienstencheques is een poetsvrouw vrij betaalbaar, maar aan een poetsvrouw die om de twee weken vier uur komt poetsen ben je toch al gauw 70 EUR kwijt. Wat op zich niet veel is voor een semi-proper huis (elke week zou nóg beter zijn, maar kom...), maar niettemin wel 70 EUR.

F. en ik, wij hebben eigenlijk een vrij goed loon. We verdienen ze niet met bakken tegelijk, maar we moeten ook niet klagen. We komen rond en er kunnen al eens wat extraatjes vanaf. Alleen zijn wij erg ongeorganiseerd als het op onze financiën aankomt. Ergens tussen 2013 en nu heb ik alles in zijn handen gegeven, want ik werd er soms een beetje depressief van. Een lening, verzekeringen, schuldsaldo, ... om dan van die jaarlijks terugkerende rekeningen (waarvan je telkens weer vergeet dat ze bestaan) nog maar te zwijgen. Niet bepaald dingen om vrolijk van te worden... F. deed de financiën en ik deed alsof mijn neus bloedde. Dan wou ik een kleedje en kocht dat, met enig schuldgevoel, maar ik kocht het toch. F. kocht ondertussen iets voor zijn computer en wij wisten dat niet van elkaar. Gevolg: een hoge Mastercard-afrekening halverwege de maand en F. die me vanuit de keuken toeriep: "We hebben nog maar 250 EUR voor de rest van de maand." Waarop we de afspraak maakten om zuinig te leven. Wat uiteraard niet lukt...

Op enkele blogs las ik al over YNAB (kort voor: You Need A Budget). We spreken april 2015 en ik las het bericht met enige interesse, maar deed er niets mee ('waarom niet??', vraag ik me nu af). Ik las en ik vergat het totdat ik vorige week ging eten met vriendinnen. Vriendin M. zei dat ze nu een poetsvrouw had en er zo blij mee was. Waarop ik verzuchtte "Oh, dat wil ik ook graag, maar ..." (zie bovenstaande). Waarop vriendin M. me zei "You need a budget!". Ze gaf me een uitleg waar ik helemaal enthousiast over werd!


Wat YNAB (lees: 'waajneb') is en hoe het werkt hebben anderen al goed uitgelegd (zie linkjes op het einde van dit bericht), maar de kern ervan is dat je elke euro die binnenkomt een doel geeft. Je leert zo niet alleen te sparen en te budgetteren voor je vaste kosten, maar ook voor die vervelende jaarlijkse rekeningen, kleding (bye bye schuldgevoel), onderhoud voor je auto, etentjes ... om niet meer voor verrassingen komen te staan.

Sinds ik ynab sinds vorige donderdag (ik maak er al een werkwoord van), sta ik stil bij elke euro die ik uitgeef en kan ik niet wachten tot mijn volgende loon zodat ik aan het budgetteren kan slaan. Ik hoop binnen een aantal maanden mijn eigen ervaringen te kunnen delen en misschien nog wat tips die anderen nog niet hebben gegeven. En ik heb alvast een rubriekje 'poetsvrouw' aangemaakt, zodat ik die ook al kan budgetteren!

Wil jij ook ynab'en?

Hier kan je beginnen met lezen: http://www.talesfromthecrib.be/2015/04/you-need-a-budget/
En dan dit: http://verbeelding.org/2015/04/23/ynab/
En daarna dit: http://verbeelding.org/2014/04/04/ynab-vier-maanden-later/
En dan nog dit: http://missyn.be/2016/02/1-maand-ynab-later.html
En als je er klaar voor bent: https://www.youneedabudget.com/

dinsdag 11 april 2017

Als de kleuter van huis is

Het is Paasvakantie en onze zoon is enkele dagen aan zee bij oma en opa. Hoera voor hem, maar ook hoera voor ons! Het geeft ons even de kans om ten volle van Marie te genieten, maar vooral om op adem te komen, want het gezinsleven met vier is heftig. Een baby van tien maanden die s' nachts tot vier keer wakker wordt helpt al niet. Een kleuter van drie die elke dag moe is (maar niet meer wil slapen overdag), alleen maar tv wil kijken als hij thuis is en chagrijnig wordt als we niet aan zijn wensen voldoen, helpt nog veel minder. Onze emmer zit tegenwoordig snel vol en dan wordt er al eens geroepen in ons huis (dat is een teken van onmacht zeker?). Onze buren haten ons, dat weet ik zeker...

