Voor en na: de keuken

Sinds maart vorig jaar wonen wij in ons huis en meteen van bij het begin zijn wij begonnen aan het opknappen ervan. Prioriteit lag bij de benedenverdieping (de woonkamer en de keuken) want in de woonkamer zat vocht in de muren en in de keuken was het bruin. Alles schreeuwde om opfrissing. In april kregen we er zelfs een deadline bij, want toen ontdekte ik dat ik in december ging bevallen. "Geen probleem", dacht ik, "dat is nog keilang! Dat krijgen we wel in orde!". Blijkt dus dat dat 'opfrissen', zelfs al is het alleen maar alles schilderen, behangen en nieuwe vloeren leggen, langer duurt dan je denkt. Dus naarmate mijn buik groeide, groeide ook mijn frustratie en spendeerde ik menig avond huilend tussen de rommel "want dat gaat hier nooooit op tijd in orde komen!!". Dat deed het gelukkig wel, zo min of meer. De vloer in onze woonkamer lag er op 10 december, op 17 december ben ik bevallen... Maar de woonkamer, dat is voor later, nu eerst onze keuken!

De keuken was een allegaartje van deprimerende kleuren. De vloer, het plafond, de bakstenen muur, de keukenkastjes, de tegeltjes een misselijkmakend bruin, het behang een afgeleefd beige en de chauffage en de deuren gruwelijk geel. "Dat schilderen we wel even", dacht ik. Dus schilderden we het plafond, de bakstenen muur, de keukenkastjes, de tegeltjes, de chauffage en de deuren en stond ik met zwangere buik overschilderbaar behang te plakken (dat we dus nadien ook nog moesten schilderen, ah ja...). Die lelijke bruine vloer waarvan we eerst hadden gezegd die niet te vervangen, werd bij nader inzien toch bedekt met een grijze vinyl. En ik vroeger maar zeggen dat ik nooit of te nimmer zelf vinyl zou kiezen...

Gelukkig hebben wij goede vrienden, want met een paar helpende handen, heel veel geduld en heel veel verf is dat hier allemaal in orde gekomen!

Er is hier nog wel wat werk aan de winkel hoor. De koepel moet vervangen worden door een geïsoleerd, waterdicht en veel helderder exemplaar en dat stukje stof dat je daar aan de deur ziet hangen is een geïmproviseerd kattenluikje naar de veranda, waar je een stuk van een kast ziet die nog in elkaar moet worden gezet. En eigenlijk moet die veranda zelf ook nog weg... *zucht* Alles op zijn tijd...

Mijlpalen

Er zijn hier de laatste tijd een aantal mijlpalen gepasseerd, maar het is soms moeilijk om de tijd te vinden om elke mijlpijl hier afzonderlijk te komen verkondigen. Daarom bij deze, een inhaalbeweging!

Ik mocht namelijk drie kaartjes van Emil's Milestone Cards gebruiken: die voor het eerste lachje, voor het eerst doorslapen en voor het eerst omrollen. Lachen doet Emil al sinds begin februari, toen hij ongeveer 8 weken oud was. Hij blijft echter schaars met zijn lachjes en ik en F. moeten al behoorlijk lollig uit de hoek komen om een lachje te kunnen uitlokken. Maar het mooiste lachje is datgene dat ik krijg als ik 's morgens boven zijn bedje tevoorschijn kom na een (lange) nachtrust. Smelt!

Eigenlijk slaapt Emil al héél lang door (ondertussen toch al zeker een week of 4), maar in het begin dacht ik dat dat gewoon iets tijdelijks was dat wel weer voorbij zou gaan. De nachtvoedingen liepen geleidelijk aan terug van 3 naar 4 uur en dan van 4 naar 5 uur naar 6 uur tot hij op een dag tot 8 uur sliep en ik in paniek wakker werd! Momenteel slaapt hij eigenlijk altijd van 23u tot 7u30, soms wat vroeger, soms wat later. Ik mag niet klagen... Overdag slapen is dan weer wat moeilijker, want dan is hij snel gestoord en onze slaapkamer is niet donker genoeg. Alleen een autorit, extreme vermoeidheid of een wandelingetje in de wandelwagen of draagdoek kan hem overdag een paar uur in slaap krijgen.  

