Meet Mimi

Vanaf nu hebben het lief en ik een gezin! Het is nog te vroeg voor een mensenbaby (ja, toch wel hoor!), maar zo'n poezenbaby, daar was ik al lang op aan het wachten! Enige twijfels van het lief, de huisbaas en mezelf hebben ervoor gezorgd dat ik anderhalf jaar van mijn leven heb doorgebracht zonder kat in huis (en ja, op de één of andere manier ben ik die periode zonder al te grove emotionele letsels kunnen doorkomen). Maar nu, is er Mimi.

Dat is tof, want Mimi:

• jaagt s'ochtends op onze bewegende voeten die ze ziet bewegen onder de lakens. Wie heeft er nu een wekker nodig?!
• rent als een gek met ADHD van de keuken naar de woonkamer en weer terug.
• maakt schattige geluidjes als ze als een gek met ADHD van de keuken naar de woonkamer rent (en weer terug).
• is zichtbaar blij als wij terug thuiskomen.
• heeft de bladeren van onze mooie kamerplant al tot de helft gereduceerd (minder tof)
• zorgt voor gezelschap en een gezellige huiselijke warmte.

Mimi is tof.

Contrasten

Zaterdag:
Fietsen doorheen een ontwakend Antwerpen. De kathedraal zien die tegen een lichtblauwe achtergrond in mist gehuld is. Stofjes kopen. Over een nog (relatief) lege Meir fietsen zonder achteloze voetgangers onderuit te scheppen. Naar de bakker gaan en de geur van vers gebakken brood inademen. Thuiskomen en lekkere koffiekoekjes eten. Achter de naaimachine gaan zitten en mijn allereerste creatie maken. Glunderen van trots.
Met de fiets vertrekken naar mijn ex-collega's en gezellig bij elkaar zijn in de meest ongezellige gezellige ruimte die er bestaat. Met de fiets, en lichtjes beschonken dankzij ex-collega's, vertrekken naar vrienden in gezellig Marrokaans restaurantje. Naast het lief gaan zitten, lekker eten, wijn drinken, praten. Het leven is mooi.

Zondag:
Lekker lang slapen. In de auto springen en bevestigen dat de weerman gelijk had toen hij zei dat zondag een mooie, zonnige dag ging worden. Naar Tervuren rijden. Met het lief terechtkomen in een bommabrasserie en een dagmenu bestellen (dagsoep - Vol-au-vent - dessert). Beseffen dat we toch geen zin hebben om lang aan tafel te blijven zitten. Wandelen in de zon en genieten van de herfstkleuren in de bomen. Museum bezoeken. Thuiskomen en pannenkoeken maken. Het leven is mooi.

Maandag:
Vroeg opstaan. Met de fiets vertrekken. Het is koud. Achter de computer gaan zitten. Dingen doen om geld te verdienen. Werken. Het leven lijkt plots zo mooi niet meer...

Herkenbaar?

Het avontuur dat 'leven' heet

Adventure is out there, it's heading our way

So grab your scarf and goggles, let's fly!

I've mapped out our journey, we're up here to stay.

A sunset is our home.

A moonbeam we will own.

My Spirit of Adventure is you!

Nooit gedacht dat een big budget-animatiefilm me nog een wijze levensles zou bijbrengen.
Wie op zoek is naar avontuur in het leven (iedereen toch?), niet vergeten: Laat je leven zélf het avontuur zijn.

Opstandig kapsel en andere frustraties

Mijn kapsel is opstandig! Van zodra het ook maar de minste vochtigheid voelt, begint het als vanzelf te krullen en te draaien, wordt het pluizig en is het natuurlijk niet meer om aan te zien.
Blijkbaar ben ik ook de enige die daar last van heeft, want als ik dan rond me heen kijk, ziet ieders kapsel er onaangeroerd door regen uit. Wellicht zijn er nog wel andere mensen met zo'n opstandig kapsel als het mijne, maar die zijn natuurlijk nooit in de buurt als het míj overkomt.

Andere kleine frustraties die me momenteel tergen:
- de te luide muziek van de bovenburen die vandaag vermoedelijk iets bij IKEA hebben gekocht, want ze zitten al meer dan twee uur op iets te kloppen.
- de koude als ik s'morgens moet opstaan.
- de klamme vochtigheid in onze slaapkamer.
- de lichte vorm van buikgriep die ik blijkbaar heb opgelopen.
- stof op de vloer.
- heel veel mooie kleren in het pashokje meenemen om dan te constateren dat het daarbinnen VEEL te warm is om kleren te passen én dat niets bovendien comfortabel zit of me mooi staat!

Bah!

koffiemond

Mag ik even een vriendelijke oproep doen aan mijn koffiedrinkende medemens? Dank u voor uw aandacht...
We drinken allemaal wel eens graag een tasje koffie. Als we een dipje hebben, als we het gevoel hebben dat we wat moe worden of als we gewoon iets willen drinken dat lekker bij ons stukje chocolade of ons koekje past, dan smaakt zo'n kopje koffie wel. Maar mag ik u er attent op maken, lieve koffiedrinker, dat u van koffie zowaar een koffieadem krijgt?
"Een koffieadem" vraagt u?
Ja, een koffieadem! Als u tegen me praat, nadat u zelfs maar één slok van uw kopje gedronken hebt, dan ruikt uw adem al naar koffie. Ja echt hoor! Misschien was u zich daar niet van bewust, maar het is wel écht zo. Nu kan ik wel genieten van de geur van verse koffie, als ik een gezellige "oma-tea-room" binnenkom, maar niet als die geur vanuit uw mond komt.
Mag ik u daarom vriendelijk verzoeken om, als koffiedrinker, altijd wat muntjes te voorzien zodat u na elk kopje koffie uw mond weer fris kan maken? Dat zou ik ten zeerste appreciëren...

Eeuwige piekeraar

Ik pieker. Het is geen geheim, want vele mensen weten dit. Ik pieker over alles. Nu moet ik wel zeggen dat dat piekeren de laatste jaren drastisch is verminderd. Waar ik vroeger ook piekerde over kleine, onbelangrijke dingen, merk ik dat die kleine dingen me niet zo veel meer deren. De grote dingen, daar pieker ik nog wel eens over. Dan pieker ik over zaken als "waar wil ik met mijn leven naartoe?", "Wat is mijn doel?", "Wat wil ik doen?". Vragen over het leven. Belangrijke vragen dus. Maar meestal kan ik zelfs zulke dingen ook goed relativeren. Terwijl ik in stilte nadenk over die grote vragen, geniet ik van de kleine dingen van het leven en probeer ik zaken te zoeken waar ik mezelf in kan verliezen. Dank u wel piano en naailessen.

Maar als er dan verandering komt. Oh hemel, dan sla ik weer helemáál aan het piekeren. Want zie je, ik hou niet van verandering. Ooit schreef ik een kort verhaaltje over een wat oudere dame die niet van verandering hield. Toen ik haar beschreef, deed ik dat met lichte spot, en hoewel ik dat personage lichtjes baseerde op iemand die toen mijn pad had gekruist, besef ik nu dat het personage meer op mezelf lijkt dan op die mevrouw in kwestie.

Verandering is akelig. Ik snap niet hoe sommige mensen doorheen grote veranderingen in hun leven kunnen walsen. Zij verhuizen, zij beginnen te werken, zij veranderen van job, en als je hen vraagt: "En, hoe gaat het met je?" zeggen zij spontaan en in gehele vreugde: "Het gaat gewéldig met me."
Toen ik vorig jaar verhuisde uit het ouderlijke huis was dat een heugelijk gebeuren. Ja, nu kon ik eindelijk een appartementje inrichten, en kon ik zélf bepalen welk eten er op welk tijdstip van de dag op tafel kwam. Maar toen ik eenmaal in mijn nieuwe huisje zat, kon ik alleen maar denken: "Ik wil terug naar huis!"

Nu heeft dat akelige kreng Verandering mijn leven weer helemaal overhoop gehaald. Ik besef dat ik meer van routines hou dan ik eigenlijk dacht. Weg met de routine, binnen met (geloof het of niet) ware paniekaanvalletjes! Tjee, wat ben ik toch een moeilijk mens...

Ik hou niet van verandering. En dat zal nooit veranderen.

Stof, stoffer, stofst

Dit zijn ze dan, de stofjes waar ik, als groentje op de naaimachine, spoedig een draagtas uit zal moeten fabriceren. Het resultaat valt hier hopelijk binnen enkele weken te bewonderen.

Als ik al die blogs zie met patroontjes en mooi afgewerkte knuffels, rokjes, mini-jurkjes voor de kindjes, ga ik groen zien van jaloezie, maar beginnen mijn vingers toch ook al te tintelen om er nu eindelijk eens zélf aan te kunnen beginnen! Bij deze, in de startblokken...klaar...vertrekken maar!