vrijdag 24 maart 2017

Emil spreekt #3

Terwijl zijn zus aan het oefenen is om te kruipen, breidt Emil zijn woordenschat elke dag uit en maakt hij hoe langer hoe meer volwaardige zinnen. Soms antwoordt hij niet als ik hem een vraag stel, soms antwoordt hij iets onsamenhangends, maar soms kan ik ook al echt een gesprek met hem hebben. Zo vertelde hij me deze ochtend dat Aurore (een meisje van zijn klas) was gevallen op de trein op de speelplaats en dat ze pijn had aan haar neus. Dat haar mama haar op dat moment een plakker kwam geven (dixit Emil) lijkt me twijfelachtig, maar kom, daar gaan we niet over zeuren. Wat zegt die kleine man van ons nog zoal? Een overzichtje van de voorbije maanden:
  • 'Ik vind dat niet mooi'. Marie was aan het wenen in de auto.
  • 'Mama dat lekker. Ik ook. Ech waar Majie!' Emil laat de hagelslag zien aan Marie.
  • 'Ik sjocolaatje eten mama? Dat mag van papa.' (Papa weet van niets.)
  • 'Hier ben ik! Ik ben met de auto gekomen!' (Vanuit de keuken, nvdr).
  • 'Wat heet die naam?' Bijna juist.
  • 'Papa mag niet aan jouw oojbelletjes komen. Ik ga heel boos worden!' Papa is gewaarschuwd.
  • 'Mama, jij moet met de auto gaan. Papa moet met de bus gaan. Afgesproken?' Emil dicteert ons hoe we naar ons werk moeten gaan.
  • 'Jij hebt protje gelaten? Ik ruik dat. Echt vies.' Schuldig...
  • 'Papa, ik bent terug thuis!' Nadat hij met oma en opa naar zee is geweest.
  • 'Nee Majie, jij mag niet aan mijn sloefjes komen!'
  • 'Pas op Menno, ik kom eraan!' Nadat ik hem zei dat de kat geschrokken was van hem.
  • 'Ilay heeft mij pijn gedaan aan mijn boterham. Hij heeft een gat gemaakt met zijn vinger.' Wat gebeurt daar toch allemaal in die school?!
  • 'Wie woont in dat kasteel?' We reden voorbij het Sportpaleis.
  • 'Dit zijn de huisjes van de bomen. Die mag je niet opeten.' Emil zoekt een excuus om zijn selder niet op te eten.
  • 'Wat ga je vandaag doen op school?'
    'Eum... pipi doen, fruit eten en buiten spelen'. Een kleuter moet zijn prioriteiten kennen...
Meer 'Emil spreekt'?
Emil spreekt #2
Emil spreekt (nog niet) #1

vrijdag 3 maart 2017

Brief aan mijn dochter

Lieve Marie,

Negen maanden ben je vandaag. Dat zijn negen maanden in en negen maanden uit mijn buik (want je werd geboren een dag na de uitgerekende datum). Het zijn negen maanden die voorbij zijn gevlogen. Soms knipper ik met mijn ogen en zie ik daar opeens een baby in mijn zetel zitten, alsof ik nog niet goed besef dat je in ons leven bent. Toch heb je al een onuitwisbare indruk nagelaten en zorg je er al negen maanden voor dat ik me enorm compleet voel.


Je zorgt (sorry dat ik het zeg lieveling) ook wel voor een gigantische vermoeidheid bij je mama en papa. Sinds je geboorte elke nacht minstens 2 keer wakker gemaakt worden wegens een hongerke, een goestingske of een weggekatapulteerde tut, begint zo langzaamaan zijn tol te eisen. Overdag doe je trouwens probleemloos twee dutjes, zonder protest. Naar boven, slaapzak in, armpjes naar boven, hoofdje opzij en je bent vertrokken. Er ontsnapt je nog net geen zucht van opluchting dat je eindelijk in je bed wordt gelegd (correctie, ons bed, want je eigen bed blijft voorlopig nagenoeg onbeslapen). Je broer deed het andersom. Die sliep al snel door doorheen de nacht, maar werd overdag behoorlijk chagrijnig als we hem in bed durfden leggen. Ik kan eerlijk gezegd niet zeggen welke van de twee de meest gunstige situatie is, maar ik neig toch eerder naar het s' nachts doorslapen, lieve schat. Onze dagen hebben toch niet meer echt een rustpunt sinds je broer besliste om geen middagdutjes meer te doen.