Vorige week zaterdag heeft hij voor het eerst gerold van buik naar rug! Na het twee keer te kunnen is het sindsdien niet meer gelukt, tot Emil's grote frustratie, maar we blijven oefenen. Op het rollen van rug naar buik moeten we nog even wachten denk ik, want hij maakt nog geen aanstalten om dat te doen en al bij al ligt hij niet graag op zijn buik. Zijn eigen handen of die van mij inspecteren, dingen vastgrijpen, ermee schudden en daarna weer los laten is echter zijn nieuwste fascinatie. En volgende week dinsdag is hij alweer 13 weken oud. Wat gaat het snel!

Vanaf april zijn er trouwens ook Pregnancy Cards te krijgen die je kan gebruiken voor de belangrijke momenten tijdens je zwangerschap en na de geboorte (eerste schopje, x aantal weken zwanger, baby's eerste outfit,...). Lijkt me ook zeer leuk om je zwangerschap zo bij te houden. Misschien wel voor mijn volgende keer!

Webshoppen: Kleine Koning

Eigenlijk ben ik al lang een fervente webshopper, maar toch koop ik meestal bij enkele vaste adresjes. Stoffen en fournituren om te naaien bestel ik steevast en eigenlijk bijna exclusief bij De Stoffenkamer, het occasionele boek (als ik er niet via mijn werk bij de uitgeverij kan aan geraken) of een DVD op bol.com of Amazon en (sinds kort) leuke kinderspulletjes bij De Kleine Zebra. Ik was echter al een paar keer beland op de webshop van Kleine Koning, maar had daar nog nooit iets besteld (wel al eens iets 'in mijn winkelmandje gegooid', maar niet langs de kassa gepasseerd...) tot ik dit supermooie gebreide jasje zag bij Tiene. Dus bestelde ik voor Emil maar zijn eigen exemplaar, in het geel.

Het is nog een beetje te groot, dus een modelfoto moet ik u nog even verschuldigd blijven. Hopelijk wordt het voorjaar niet té warm zodat Emil dit binnenkort nog kan aandoen. De maat is van 3 tot 6 maanden, dus zou ik het normaal gezien toch even moeten kunnen gebruiken.

Omdat het zonde is om uit een webshop maar één item te bestellen (die verzendingskosten moeten toch wat opbrengen nietwaar?), kocht ik er ook nog deze stoere beenwarmers bij voor als ik Emil op koude dagen in de draagdoek draag en deze legging van Busha in maatje 80 voor als hij binnen een paar maanden begint te kruipen. Schattig toch, dat vosje op de poep?!

Mijn pakje kwam nog met een persoonlijk bericht! Daar word ik nu goedgezind van zie...

Bij Kleine Koning hebben ze nog veel meer leuke spulletjes: buidelslings, kinderponcho's, mutsjes en deze schattige leren babyslofjes die ik me zeker nog ga aanschaffen voor Emil als hij wat groter is. Hopla, weeral een nieuw vast webshopadresje erbij!

Ah, hier is die roze wolk...

Lieve Emil,

Vandaag ben je tien weken oud en pas sinds een week of drie begin ik steeds beter te begrijpen waarom iedereen me op voorhand zei "het is zwaar, maar het is het allemaal waard hoor...". Want laten we daar niet onnozel over doen, die eerste weken met je vond ik echt zwaar en moeilijk en ik wist toen nog niet zeker of het het inderdaad allemaal wel waard was... Niet alleen omdat ik jou moest leren kennen en eraan moest wennen dat jij mijn hele dag (en nacht) bepaalde, maar opeens moest ik mezelf weer opnieuw gaan zoeken.

Ik vond het zo heerlijk om zwanger te zijn van jou dat ik een tijdje heb moeten 'ontzwangeren' en het duurde even voordat ik echt afscheid van mijn zwangere buik kon nemen, zelfs al had ik jou om vast te houden. Je komst heeft de aarde onder mijn voeten weggemaaid waardoor ik plat op mijn gezicht ging en opnieuw overeind moest klimmen. Klinkt dramatisch allemaal, maar zo voelde het bij momenten wel... En dan was jij eigenlijk van in het begin een heel makkelijke baby, die veel sliep en weinig huilde. De borstvoeding kwam meteen goed op gang, jij was een natuurtalent in juist aanhappen en dronk zo vaak (terwijl ik van de pijn bijna door 't plafond vloog) dat je je achterstand in gewicht bij de geboorte al direct inhaalde.

