De eeuwige strijd met het kapsel

Mijn kapsel en ik zijn nooit echt de beste vrienden geweest. In mijn jonge jaren experimenteerde ik al wel eens met heel lang, heel kort, krulletjes (aka 'de poedel') of een kleurtje, maar nooit met veel succes. Sinds een aantal jaren weet ik dat ik het best kies voor het kapsel uit mijn kindertijd: de halflange bob mét froefroe. Niet te veel opgeknipt, want dan steekt dat alle kanten uit. Ik heb zo'n weerborstel in mijn haar waardoor dat vanzelf naar buiten krult (heel elegant ...).



Het kapsel uit mijn kindertijd, een winnaar voor het leven.



Gewoon een halflange bob dus. Een halflange bob die ik, enkele weken na mijn kappersbezoek, eigenlijk altijd in een staartje draag, want op de duur begint dat loshangende haar me te irriteren en voelt dat zo zwaar aan en moet dat gewoon omhoog. Ik krijg dat zelf ook nooit zo goed gebrusht als de kapper, dus volgt na een kappersbezoek ook vaak de teleurstelling, en dus, een staartje. Ik vind ook altijd dat dat los haar er bij mij zo gewoontjes uitziet en het is niet dat dat staartje dan zo high fashion is, maar dan heb ik tenminste het idee dat ik er nog iets aan gedaan heb.

Op foto's van mezelf verkies ik echter mijn haar los, want dat ziet er dan toch beter uit dan enkel die froefroe en dat staartje dat niet te zien is. Nu ja, om een goede foto met los haar te verkrijgen moet ik al behoorlijk wat truken uit de selfie-doos halen, want ik vind niet dat ik erg fotogeniek ben (maar dat is dan weer een andere frustratie).

Ik zou graag zo'n kapsel hebben waarvan het lijkt alsof ik er geen moeite voor heb moeten doen. Zo'n kapsel dat achteloos in een staart is gedaan, maar waarvan elk lokje op de juiste plaats zit. Of zo'n kapsel waar je eens met je hand kan doorgaan, zonder dat het lijkt alsof je uren in de wind hebt gestaan. Zo'n kapsel dat je wel eens ziet bij de hippe barista in de koffiebar. Af en toe zwier ik eens een nonchalant opsteekkapseltje op mijn Pinterest, maar in de praktijk moet ik dat niet proberen, want zo'n dingen zijn gedoemd om te mislukken met mijn fijne haren. Dus heb ik me er maar bij neergelegd dat zo'n kapsel niet aan mij is besteed.

Gisteren ging ik naar de kapper en werd het dus een halflange bob. Die ik binnenkort weer in een staartje doe.

Ik wil een poetsvrouw: YNAB to the rescue!

Dat ik geen goede punten scoor in het huishouden met twee kinderen, daarvan getuigen de handafdrukken op onze ramen en het stof op onze plinten. De basispoets geraakt meestal nog wel gedaan binnen een redelijke termijn, maar een grondige poetsbeurt van de ijskast, de kasten, de trap en god weet wat nog allemaal, schiet er altijd bij in. Het lukt me simpelweg niet om dat gedaan te krijgen. Met twee kinderen zijn wij precies continu aan het opruimen, afkuisen, eten aan het maken/geven ... en dan heb ik het ondertussen al kunnen afleren om tijdens de dag het speelgoed te beginnen opruimen!

Nu vind ik een vuil huis niet het einde van de wereld, maar thuiskomen in een proper huis zou toch behoorlijk aangenaam zijn. Dus verzucht ik al een paar maanden dat ik toch wel graag, als het enigszins mogelijk zou zijn, misschien een poetsvrouw zou willen. Financieel is dat echter niet zo evident. Met dienstencheques is een poetsvrouw vrij betaalbaar, maar aan een poetsvrouw die om de twee weken vier uur komt poetsen ben je toch al gauw 70 EUR kwijt. Wat op zich niet veel is voor een semi-proper huis (elke week zou nóg beter zijn, maar kom...), maar niettemin wel 70 EUR.

F. en ik, wij hebben eigenlijk een vrij goed loon. We verdienen ze niet met bakken tegelijk, maar we moeten ook niet klagen. We komen rond en er kunnen al eens wat extraatjes vanaf. Alleen zijn wij erg ongeorganiseerd als het op onze financiën aankomt. Ergens tussen 2013 en nu heb ik alles in zijn handen gegeven, want ik werd er soms een beetje depressief van. Een lening, verzekeringen, schuldsaldo, ... om dan van die jaarlijks terugkerende rekeningen (waarvan je telkens weer vergeet dat ze bestaan) nog maar te zwijgen. Niet bepaald dingen om vrolijk van te worden... F. deed de financiën en ik deed alsof mijn neus bloedde. Dan wou ik een kleedje en kocht dat, met enig schuldgevoel, maar ik kocht het toch. F. kocht ondertussen iets voor zijn computer en wij wisten dat niet van elkaar. Gevolg: een hoge Mastercard-afrekening halverwege de maand en F. die me vanuit de keuken toeriep: "We hebben nog maar 250 EUR voor de rest van de maand." Waarop we de afspraak maakten om zuinig te leven. