Dag 7 en 8: Hovs Hallar en Malmö

Een beetje op goed geluk reden we naar de Westkust van Zweden. We hadden kort iets gelezen over de kliffen van Hovs Hallar, maar wisten niet goed wat daarvan te verwachten. De rotsachtige kustlijn bleek indrukwekkender dan verwacht en hoewel we Marie de hele tijd moesten dragen over steile paadjes (draagzak vergeten thuis…) was het de lange autorit meer dan waard. We hebben al wel door dat wandelen deze vakantie een beetje taboe is voor Emil, dus hebben we gewoon eventjes op de rotsen bij het water gezeten om eens goed uit te waaien. En deden een paar (mislukte) pogingen om een familieselfie te maken…

Aan de parking was er een hotel/restaurant waar we op Zweedse wijze van smörgåsbord (buffet) deden. Emil was goedgezind vandaag, maar Marie had het lastig. Voordat we vertrokken had ze nog vaccinaties gekregen en ze had (daardoor?) vandaag een beetje koorts. Op het terras van het restaurant liet ze goed van zich horen tot ze uiteindelijk, niet van haar gewoonte, van pure vermoeidheid in mijn armen in slaap viel. Soms vragen we ons af of het wel een goed idee was om met twee kleine kinderen op vakantie te gaan, want het is toch veel gedoe allemaal en echt rustig genieten zit er voor ons nu eenmaal niet in. Maar dan beseffen we weer dat dat gedoe thuis niet anders zou zijn. En thuis heb je niet zo’n mooie vergezichten…

Emil wou nog graag in het zand spelen met zijn emmertje en schepjes, dus reden we nog door naar Torekov, een piepklein kustdorpje met een haventje en een paar gezellige straatjes vol kleine huisjes. Ik blijf me erover verbazen hoe eenvoudig die Scandinavische dorpjes wel niet kunnen zijn. Dat is ons enkele jaren ook al opgevallen toen we op vakantie waren in Finland. Gewoon wat huisjes bij elkaar, 1 restaurantje, maar nergens een bakker, slager of winkeltje te bespeuren.

Op onze laatste dag in Zweden gingen we nog naar Malmö, de grootste stad hier in Zuid-Zweden (wie The Bridge heeft gezien, heeft er wellicht al eens van gehoord). We waren echter allemaal erg moe, Emil wou weer niet zelf stappen en het begon ook nog eens te regenen. Dus deden we een kort toertje, kocht ik een Engelstalige pocket om leesvoer te hebben op de (korte) kinderloze avonden en twee grote theetassen in de Lagerhaus. Aangename stad om eens een terrasje te doen of zo, maar dat lieten we deze keer dus aan ons voorbij gaan.

Observaties

• De grotere wegen hier in Zweden zijn niet (of heel zelden) voorzien van fietspaden en de kleinere straten zijn onverharde, fietsonvriendelijke kiezelwegen. Fietsers worden op een weg waar de auto's 80 km/u rijden op een smal strookje aan de zijkant van de weg gedwongen.
• De mensen hier houden van hun land. Of van vlaggen, dat kan ook. Als je langsheen de her en der verspreide rode boerderijen rijdt, zie je nagenoeg altijd een Zweedse wimpel aan een vlaggenstok wapperen.
• We zien hier dikwijls roofvogels boven de velden zweven. F. zegt dat het een rode wouw is. Ik geloof hem.
• Onze kinderen passen goed tussen het Scandinavische volk. In België krijgen we vaak opmerkingen over hoe blond onze kinderen wel niet zijn terwijl we beiden zelf bruin haar hebben. In de speeltuin valt Emil ook altijd goed op met zijn wittekop. Hier in Zweden zijn nagenoeg alle kinderen zo blond, dus wij voelen ons hier al helemaal thuis.

Kindvriendelijk?

Nope, niets nieuws onder de Zweedse zon.

Dag 5 en 6: Kopenhagen en rustdag

“Huh, zaten jullie niet in Zweden? Wat zitten jullie dan opeens in de Deense hoofdstad te doen?” Het is waar dat er volgende week nog een weekje Denemarken op de planning staat en dat het logischer zou zijn als we dán een bezoekje zouden brengen aan Kopenhagen. Maar wij zitten volgende week helemaal in Jutland, het meest linkse deel van Denemarken van waaruit Kopenhagen 2u30 rijden is. Van waar we nu zitten in Zweden zijn we maar een uurtje verwijderd van Kopenhagen, dus reden we gisteren met de auto tot in Malmö en namen van daaruit de trein naar Kopenhagen, om de dure tol op de Oresundbrug te vermijden (50 EUR enkele rit!).

Omdat we maar 1 dagje in Kopenhagen hadden was het een beetje kiezen. Het merendeel van de dag brachten we door in Tivoli, want daar vond Emil het geweldig. Wij trouwens ook. Het park is niet erg groot van oppervlakte, maar het voelt best groot aan als je er doorheen wandelt. Echt vreemd eigenlijk, zo’n attractiepark midden in de stad. Omdat alle attracties er op elkaar zijn geperst, krijg je echt zo’n ‘Rollercoaster Tycoon’-gevoel (voor wie dat computerspelletje zou kennen), waarbij je onder de spoorbanen loopt en je opeens gegil hoort boven je hoofd. Heel het park is ook erg mooi aangekleed. Zelfs de vuilbakken vallen niet uit de toon want die passen mee in het thema. Het is wel niet goedkoop allemaal. Je moet al betalen om binnen te geraken en dan nog eens per attractie. Omdat het allemaal in Deense kronen te doen was had ik er eigenlijk niet echt een goed besef van wat ik aan het uitgeven was (ai ai, mijn YNAB…).

We wilden toch nog wat van de rest van de stad zien, dus persten we nog net een paar toeristische highlights in onze dag: de klim in de Rundetaarn en een wandelingetje langs het drukke Nyhaven. Ik wilde ook nog langs de bibliotheek passeren zodat ik die ‘gitaarfoto’ kon maken die iedereen maakt. Checkt af!

De voorbije dagen waren best vermoeiend, dus lasten we vandaag (op onze eerste regendag) een rustdagje in in ons huisje. Het is een typisch rood huisje zoals je ze hier in Zweden overal ziet. Alleen jammer dat hier geen wifi is en een zeer slechte internetverbinding. Lekker back to basics zou je zeggen, maar als ik dat wou was ik wel ergens gaan kamperen in de wildernis. Zonder internet zitten is toch vooral vervelend als je iets wil opzoeken, wil bloggen of blogs wil lezen als blijkt dat het boek dat je meebracht toch niet helemaal je ding is. In de namiddag gingen we toch nog even wandelen in een natuurdomein hier in de buurt, maar dat eindigde allemaal wat in mineur toen het bezoekerscentrum gesloten bleek te zijn wegens verbouwingen, het landschap niet bijster aantrekkelijk was en Emil meerdere scènes maakte omdat hij moe was en niet meer wou stappen. Niemand heeft ons ooit gezegd dat op reis gaan met kleine kinderen gemakkelijk zou zijn…

Observaties

• Nagenoeg alle eetkraampjes die we hier zagen op de toeristische plekken verkopen, naast de obligate hotdog met knäckworst, ook altijd fruit.
• Sinds we hier zijn zagen we al heel veel dubbele buggy’s. Ik vermoed dat dat te maken heeft met het feit dat de Zweden zo lang ouderschapsverlof hebben en dat ze hun kinderen dus korter op elkaar krijgen om zo langer thuis te blijven. Zo’n dubbele buggy zou nu eigenlijk wel een gerief zijn, nu Emil het vertikt om zelf te wandelen...
  
  

Kindvriendelijk?

In Tivoli zijn er aparte verschoonhokjes voor je baby die je op slot kan doen en voorzien zijn van een verzorgingskussen, een eigen wasbakje en een toilet. 

Dag 3 en 4: Skånes Djurpark, Foteviken & Ystad

Op onze eerste echte vakantiedag na onze aankomst brachten we een bezoek aan het Skånes Djurpark, een dierenpark met dieren die je hier in het Noorden al eens in het wild zou kunnen tegenkomen: een vos, een wolf, een beer of een eland. Er is ook een Shaun-het-schaap-dorpje waar je met het hele gezin in een rode tractor kan zitten op zoek naar de ‘ontsnapte’ schapen. Hoogtepunt van de dag voor Emil want hij mocht de tractor ‘besturen’. De rest van het dierenpark was aangenaam om doorheen te wandelen, door een glooiend boslandschap. We zagen een slapende vos, een troep lynxen en een beer die in een boom klauterde. Een topdag!

Het zuidelijke deel van Zweden is lang nauw verwant geweest met Denemarken en bevat hier en daar dus ook wel wat sporen van Vikingen. Een bezoek aan het Vikingmuseum Foteviken leek ons dus een goed idee. Denk ‘bokrijk’ (inclusief verklede figuranten), maar minder groot. We bleven echter wat op onze honger zitten qua (Engelstalige) uitleg en het viel ons allemaal eigenlijk wat tegen. Op een dik uurtje tijd stonden we alweer op de parking.

Dan maar verder rijden naar Ystad, want volgens onze Michelingids is dat het meest pittoreske stadje van Zuid-Zweden. We aten er een lekker broodje en zagen wat typisch gekleurde huisjes. Ik ging ook kleren shoppen voor Marie bij Lindex, waar ze kleertjes hebben met mooie motiefjes (en betaalbaar!). Maar Emil was in de auto ernaartoe in slaap gesukkeld en werd chagrijnig wakker. Wat resulteerde in getrouwtrek aan de buggy, want hij wou erin en Marie moest eruit. Een ijsje later stond hij dan weer hyper van de suiker. We staakten dus onze sightseeing en reden terug naar onze stuga (daarover later meer).

Observaties

• Dat Zweden gek zijn op bbq werd duidelijk in het dierenpark. Elke picknickbank daar is voorzien van een ijzeren rooster waarin je een kleine, draagbare bbq kan installeren.
• In tegenstelling tot Noorwegen is Zweden best betaalbaar. De prijzen zijn echt vergelijkbaar met de prijzen bij ons. 

Kindvriendelijk?

Voorlopig nog geen verdere ontdekkingen gedaan eigenlijk. Qua kindvriendelijkheid is het niet beter en niet slechter dan in België. Ik blijf op de uitkijk staan!