Ja, er zijn nu nog momenten waarop je papa en ik je beurtelings aan elkaar doorgeven tijdens een avondlijke huilbui, maar wij raken daar nu niet meer zo gefrustreerd door en weten dat jij gewoon eens goed moet wenen af en toe (mama doet dat soms ook hoor, en dat lucht op hè?) En dan gisteren, de eerste lachjes terwijl je naar je berenmobiel keek en die pretlichtjes in je ogen als je op je verzorgingstafel wild ligt te maaien met armen en benen (tot er armpjes in mouwen moeten worden gestoken, want dan gaat de sirene af...) 

Je papa en ik hebben al allerlei namen voor je verzonnen: piglet (omdat je zo knort als je naar de borst zoekt), prutsie of meneertje Tuttermans (maar dan liefst enkel aan de borst want een tutje vind je écht niet leuk, getuige de boze blik die je ons geeft als we dat tutje er proberen in te duwen). Sinds een week begin je ook meer aandacht te hebben voor je omgeving en zijn het niet enkel gezichten waar je fronsend en nadenkend naar zit te staren. Een denker ben je, zegt iedereen, een filosoof.

Zelf mama worden heeft tot gevolg dat ik zelf nooit meer de woorden "geniet ervan!" op een geboortekaartje voor een kersverse mama zal schrijven. Ik beloof plechtig dat ik voor-het-eerst-zwangere vrouwen niet zal afschrikken met mijn bevindingen maar hen ook geen rad voor de ogen zal draaien. Dus word ik ook één van die mensen die zal zeggen "het is zwaar, maar het is het allemaal waard...", de zin die ik tijdens mijn zwangerschap zo verafschuwde, want komaan, een baby krijgen is toch het schoonste dat er is dus hoe kan dat nu zo zwaar zijn?! Als ik naar jou kijk en besef dat jij ons leven vanaf nu komt opleuken met belevenissen en nieuwe ervaringen kan ik alleen maar beamen dat jij het schoonste bent dat er is, zelfs al weet ik dat er hier nog heel wat gehuild en gezucht gaat worden de komende weken/maanden/jaren.

Dus ja, hier komen hoe langer hoe meer roze wolken aandrijven (waar je papa trouwens al opzit vanaf je geboorte want die is helemaal zot van jou), dus kom lieve Emil, laten we daar maar samen opspringen op weg naar vrolijke avonturen!

Je mama

x

Breakfast@Tinsel

Tijdens de week maak ik, eerlijk gezegd, niet zoveel tijd voor het ontbijt. Na het opstaan om zeven uur heb ik nu eenmaal écht nog geen honger. Als ik moet werken maak ik een simpel extra boterhammetje dat ik bij mijn ochtendkoffie opeet aan mijn computer. Maar in het weekend (op een ietwat later uur, als in eerder brunch dan ontbijt) vind ik het heerlijk om uitgebreid te ontbijten (of brunchen dus...), met zachtgekookt eitje en soldaatjes en al.

Via Dingenzoekers (aanrader trouwens voor mensen met en zonder kinderen die graag eens buiten komen maar niet altijd zelf inspiratie hebben waar naartoe), ontdekte ik een adresje op 't Zuid in Antwerpen. F. nam vorige maandag verlof en mét baby gingen wij sinds lange tijd nog eens buitenshuis genieten van een ontbijtje bij Tinsel.

Waar je je bestelling zelf moet invullen op een papiertje.

Waar op elke tafel mooie wilde bloemetjes staan.

Waar het gezellig vertoeven is, aan een kleine of grote tafel...

...of aan het raam.

Waar het lekker ontbijten is.

Of waar je gewoon wat op je laptop of tablet kan tokkelen. 

En oh ja, ze hebben ook een verzameling Tiny-boeken voor de nostalgische zielen onder ons. Staan via Dingenzoekers nog meer op het te-ontdekken-programma: Café Kamiel en La Campine. Hmm!

