Een half jaar later

Bloggers raken bij momenten al een keer uitgekeken op het bloggen. Te weinig tijd, geen inspiratie meer, het gevoel teveel van hun privéleven zomaar ten grabbel te gooien, etc. Mijn reden om mijn blog zo te verwaarlozen is wellicht een combinatie van al die zaken. Maar hoewel ik dacht hier niet meer terug te keren, kon ik het ook niet over mijn hart krijgen om op de delete-knop te drukken. Want die blogkriebel zou misschien wel een keertje kunnen terugkomen. En kijk... daar is hij! Dus stak ik mijn blog in een nieuw kleedje.

Het laatste half jaar is er heel wat veranderd in mijn leven. Wij kochten een huis (van een makelaar die weinig opmerkelijk was trouwens...), begonnen aan een reeks opfrissingen waar nooit een einde aan lijkt te komen, namen er een tweede kat bij en eind december verwachten wij ook ons eerste kindje!

Nieuw huis, nieuw leven dus, en in het begin had ik het best moeilijk met al die veranderingen, waardoor ik me lang een vreemde voelde in het huis van iemand anders. Maar beetje bij beetje begin ik me hier thuis te voelen. Ja, wij hebben nog veel werk in ons huis, maar eigenlijk is het ook wel plezant om je eigen zin te kunnen doen en om van een stoffig oud-mevrouwtjes-huis een frisse plek te maken.

Ik neem mij dus voor om opnieuw te gaan bloggen, ook al omdat ik anders bang ben dat deze (spannende) periode in mijn leven van verbouwingen en zwangerschap zomaar gaat passeren en ik me er binnen 5 jaar niets meer van herinner.

Om mee te beginnen, een projectje waar ik al even mee bezig ben. Een gehaakt babydekentje waar ik vorig jaar in oktober aan begon (toen ik al wel een kinderwens had, maar er van een baby nog geen sprake was). Nog niet helemaal af, maar ik zie er nu al een baby onder liggen... Nog 22 weken te gaan!

 

 

Follow my blog with Bloglovin

De vastgoedmakelaar voor u ontleed

Vastgoedmakelaars komen in allerlei soorten en maten, zo leert de ervaring ons. Tijd om de verschillende soorten makelaars die wij al tegenkwamen eens onder de loep te nemen.

1. De gladde verkoper
Bij het eerste huis dat we bezichtigden, kregen we al meteen met dit soort van makelaar te maken. Strak in het pak, nonchalant maar perfect gekapt haar, waar al eens een sprietje over het voorhoofd aan durft te ontsnappen. Bedient zich van de zin "ik ben geen verkoper, maar gelukkig gaat dit huis zichzelf verkopen". Het huis dat hij verkocht staat vier weken later nog steeds te koop en is 30.000 EUR gezakt in prijs...

2. De gluiperige dienaar
Opgepast, want deze makelaar komt uit het niets geluidloos aangeslopen om plots glimlachend naast jou te staan. Hij is gedienstig, maar ook een beetje akelig, omdat je hem niet ziet aankomen en omdat hij alleen antwoord op vragen en niets uit zichzelf vertelt. Hij heeft dan ook nog eens een visitekaartje waar zijn hoofd opstaat!

3. De sympathieke huisvader
Je zou meteen een huis kopen van deze makelaar, want hij begint met de minpuntjes van de woning om daarna tot de aantrekking over te gaan en terloops wat over zijn privéleven prijs te geven. Aantrekking is er zeker, want deze makelaar is zo charmant dat je hem bij het verlaten van het huis glimlachend een prettig weekend aan zee met de kindjes wenst.

4. De beginneling
Informeer je alvast goed vooraf, want deze makelaar kent de kneepjes van het vak nog niet en dat geldt ook voor de huizen die hij verkoopt. Hij weet namelijk niet hoe hoog het EPC is en wat het kadastraal inkomen is. Met de handen in de achterzakken van zijn broek staat hij samen met jou voor het eerst mee rond te kijken.

5. De overmatig familiaire
Deze makelaar laat je eerst op haar kantoor langskomen voor wat huizenpeptalk om je daarna mee te nemen voor een wilde rit in haar naar sigaretten geurende wagen. Ze informeert even of je niet van de politie bent, want daar had ze door haar woeste rijstijl in het verleden al problemen mee. Je wordt een beetje misselijk in de wagen (door die sigarettengeur, maar vooral door de scherpe bochten), maar “geen probleem, want ik heb overal airbags laten installeren”. Ze spreekt je meteen aan met je voornaam (alsof je ze al jaren kent) en loopt in het huis de hele tijd te kirren dat zij het huis zelf ook wel zou willen kopen. Laat zich ontvallen “mij kan je vertrouwen”, waardoor je wantrouwen alleen nog maar groter wordt. Later belt ze je op met "Ah, dag Evi, het is hier met Berthe!" zodat je eerst 10 tellen moet nadenken wie er in hemelsnaam aan de andere kant van de lijn hangt.

Wees dus maar op je hoede voor de makelaar, want je weet nooit wat je kan verwachten!

Huizenjacht

F. en ik zijn op zoek naar een huis. F., dat is 'het lief', maar hij heeft niet graag dat ik hem zo noem, want hij vind dat vies klinken, dus noem ik hem vanaf nu maar gewoon F.
F. en ik zijn dus onlangs begonnen met de zoektocht naar een eigen huis. Ik woon nog altijd erg graag in het appartement dat wij nu huren, maar elke maand dat niet geringe bedrag op de bankrekeningnummer van een vreemde storten, voelt elke keer wranger aan.

Dat we enkel een terras hebben en geen tuin, dat we geen goede plaats hebben om het afval te dumpen, dat we lieveheersbeestjes en mieren in de slaapkamer hebben en sinds gisteren ook minuscule witte beestjes in de keukenkasten, maakt ook wel dat we zo snel mogelijk iets voor onszelf willen vinden. Een plaats waar we wél een tuin hebben, wél een plaats om ons afval te dumpen en waar we onze eigen beestjes kunnen kweken.

We merken dat we bij de zoektocht naar een huis algauw in spreekwoorden vervallen, want we mogen geen kat in een zak kopen, niet te hard van stapel lopen en zeker niet over één nacht ijs gaan. Ons zuur verdiend geld mogen we niet zomaar over de balk gooien. We zullen ook een beetje door de zure appel heen moeten bijten, want de huizen die we tot nu toe gezien hebben voldeden niet. Maar we mogen ons hoofd niet laten hangen, want na regen komt zonneschijn.

Op zoek naar een huis dus. De spits is afgebeten.

Klein broertje

Normaal gezien kan ik mijn koopgedrag niet zo lang uitstellen. Als ik zeker weet (of soms ook niet zeker weet) dat ik iets wil, MOET ik het meteen kopen. Er is dan geen plaats voor rationaliteit of ik-zal-er-eens-een-nachtje-over-slapen, alleen zo'n gevoel van 'hebben, hebben, hebben' dat ik zelfs lichamelijk voel opborrelen. Het is geen schone eigenschap, die kapitalistische, materialistische en egoïstische koopdrang van mij. Daar ben ik me van bewust. Niettemin bezit ik ze, dus kan ik er maar beter voor uitkomen.
Dit gezegd zijnde ben ik behoorlijk trots op mezelf dat ik zo lang heb gewacht met het kopen van een overlock. Ik praat daar al over sinds vorige zomer en liet mij soms vanuit het niets de zin 'ik wil een overlock!' ontvallen. (Degenen die zich toen zorgen om mij maakten, dat was voor niets nodig...denk ik...)

Die overlock heb ik ondertussen al enkele weken, maar hij en ik hadden eerst wat quality time samen nodig voordat ik hem met de wereld wou delen. Mijn naaimachine heeft er dus een klein broertje bij (Brother 4234D)! Nu ja, klein...

De resultaten van onze quality time zal ik binnenkort wel eens laten zien. En ja, die boekenkast daar vanachter zal ik ook wel eens opruimen, beloofd...

En wat doet Mimi terwijl ik T-shirtjes en rokjes maak? Mijn goede wasmand inpalmen tiens...

Hipp(i)e Aidyn

Als neefje Aidyn niet scoort in deze outfit, dan moeten zijn lange blonde haren en blauwe ogen maar het werk doen...

Het hemdje is het Apple-patroontje uit de Ottobre 3/2010, dat u ook al hier, hier of hier zag (eigenlijk zo'n beetje overal in naaiend blogland, want dit patroontje is een geschenkje uit de hemel, want mooi en helemaal niet zo moeilijk). Als u dat zelf ook eens wil proberen, lees dan zeker de tips van mamasha!

Wie vaak blogs leest, had natuurlijk de broek al herkend. Het is de Jacobbroek, waarvan het patroontje werd verkocht voor het goede doel Van Katoen. Ik dacht dat ik ergens had gelezen dat je dat nu gratis kon krijgen?? Ik ging voor een full option met rits en al! Goed dat ik net een broek had leren maken in de naailes. Het ontstaan ervan leest u hier. Andere Jacobbroeken zijn hier of hier te bewonderen. Ik had ergens een heel erg mooie gezien op een blog, maar die vind ik nu natuurlijk niet meer terug. U zal het met deze moeten doen...

Make-it-workshop

Als u hier af en toe eens over de vloer komt, dan weet u dat ik werk in de uitgeverij die de broedplaats van MmeZsaZsa's "Allemaal rokjes" is. Als u hier niet af en toe eens over de vloer komt, wel..., dan weet u dat nu. En als u niet weet wat een MmeZsaZsa of een "Allemaal rokjes" is, dan kan u dat hier allemaal lezen.