Als we dan eens gewoon met ons drietjes zijn, is dat heerlijk. Het is kalmer, we zijn minder gestresseerd en kunnen al eens iets opruimen of poetsen. Ik heb het gevoel dat ik mijn maliënkolder kan aantrekken en op kruistocht moet om ons vuile huis te heroveren.

Het leven met maar één baby lijkt op zo'n momenten het makkelijkst dat er is (hoewel ik me dat niet per se zo herinner van in de tijd toen we effectief nog met drie waren). Vrijheid! Rust! Naar boven gaan zonder achtervolgd te worden! Zelfs met een baby die pas kruipt en op ontdekking gaat doorheen het huis. Man man, wat geniet ik van deze dagen!

Het is opkijken tegen en uitkijken naar het moment dat hij terug thuis komt. Dan moeten we weer de strijd aangaan met onze wispelturige kleine man. Maar dan kan ik wel terug mijn neus begraven in die heerlijk blonde haartjes van hem.




vrijdag 24 maart 2017

Emil spreekt #3

Terwijl zijn zus aan het oefenen is om te kruipen, breidt Emil zijn woordenschat elke dag uit en maakt hij hoe langer hoe meer volwaardige zinnen. Soms antwoordt hij niet als ik hem een vraag stel, soms antwoordt hij iets onsamenhangends, maar soms kan ik ook al echt een gesprek met hem hebben. Zo vertelde hij me deze ochtend dat Aurore (een meisje van zijn klas) was gevallen op de trein op de speelplaats en dat ze pijn had aan haar neus. Dat haar mama haar op dat moment een plakker kwam geven (dixit Emil) lijkt me twijfelachtig, maar kom, daar gaan we niet over zeuren. Wat zegt die kleine man van ons nog zoal? Een overzichtje van de voorbije maanden:
  • 'Ik vind dat niet mooi'. Marie was aan het wenen in de auto.
  • 'Mama dat lekker. Ik ook. Ech waar Majie!' Emil laat de hagelslag zien aan Marie.
  • 'Ik sjocolaatje eten mama? Dat mag van papa.' (Papa weet van niets.)
  • 'Hier ben ik! Ik ben met de auto gekomen!' (Vanuit de keuken, nvdr).
  • 'Wat heet die naam?' Bijna juist.
  • 'Papa mag niet aan jouw oojbelletjes komen. Ik ga heel boos worden!' Papa is gewaarschuwd.
  • 'Mama, jij moet met de auto gaan. Papa moet met de bus gaan. Afgesproken?' Emil dicteert ons hoe we naar ons werk moeten gaan.
  • 'Jij hebt protje gelaten? Ik ruik dat. Echt vies.' Schuldig...
  • 'Papa, ik bent terug thuis!' Nadat hij met oma en opa naar zee is geweest.
  • 'Nee Majie, jij mag niet aan mijn sloefjes komen!'
  • 'Pas op Menno, ik kom eraan!' Nadat ik hem zei dat de kat geschrokken was van hem.
  • 'Ilay heeft mij pijn gedaan aan mijn boterham. Hij heeft een gat gemaakt met zijn vinger.' Wat gebeurt daar toch allemaal in die school?!
  • 'Wie woont in dat kasteel?' We reden voorbij het Sportpaleis.
  • 'Dit zijn de huisjes van de bomen. Die mag je niet opeten.' Emil zoekt een excuus om zijn selder niet op te eten.
  • 'Wat ga je vandaag doen op school?'
    'Eum... pipi doen, fruit eten en buiten spelen'. Een kleuter moet zijn prioriteiten kennen...
Meer 'Emil spreekt'?
Emil spreekt #2
Emil spreekt (nog niet) #1

vrijdag 3 maart 2017

Brief aan mijn dochter

Lieve Marie,

Negen maanden ben je vandaag. Dat zijn negen maanden in en negen maanden uit mijn buik (want je werd geboren een dag na de uitgerekende datum). Het zijn negen maanden die voorbij zijn gevlogen. Soms knipper ik met mijn ogen en zie ik daar opeens een baby in mijn zetel zitten, alsof ik nog niet goed besef dat je in ons leven bent. Toch heb je al een onuitwisbare indruk nagelaten en zorg je er al negen maanden voor dat ik me enorm compleet voel.


Je zorgt (sorry dat ik het zeg lieveling) ook wel voor een gigantische vermoeidheid bij je mama en papa. Sinds je geboorte elke nacht minstens 2 keer wakker gemaakt worden wegens een hongerke, een goestingske of een weggekatapulteerde tut, begint zo langzaamaan zijn tol te eisen. Overdag doe je trouwens probleemloos twee dutjes, zonder protest. Naar boven, slaapzak in, armpjes naar boven, hoofdje opzij en je bent vertrokken. Er ontsnapt je nog net geen zucht van opluchting dat je eindelijk in je bed wordt gelegd (correctie, ons bed, want je eigen bed blijft voorlopig nagenoeg onbeslapen). Je broer deed het andersom. Die sliep al snel door doorheen de nacht, maar werd overdag behoorlijk chagrijnig als we hem in bed durfden leggen. Ik kan eerlijk gezegd niet zeggen welke van de twee de meest gunstige situatie is, maar ik neig toch eerder naar het s' nachts doorslapen, lieve schat. Onze dagen hebben toch niet meer echt een rustpunt sinds je broer besliste om geen middagdutjes meer te doen.

We mogen je broer en jou eigenlijk niet vergelijken, maar onbewust (of bewust) doen we dat toch. Dan horen we onszelf dingen zeggen als "Emil stond op deze leeftijd al recht aan de salontafel." Ja, jouw broer stond op 8 maanden al recht aan de salontafel. Emil zette zich volop in op zijn motorische ontwikkeling. Jij bent daar niet echt in geïnteresseerd. Jij bestudeert liever gedetailleerd je speelgoed, kledij of de afstandsbediening. Als ik kook zet ik je op een speeltapijt met je speelgoedmand dichtbij en ik hoor je niet meer tot het tijd is om aan tafel te gaan zitten. Als ik dan even naar je kijk, zie ik dat schattige babygezichtje doodserieus de inhoud ervan inspecteren, terwijl je met je handje doorheen je spullen graaft.

Je broer kon zich als baby niet lang op hetzelfde concentreren, dus speelgoed was vooral goed als testmateriaal voor de zwaartekracht. Voor jou kochten we zelfs nog speelgoed bij omdat we daar nu eenmaal niet zoveel van in huis hadden wegens die ontbrekende interesse bij Emil. Nu ik erover nadenk kan je broer zich nog steeds heel moeilijk lang op hetzelfde concentreren. Als hij speelt begint hij met het uitladen van zijn auto's, staat 5 minuten later tomatensoep met cully klaar te maken in zijn keukentje, komt dan eens voorbij gesjeest op zijn fiets, om dan te eindigen onder een berg kussens en dekentjes in de zetel. En dat allemaal binnen hetzelfde kwartier.
Jij vindt het overigens fantastisch om hem daarbij te observeren. Als jij in het park, op mijn schoot of tussen je speelgoed zit en hij komt voorbij op zijn fiets, is het altijd lachen geblazen. Als wij voor hem uit de trap afkomen met Emil achter ons, is het altijd gieren. Alleen jouw broer krijgt jou hardop aan het lachen. Iets wat jouw papa en mij nauwelijks lukt. Wij krijgen alleen die heerlijk brede glimlach van jou, of hoogstens een kleine giechel.



Foto's van jou en je broer samen hebben we jammer genoeg nog niet zoveel. Niet alleen omdat je broer nooit lang stilzit, maar ook (en dat moet je niet te persoonlijk nemen) omdat hij nu eenmaal nog niet echt in je is geïnteresseerd. Hij kan lief zijn tegen jou en komt je soms spontaan een speelgoedje geven of iets tegen je zeggen. Vaker negeert hij je gewoon, of als mama en papa te veel met jou bezig zijn, kan het wel gebeuren dat hij je op je hoofd slaat of aan je armen trekt. Jouw blik van ongeloof en je triestige mondje op dat moment breken mijn hart keer op keer. Hij zal je wel leuker vinden als je binnenkort wat mobieler wordt en hij je mee op sleeptouw kan nemen doorheen het huis. Al raad ik je aan om niet te veel aan zijn speelgoed te gaan zitten...




Ik kijk ernaar uit om je te zien kruipen binnenkort, maar ook weer niet. Dat zou betekenen dat we nog meer ogen op onze rug moeten kweken. Maar het betekent ook dat mijn kleine baby'tje groot wordt en dat moet allemaal niet te snel gebeuren. Als je weet waar je pauzegroeiknop staat mag je me die straks even aanwijzen.


Lief Marieke, mijn ongelooflijk leuke meisje met de mooie ogen, je maakt ons leven rijker, drukker, vermoeiender, warmer, rommeliger en zoveel leuker. Als je enthousiast bent over iets beginnen je voetjes als eerste rond te draaien. Dus blijf maar lekker draaien met die voetjes en doe voort zoals je bezig bent, dan wachten ons nog veel mooie dingen. Alleen misschien... een beetje beter slapen s' nachts?

dinsdag 31 januari 2017

Dit was 2016

Het nieuwe jaar is begonnen en dat vraagt traditioneel om een terugblik op het afgelopen jaar (zolang het januari is mag dat nog. Net op de valreep dus...). Aangezien mijn blog het merendeel van dat jaar heeft stilgelegen, is enige reflectie op wat is geweest wel een goed idee. 2016 was een mooi, maar vooral een erg vermoeiend jaar. In de eerste helft van het jaar was ik zwanger van Marie en als ik erop terugkijk was het best een lastigere zwangerschap dan bij Emil. Dat ik niet meer zomaar middagdutjes kon doen wanneer ik wou zit daar voor iets tussen, maar los daarvan voelde ik me gedurende mijn gehele zwangerschap gewoon vreselijk moe. Ik denk dat ik me nog nooit in mijn leven zo moe heb gevoeld als tijdens die 9 maanden (en dan vooral in het begin van mijn zwangerschap). En misselijk, dat ook, zo goed als 9 maanden lang. Drie keer de buikgriep krijgen hielp ook al niet... Bon, genoeg gezaagd, ik begin even bij het begin.


Januari 2016. Ondanks de vermoeidheid en de misselijke vlagen, heb ik toch kunnen genieten van mijn zwangerschap. We wisten op 16 weken ook al dat we een meisje gingen krijgen. Ik herinner me nog levendig het moment waarop de gynaecoloog ons vertelde dat we een dochter gingen krijgen. Hij keek lang en aandachtig naar zijn schermpje en controleerde nog eens vanuit een andere hoek om dan te zeggen "Ik weet het. Het is een baby." Grapjas. "Het is een meisje", zei hij daarna, "ik zie het aan haar zachtaardig karakter."




Maart 2016. F. en ik gingen babymoonen in Londen. Ik was toen 30 weken zwanger en eigenlijk net te ver in mijn zwangerschap om gezwind op citytrip te trekken. We hebben er toch van genoten omdat we wisten dat het daarna voor eventjes gedaan zou zijn met vakantie voor ons tweetjes. Alleen jammer dat Frédérics gsm het na onze vakantie begaf en we dus al zijn foto's kwijt zijn. Auch. Aan het ontbijt op 22 maart zagen we op tv de beelden van de aanslagen in Zaventem. Heel vreemd.



Juni 2016. Marie werd geboren op 3 juni, een dag na mijn uitgerekende datum. Wat ik bij Emil niet meteen had, had ik nu onmiddellijk: de roze wolk! Ze bestaat dus echt. Bye bye goede nachtrust, want vanaf nu weer volop krampjes en nachtvoedingen (ondertussen al bijna 8 maanden op een rij. Het begint zijn tol te eisen. Vraag maar aan mijn wallen). Maar we namen dat er graag bij, want Marie was meteen een vrolijke en contente baby. Bij een tweede ben je gewoon zelf al meer ontspannen. Je piekert niet meer over kleine dingetjes zoals bij je eerste kindje, want je weet dat ze normaal zijn of ooit/snel weer in orde komen. Haar broer reageerde wel vrij jaloers (en dat is hij eigenlijk nog steeds). Van negeren tot kusjes geven tot een klopje af en toe, hij overliep/overloopt het hele spectrum aan gevoelens tegenover zijn zus.


De zomer van 2016 was vooral zoeken naar een nieuw evenwicht met een baby en een peuter. Overdag genoot ik erg van de tijd samen met Marie, maar als Emil er ook was heerste vooral de chaos. Twee kinderen thuis, ik vind dat zelfs na 7 maanden nog altijd moeilijk. Met een baby thuiszitten op warme zomerdagen (en borstvoeding geven), ik vond dat niet tof. De zomer is gewoon echt niet mijn seizoen. Ik herinner me vooral dat ik veel gezweet en gevloekt heb en veel muggen heb gedood. We kochten ons ook een abonnement voor de Zoo en Planckendael, zodat we makkelijk een leuke (korte) uitstap konden doen.






September 2016. Een nieuw tijdperk brak aan: Emil gaat naar school! In augustus verhuisde onze crèche naar een andere locatie, waardoor Emil nog gedurende een maandje mee naar de nieuwe opvang moest. Grote broer worden, de crèche die verhuisde en naar school gaan. Er gebeurde veel kort na elkaar voor hem en hij heeft het er even moeilijk mee gehad (terugval in de zindelijkheid, zware vermoeidheid, lastig gedrag). Na een kleine twee maanden ging het beter en nu is hij het op school al helemaal gewend. Al breekt mijn hart soms nog als ik hem afzet in de voorbewaking en hij daar nog eventjes in het midden van het klasje zielig staat te wezen omdat niemand met hem bezig is.


Oktober 2016. In oktober ging ik terug aan het werk. Het evenwicht dat ik nog net niet had bereikt viel weer helemaal op zijn gat. Desondanks deden we tijdens het weekend leuke uitstapjes en mooie herfstige wandelingetjes. Het was dat of thuis opruimen/poetsen/de was plooien. Dan is de keuze snel gemaakt.


 
Niet gemakkelijk om ons alle 4 op een foto te krijgen.





December 2016. De laatste maand van het jaar is altijd gezellig, maar tegelijk is het ook de drukste maand van het jaar. De Sint kwam, F. was jarig, Emil werd 3 jaar en dan de feestdagen. Emil wordt altijd letterlijk overspoeld door cadeaus in december. Ik liet het dit jaar dus allemaal wat aan mij voorbijgaan, omdat ik het gevoel had soms gewoon geen tijd te hebben om rustig te kunnen ademhalen. Ik kreeg er ook nog eens een griepje bovenop. Behalve de lichtjes bleef de feestversiering dus mooi in de kelder liggen. Dat is het fijne aan de feestdagen, die komen volgend jaar gewoon weer terug.


In 2016 werd ons gezinnetje compleet met Marie en ik geniet echt van dat gevoel om nu met vier te zijn. Tegelijk is het echt nog zoeken naar wat meer rust in mijn hoofd en in mijn leven. Doordat Emil zoveel aandacht vraagt en we hem die niet altijd kunnen geven, wordt hij naarmate de dag vordert lastig (en wij dus ook), zodat ons emmertje goed vol zit tegen de avond. Ik verlies snel mijn geduld merk ik, wegens vermoeidheid en omdat ik het gevoel heb de controle te verliezen bij momenten. 'Loslaten' was het codewoord van 2016 wat het huishouden betreft en ik ben er al beter in geworden, maar bepaalde dingen (zoals de was, het een beetje netjes houden van het huis en eten op tafel krijgen) kan je nu eenmaal niet los laten. Op de één of andere manier vind ik het moeilijk om tijd te vinden voor wat ik vroeger ook allemaal deed voordat ik kinderen kreeg (wat deed ik toen eigenlijk zo gans de dag??). Het is zo moeilijk om dingen gedaan te krijgen met twee kinderen in huis en ik vind dat behoorlijk frustrerend. Meer geduld kweken, werkpuntje voor 2017.