Kersverse mama

Emil is morgen al 5 weken oud! Die eerste maand met een baby is wel heftig geweest moet ik zeggen. Het leven mét baby is opeens heel anders en ging in het begin (en nu nog bij momenten) gepaard met onzekerheid en frustratie. Ik lees overal dat dat normaal is. Het is immers niet niets om opeens verantwoordelijk te zijn voor zo'n klein wezentje en meteen te weten wat hij nodig heeft op welk moment. Maar tegelijk is het ook fantastisch om mama te zijn! Zo raar, ik ben een mama nu! Zelfs na negen maanden zwangerschap en 5 weken babyzorg dringt dat precies nog altijd niet tot me door. :-) Er zijn wel al enkele dingen die ik geleerd en ondervonden heb als kersverse mama:

• Een maxi cosi is een verdomd onhandig ding! Toen ik mama's er vroeger mee over de straat zag lopen dacht ik er niet veel van, totdat je zelf met zo'n lomp gewicht moet sleuren. En dan weegt Emil nu zelfs nog geen 4 kg... 
• Hormonen zijn vreselijk en fantastisch tegelijk! Ze bezorgden me baby blues die bij mij langer duurden dan de paar dagen die ze je in de boeken beloven. En maar wenen jong! Maar dankzij de borstvoeding en de hormonen die daarbij vrij komen, voel ik me, ondanks de gebroken nachten, helemaal niet moe. Meer zelfs, ik voel me nu meer uitgerust dan in de laatste maanden van mijn zwangerschap. Hoera voor de hormonen dus! 
• Naar de supermarkt gaan vergt nu behoorlijk wat vindingrijkheid. Als je met de auto gaat, wat dan met de maxi cosi? In het karretje natuurlijk! Helaas is er dan nauwelijks nog plaats voor je boodschappen zelf. Dan maar te voet met de wandelwagen. Maar waar verzamel je dan je boodschappen? Dan maar een klein mandje op wieltjes achter mij (én wandelwagen) aan trekken, en de wandelwagen met één hand manoeuvreren tussen de rekken. Niet aan te raden op zaterdag. Onderaan de wandelwagen heb je met die gigantische draagmand trouwens ook niet zoveel opbergplaats als je zou denken. Laat ons zeggen dat mijn plantje basilicum gekortwiekt thuis is geraakt. Deze zomer ga ik écht mijn eigen kruiden kweken (dit even terzijde...).
• Een draagdoek is een handig, dankbaar en onmisbaar item voor elke mama (en papa). Momenteel gebruik ik de Tricot Slen als ik 'even snel' (bestaat dat nog, 'even snel', met baby?) naar de bakker of bibliotheek moet of als Emil het even moeilijk heeft en dicht bij mij wil zijn. Gegarandeerd ligt hij binnen de vijf minuten te slapen. Ik ben wel geen held in dat knopen, maar oefening baart kunst zeker? Ik heb echter al wilde plannen om me ook een Manduca aan te schaffen. Zo kan F., die dat knopen helemaal niet ziet zitten, hem ook dragen binnen- en buitenshuis. Het lijkt me ook iets handiger voor langere tijd, want met de rekbare draagdoek zakt Emil na een tijdje naar beneden. Maar dat kan ook aan mijn armzalige knooptechniek liggen natuurlijk...

Er zijn natuurlijk nog veel meer dingen die ik ondervonden heb de afgelopen weken (borstvoeding valt niet te onderschatten, piemeltjes moeten altijd naar beneden wijzen in de pamper en kleine babyhandjes zijn plezant om vast te houden) maar laat ik u daar niet teveel mee vervelen. Hier zijn wat foto's van mijn geweldig mooie zoon, want daar zat u eigenlijk stiekem al op te wachten hè?

Pasgeboren! 2700 gr en 46,5 cm klein, maar kerngezond.

Een kleine mijnheer in een groot bedje.

Uitgeteld op mama's schouder na een heerlijke maaltijd.

Die muts vindt hij echt niet leuk...

Ja zeg, ik ben een mama!

(ps: Supermarktbehendigheidstips zijn welkom!)

Aftellen...