We mogen je broer en jou eigenlijk niet vergelijken, maar onbewust (of bewust) doen we dat toch. Dan horen we onszelf dingen zeggen als "Emil stond op deze leeftijd al recht aan de salontafel." Ja, jouw broer stond op 8 maanden al recht aan de salontafel. Emil zette zich volop in op zijn motorische ontwikkeling. Jij bent daar niet echt in geïnteresseerd. Jij bestudeert liever gedetailleerd je speelgoed, kledij of de afstandsbediening. Als ik kook zet ik je op een speeltapijt met je speelgoedmand dichtbij en ik hoor je niet meer tot het tijd is om aan tafel te gaan zitten. Als ik dan even naar je kijk, zie ik dat schattige babygezichtje doodserieus de inhoud ervan inspecteren, terwijl je met je handje doorheen je spullen graaft.

Je broer kon zich als baby niet lang op hetzelfde concentreren, dus speelgoed was vooral goed als testmateriaal voor de zwaartekracht. Voor jou kochten we zelfs nog speelgoed bij omdat we daar nu eenmaal niet zoveel van in huis hadden wegens die ontbrekende interesse bij Emil. Nu ik erover nadenk kan je broer zich nog steeds heel moeilijk lang op hetzelfde concentreren. Als hij speelt begint hij met het uitladen van zijn auto's, staat 5 minuten later tomatensoep met cully klaar te maken in zijn keukentje, komt dan eens voorbij gesjeest op zijn fiets, om dan te eindigen onder een berg kussens en dekentjes in de zetel. En dat allemaal binnen hetzelfde kwartier.
Jij vindt het overigens fantastisch om hem daarbij te observeren. Als jij in het park, op mijn schoot of tussen je speelgoed zit en hij komt voorbij op zijn fiets, is het altijd lachen geblazen. Als wij voor hem uit de trap afkomen met Emil achter ons, is het altijd gieren. Alleen jouw broer krijgt jou hardop aan het lachen. Iets wat jouw papa en mij nauwelijks lukt. Wij krijgen alleen die heerlijk brede glimlach van jou, of hoogstens een kleine giechel.



Foto's van jou en je broer samen hebben we jammer genoeg nog niet zoveel. Niet alleen omdat je broer nooit lang stilzit, maar ook (en dat moet je niet te persoonlijk nemen) omdat hij nu eenmaal nog niet echt in je is geïnteresseerd. Hij kan lief zijn tegen jou en komt je soms spontaan een speelgoedje geven of iets tegen je zeggen. Vaker negeert hij je gewoon, of als mama en papa te veel met jou bezig zijn, kan het wel gebeuren dat hij je op je hoofd slaat of aan je armen trekt. Jouw blik van ongeloof en je triestige mondje op dat moment breken mijn hart keer op keer. Hij zal je wel leuker vinden als je binnenkort wat mobieler wordt en hij je mee op sleeptouw kan nemen doorheen het huis. Al raad ik je aan om niet te veel aan zijn speelgoed te gaan zitten...




Ik kijk ernaar uit om je te zien kruipen binnenkort, maar ook weer niet. Dat zou betekenen dat we nog meer ogen op onze rug moeten kweken. Maar het betekent ook dat mijn kleine baby'tje groot wordt en dat moet allemaal niet te snel gebeuren. Als je weet waar je pauzegroeiknop staat mag je me die straks even aanwijzen.


Lief Marieke, mijn ongelooflijk leuke meisje met de mooie ogen, je maakt ons leven rijker, drukker, vermoeiender, warmer, rommeliger en zoveel leuker. Als je enthousiast bent over iets beginnen je voetjes als eerste rond te draaien. Dus blijf maar lekker draaien met die voetjes en doe voort zoals je bezig bent, dan wachten ons nog veel mooie dingen. Alleen misschien... een beetje beter slapen s' nachts?

dinsdag 31 januari 2017

Dit was 2016

Het nieuwe jaar is begonnen en dat vraagt traditioneel om een terugblik op het afgelopen jaar (zolang het januari is mag dat nog. Net op de valreep dus...). Aangezien mijn blog het merendeel van dat jaar heeft stilgelegen, is enige reflectie op wat is geweest wel een goed idee. 2016 was een mooi, maar vooral een erg vermoeiend jaar. In de eerste helft van het jaar was ik zwanger van Marie en als ik erop terugkijk was het best een lastigere zwangerschap dan bij Emil. Dat ik niet meer zomaar middagdutjes kon doen wanneer ik wou zit daar voor iets tussen, maar los daarvan voelde ik me gedurende mijn gehele zwangerschap gewoon vreselijk moe. Ik denk dat ik me nog nooit in mijn leven zo moe heb gevoeld als tijdens die 9 maanden (en dan vooral in het begin van mijn zwangerschap). En misselijk, dat ook, zo goed als 9 maanden lang. Drie keer de buikgriep krijgen hielp ook al niet... Bon, genoeg gezaagd, ik begin even bij het begin.


Januari 2016. Ondanks de vermoeidheid en de misselijke vlagen, heb ik toch kunnen genieten van mijn zwangerschap. We wisten op 16 weken ook al dat we een meisje gingen krijgen. Ik herinner me nog levendig het moment waarop de gynaecoloog ons vertelde dat we een dochter gingen krijgen. Hij keek lang en aandachtig naar zijn schermpje en controleerde nog eens vanuit een andere hoek om dan te zeggen "Ik weet het. Het is een baby." Grapjas. "Het is een meisje", zei hij daarna, "ik zie het aan haar zachtaardig karakter."




Maart 2016. F. en ik gingen babymoonen in Londen. Ik was toen 30 weken zwanger en eigenlijk net te ver in mijn zwangerschap om gezwind op citytrip te trekken. We hebben er toch van genoten omdat we wisten dat het daarna voor eventjes gedaan zou zijn met vakantie voor ons tweetjes. Alleen jammer dat Frédérics gsm het na onze vakantie begaf en we dus al zijn foto's kwijt zijn. Auch. Aan het ontbijt op 22 maart zagen we op tv de beelden van de aanslagen in Zaventem. Heel vreemd.



Juni 2016. Marie werd geboren op 3 juni, een dag na mijn uitgerekende datum. Wat ik bij Emil niet meteen had, had ik nu onmiddellijk: de roze wolk! Ze bestaat dus echt. Bye bye goede nachtrust, want vanaf nu weer volop krampjes en nachtvoedingen (ondertussen al bijna 8 maanden op een rij. Het begint zijn tol te eisen. Vraag maar aan mijn wallen). Maar we namen dat er graag bij, want Marie was meteen een vrolijke en contente baby. Bij een tweede ben je gewoon zelf al meer ontspannen. Je piekert niet meer over kleine dingetjes zoals bij je eerste kindje, want je weet dat ze normaal zijn of ooit/snel weer in orde komen. Haar broer reageerde wel vrij jaloers (en dat is hij eigenlijk nog steeds). Van negeren tot kusjes geven tot een klopje af en toe, hij overliep/overloopt het hele spectrum aan gevoelens tegenover zijn zus.


De zomer van 2016 was vooral zoeken naar een nieuw evenwicht met een baby en een peuter. Overdag genoot ik erg van de tijd samen met Marie, maar als Emil er ook was heerste vooral de chaos. Twee kinderen thuis, ik vind dat zelfs na 7 maanden nog altijd moeilijk. Met een baby thuiszitten op warme zomerdagen (en borstvoeding geven), ik vond dat niet tof. De zomer is gewoon echt niet mijn seizoen. Ik herinner me vooral dat ik veel gezweet en gevloekt heb en veel muggen heb gedood. We kochten ons ook een abonnement voor de Zoo en Planckendael, zodat we makkelijk een leuke (korte) uitstap konden doen.






September 2016. Een nieuw tijdperk brak aan: Emil gaat naar school! In augustus verhuisde onze crèche naar een andere locatie, waardoor Emil nog gedurende een maandje mee naar de nieuwe opvang moest. Grote broer worden, de crèche die verhuisde en naar school gaan. Er gebeurde veel kort na elkaar voor hem en hij heeft het er even moeilijk mee gehad (terugval in de zindelijkheid, zware vermoeidheid, lastig gedrag). Na een kleine twee maanden ging het beter en nu is hij het op school al helemaal gewend. Al breekt mijn hart soms nog als ik hem afzet in de voorbewaking en hij daar nog eventjes in het midden van het klasje zielig staat te wezen omdat niemand met hem bezig is.


Oktober 2016. In oktober ging ik terug aan het werk. Het evenwicht dat ik nog net niet had bereikt viel weer helemaal op zijn gat. Desondanks deden we tijdens het weekend leuke uitstapjes en mooie herfstige wandelingetjes. Het was dat of thuis opruimen/poetsen/de was plooien. Dan is de keuze snel gemaakt.


 
Niet gemakkelijk om ons alle 4 op een foto te krijgen.





December 2016. De laatste maand van het jaar is altijd gezellig, maar tegelijk is het ook de drukste maand van het jaar. De Sint kwam, F. was jarig, Emil werd 3 jaar en dan de feestdagen. Emil wordt altijd letterlijk overspoeld door cadeaus in december. Ik liet het dit jaar dus allemaal wat aan mij voorbijgaan, omdat ik het gevoel had soms gewoon geen tijd te hebben om rustig te kunnen ademhalen. Ik kreeg er ook nog eens een griepje bovenop. Behalve de lichtjes bleef de feestversiering dus mooi in de kelder liggen. Dat is het fijne aan de feestdagen, die komen volgend jaar gewoon weer terug.


In 2016 werd ons gezinnetje compleet met Marie en ik geniet echt van dat gevoel om nu met vier te zijn. Tegelijk is het echt nog zoeken naar wat meer rust in mijn hoofd en in mijn leven. Doordat Emil zoveel aandacht vraagt en we hem die niet altijd kunnen geven, wordt hij naarmate de dag vordert lastig (en wij dus ook), zodat ons emmertje goed vol zit tegen de avond. Ik verlies snel mijn geduld merk ik, wegens vermoeidheid en omdat ik het gevoel heb de controle te verliezen bij momenten. 'Loslaten' was het codewoord van 2016 wat het huishouden betreft en ik ben er al beter in geworden, maar bepaalde dingen (zoals de was, het een beetje netjes houden van het huis en eten op tafel krijgen) kan je nu eenmaal niet los laten. Op de één of andere manier vind ik het moeilijk om tijd te vinden voor wat ik vroeger ook allemaal deed voordat ik kinderen kreeg (wat deed ik toen eigenlijk zo gans de dag??). Het is zo moeilijk om dingen gedaan te krijgen met twee kinderen in huis en ik vind dat behoorlijk frustrerend. Meer geduld kweken, werkpuntje voor 2017.

maandag 28 november 2016

Twee jaar zonder vake

Het is twee jaar geleden. Net zoals vorig jaar, dacht ik gedurende de afgelopen maanden geregeld terug aan hoe mijn papa eraan toe was.

In juli mailde ik hem nog over auto's, want we hadden plannen om een nieuwe te kopen. Hij hielp mee auto's te zoeken op het internet en berekende voor me wat me dat zou kosten in aankoop en onderhoud.

In augustus kookte hij asperges met witte saus en kroketjes (zoals alleen hij dat kon maken) en nodigde ik mezelf uit op zondagmiddag om mee te komen eten. We maakten toen ook een afspraak voor een zondags ontbijt bij mij thuis. Een ontbijt dat enkele weekends werd uitgesteld, omwille van drukke agenda's. Een ontbijt dat er uiteindelijk nooit meer van is gekomen, maar dat ik nadien met erg veel spijt in het hart, wel vaak in gedachten heb beleefd.

Eind augustus liep het mis en ging het bergaf.

In september wou mijn mama niet dat ik hem zo zag en raadde me aan even weg te blijven. Maar er kwam geen beterschap en terwijl de blaadjes aan de bomen verkleurden reed ik een paar keer over en weer naar Leuven, naar een vader die ik nog nauwelijks herkende. Ik haakte een dekentje naast zijn bed, net zoals ik een paar jaar eerder deed in een ander ziekenhuis, toen hij chemo kreeg en ik hem gezelschap ging houden. Maar deze keer sprak hij niet. Of wat hij zei hield geen steek.

In oktober mocht hij na lange, zware weken terug naar huis. Ik zag hoe mijn mama voor hem moest zorgen en hoe zwaar haar dat viel, maar hoe ze toch bleef doorgaan. Ik voelde me vooral erg machteloos en kon alleen maar hopen dat het weer beter zou gaan, hoewel we wisten dat dat niet meer kon.

27 november. Een week palliatieve zorgen. Weten dat het zal komen, maar dat niet volledig beseffen. Hopen dat hij het zelf niet beseft, maar dat niet zeker weten. Praten over de dood was niet iets dat hij deed.

Die laatste maanden zie je alleen die versie van hem, die hij eigenlijk niet is. In de maanden daarop bekijk je oude foto's en besef je weer "ja, zo was hij". Foto's waarop hij kwiek met zijn oranje rugzak staat te poseren met zijn fototoestel rond de nek. Zo herinner ik me hem ook. Op zijn beste momenten. Al zullen die beelden van de laatste weken/maanden nooit meer echt verdwijnen uit mijn herinneringen.

Ik heb al twee jaar geen vader meer, en toch is hij nog altijd dicht bij mij. Elke dag denk ik aan hem, al was het maar gedurende een vluchtige seconde. Hij staat mij bij als ik moeilijke beslissingen moet maken en ik besef dan vaak dat het eigenlijk geen moeilijke beslissing is. Soms ben ik ook kwaad op hem en zeg ik hem dat ik hoop dat het het allemaal waard was. Dat elke sigaret het waard was om alles wat nu gebeurt te missen.

Twee jaar zonder vake, maar ik kom hem nog vaak tegen. Op foto's, in mijn gedachten en in de glimlach van mijn dochter. En daar zal hij, hoop ik, voor altijd zijn.



maandag 7 november 2016

Emil spreekt #2

Hij is er eigenlijk laat mee begonnen, met dat praten. Toen hij anderhalf was kwam er voor het eerst een voorzichtige 'bal' uit zijn mond, gevolgd door het immer populaire 'auto'. Daarna was het best enige tijd wachten op meer woorden en langere zinnen. Vanaf zijn tweede verjaardag kon hij zich voldoende uitdrukken om duidelijk te maken wat hij wou, maar sinds hij naar school gaat in september gaat zijn woordenschat er vlotjes op vooruit. Bij momenten hoor ik hem echt zijn best doen om zijn woorden te zoeken, ze in een zin te zetten en ze zo goed mogelijk uit te spreken. Soms gooit hij er ook met de pet naar en moeten we zelf maar uitzoeken wat hij bedoelt. Een kleine selectie van zijn kleuterpraat.
  • 'Ikke hele gjoot gewojjen hé?' Sinds hij naar school gaat is enige grootheidswaanzin hem niet vreemd.
  • 'Potje is vuil. Het is stinky. Jij moet nieuw kopen in de winkel'.
  • 'Niet menen Majie! Mama is hier. Papa is daar.' Hij aaide terwijl zachtjes over haar arm. Eén van zijn betere momenten.
  • 'Dikke pin in de kamer!' Jaja, kapitein Winokio is hier al goed ingeburgerd. Beeld je er ook een dansje bij in.
  • 'Mama, ik is wakker. Ik goed geslapen. Ik niet geweend. Jij is ook wakker?'
  • 'Ik roeten'. Hij roert graag in dingen.
  • 'Ik jarig?' Ik had broodpudding gemaakt voor het straatfeest.
  • 'Ik noeptje hebben mama? Appepief?' Als hij zo schattig om een snoepje vraagt, moet ik echt mijn best doen om voet bij stuk te houden.
  • 'Dat is niet jouw poes. Is onze poes.' Omdat iemand iets tegen onze kat zei.
  • 'Ik nog salabim'. Gniffel. Salami dus.
  • 'Ik niet lust dat niet'. Hij heeft genoeg gegeten.
  • 'Ik lust dat.' Hij wil nog.
  • 'Wat papa/jij/Majie doen?' maal 1000.
  • Tegen Marie: 'Jij lust dat niet hè!' terwijl hij etenswaren voor haar gezicht laat bengelen.
  • 'Is stoute meer? Is brave meer?' Het verschil tussen stout en braaf houdt hem erg bezig. Vooral bij mijnheren.

Dat leren praten vind ik echt geweldig om te zien horen. Ik probeer het zo vaak mogelijk op te schrijven, want anders is het weg!

dinsdag 4 oktober 2016

Reboot 3.0

Er is hier nog een blog waar ik om diverse redenen niets meer schrijf. Al die redenen uit de doeken doen zou me te ver leiden. Maar ik vind het jammer dat kleine, op dit moment vanzelfsprekende dingetjes uit het leven van Emil en Marie (want ah ja, Emil heeft ondertussen een kleine zus van 4 maanden oud) verloren gaan omdat ik ze niet opschreef.


Emil is zopas voor het eerst naar school gegaan en daar werd ik nogal nostalgisch van. Op zijn eerste schooldag huilde ik weliswaar net niet met hem mee toen we hem moesten achterlaten in zijn klasje, maar wel 's avonds, in het donker, toen ik filmpjes van hem bekeek waarin hij net 1 jaar was geworden en zijn eerste stapjes door het huis zette. Of toen we gingen wandelen in het park van Brasschaat en zijn eerste schoentjes klik klak deden op het asfalt. En nu opeens is hij een kleuter die elke dag nieuwe woorden leert (mijn favoriet deze week: "mama eeft nieuwe pymaama gekocht in de winkel?"). Hij praat tegen ons en zijn versprekingen en uitspraak zijn nu even vanzelfsprekend voor ons als die eerste stapjes dat waren vorig jaar. Maar als je er later op terugkijkt zie je opnieuw het wonder dat het eigenlijk is.


Nu is Marie er ook en ik heb al door dat het het lot is van een tweede kind om vanzelf en minder gedocumenteerd groot te worden. Terwijl ik niet wil vergeten hoe zij met haar 6 weken al contact maakte met ons en kirrende geluidjes begon te produceren, hoe ontwapenend haar glimlach is en hoe graag ze stilletjes rondkijkt in de wereld.


Ik mis het schrijven ook, ondanks de drempels die ik voel. Dus moet ik misschien eens een hoe-pimp-ik-mijn-blogboek ter hand nemen om het hier terug wat gezellig te maken en gewoon terug wat schrijven. Maar ik beloof niets!




dinsdag 9 juni 2015

Emil spreekt (nog niet) #1

Mijn mama zei het ook al dit weekend. Er is iets veranderd aan Emil. Opeens begrijpt hij zoveel meer. Woorden zijn er dan misschien nog niet, maar er worden al wel conversaties gevoerd in brabbeltaal, met intonatie en wijzende vingertjes in de verte. Soms brabbel ik wat terug in zijn eigen taaltje en moet hij daarom lachen. Ik vermoed dat ik dan grappige dingen zeg.

Maar we merken wel dat hij steeds beter reageert op de dingen die we zeggen:
  • 'Gaan we iets eten? Ga dan maar in je stoel zitten'. (Loopt naar zijn eetstoel en pakt de rand vast)
  • 'Ga je slapen?' (Als hij geen zin heeft schudt hij 'nee' met zijn hoofd. Als hij moe is gaat hij aan de deur naar de gang staan en zwaait naar ons. Soms laat hij dan zijn hoofdje ook rusten op zijn hand.)
  • 'Waar is je bal/olifant/zebra/giraf/auto/boekje...?'. (Begint verwoed te zoeken tussen de rommel en komt terug met het juiste voorwerp)
  • 'Waar is je neus?' (wijst naar zijn mond... bijna goed...)
  • 'Waar moeten je schoenen?' (steekt zijn voet(en) in de lucht)
  • 'Hoe moet je je haartjes wassen?' (wrijft met zijn handjes door zijn haar)
  • 'Waar is de poes?' (in het grote Fiep kijkboek) (wijst de poes aan. Soms ook nog de hond... of het konijn. We werken eraan...)
Dat karaktertje van hem komt ook al naar boven. Alleen vraag ik me soms af in hoeverre de dingen die hij doet eigen zijn aan hém en zijn eigen (te ontwikkelen) interesses of eigen zijn aan zijn leeftijd. Doen/deden jullie peuters van 18 maanden dit ook:
  • Een tutje (als hij dit inheeft) ruilen voor een volle fles melk.
  • Naar de Lotto kijken (alleen de begintune horen is al genoeg om naar de tv te snellen, zie Instagram voor een bijhorend filmpje...).
  • Voorwerpen en dieren aanwijzen in boekjes.
  • Telefoneren (met zijn plastic gsm, kledingstukken, knuffels of zijn hand).
  • Boterhammen demonteren, het beleg eerst opeten of er met het vingertje afschrapen, en ze met zijn mond nog eens in stukken van elkaar scheuren. Reken in het algemeen 'vuil eten' daar ook maar onder.
  • Graag naar natuurdocumentaires kijken. Niets zo hilarisch als een leeuw die een gazelle aan het oppeuzelen is, haha!
  • Roekeloos verkengedrag. Oh, hij is zo enthousiast, mijnheer! Van het moment dat we buiten zijn en zijn voeten de grond raken, spurt hij weg op ontdekking. Menig valpartij hebben dit weekend uiteindelijk tot 3 letsels geleid: een geschaafde knie, een geschaafde vinger en een blauw oog. En dat was allemaal voordat hij in de vijver bij mijn mama totterde. Het is anderzijds wel goed voor mijn conditie dat ik zo dikwijls achter hem aan moet hollen (maar minder voor mijn zenuwen).
Dus, hebben jullie ook zo'n brute Bernard in huis? Of kennen jullie kinderen wél angst en voorzichtigheid?