Toen het boek pas verschenen was, verschenen ook her en der op de bureaus van mijn collega's steeds meer "Allemaal rokjes" boeken. Zelfs op die van de mannen... Tijdens een middagpauze verzuchtte iemand dat stap 1 (het kopen van het boek) nu wel gezet was, maar dat stap 2 (ook effectief zelf een rokje maken) toch maar op zich liet wachten.

Dus dacht ik bij mezelf (en dat dacht ik luidop daar in de eetzaal): "Ik zal eens een workshop organiseren hier op het werk om een rokje te maken." Ik lachte er maar wat bij, want serieus, ik zou eens een workshop gaan geven zeker?!

Maar de reacties waren nogal enthousiast en dus bevond ik me een maand later, na het werk in onze eetzaal, omringd door 8 vrouwelijke collega's en hun naaimachine. Ik ging hen op twee avonden leren om het wikkelrokje van MmeZsaZsa te maken.

Slik! Als u nu denkt dat ik, Project Runway-gewijs, als een elegante Tim Gunn, de kin ondersteunend op de hand, langzaam door de kamer struinde met bedenkelijke blik en af en toe wuivend met de hand "carry on people!" uitriep, dan heeft u daar niet zo'n geheel correct beeld van.

Ik vloog eerder van hier naar daar, van de ene collega naar de andere, want daar zat de draad weer verstrikt in de naaimachine, en oh... daar weet iemand niet hoe dat ene stukje in het andere past, en daar is iemand die al bijna verkeerd aan het knippen is! De haren wild, de voeten pijn en het zweet in de oksel, kan ik moe en voldaan toch zeggen dat ik 8 collega's hielp een rokje te maken, en dat voelt toch behoorlijk goed...

Twee avonden zijn klaarblijkelijk nét iets te kort om uit het niets en als beginneling een rokje te maken (vele rokjes bleven in de workshop onomgezoomd), dus foto's van het resultaat moet ik u helaas verschuldigd blijven, maar hier alvast een sfeerbeeld...

"Make it work!"

Multitasken

Toen wij hier drie jaar geleden in ons appartement kwamen wonen, hebben we zo goed als elke kamer geschilderd: de hal, het bureau (2 x), de woonkamer, de eetkamer, de keuken, de gang en de slaapkamer werden allemaal onder handen genomen. Alleen de berging en de badkamer bleven buiten schot. Het toilet was het laatste project. Maar zoals dat zo vaak gaat met langdurige projecten, die word je een beetje beu. Het toilet was door de vorige huurders geschilderd in een flets groen, waarmee zij ook alle andere kamers hadden beklad en die het statige herenhuisgehalte van het appartement geen eer aan deed. Ik werd een beetje misselijk van die kleur, dus verdween die in alle andere kamers snel onder een verse laag verf.
Het toilet wou ik in hetzelfde paars schilderen als de gang, maar halfweg besefte ik dat dit misschien toch net iets te donker zou worden. Dus stopte ik. En bleef het toilet 3 jaar lang (!) half paars en half flets, misselijkmakend groen.

Ja, lelijk, ik weet het. 

Maar vreemd genoeg word je daar stilaan aan gewend (hoewel ik mij altijd had voorgenomen dat nooit te worden als het op ons interieur aankwam!). Tot het mij onlangs weer erg hard begon op te vallen en het mij steeds meer begon te irriteren. Tijd voor verandering! Geen loze afspraken met mezelf deze keer van "ik zal wel eens verf kopen" en dat dan gewoonweg niet doen. Nee! Gewoon naar de winkel gaan en verf kopen! Ik zocht een leuke poster op het internet om op te hangen, om als stimulans te dienen en gisteren kocht ik de verf. Man, verf is duur trouwens?! Ik was dat alweer vergeten...

Misschien komt het omdat ik binnenkort een afspraak moet maken met de oogarts, dat ons toilet er ineens uitziet als een oogartsenkabinet. Alles begon met de poster die ik hier vond. De zijmuren en het plafond (dat ook groen was!) werden leliewit en de achterwand is de kleur 'Turkse steen' van Levis. Wie kan de kleine lettertjes lezen?

Omdat ik terwijl wel een hongerke aan 't kweken was van al dat zwoegen, maakte ik tussendoor ook nog wat appelflappen, naar het recept van Sofie Dumont uit 'Goe gebakken'. Therapeutisch, dat kneden!

Erg lekker, hoewel ik de gist toch nog erg proef doorsmaken. Misschien is het iets dat ik verkeerd heb gedaan? Niettemin de moeite om eens te proberen, want het is echt niet moeilijk! 

Het receptje voor de appelflappen is hier te vinden. Ons toilet is te bezichtigen na afspraak.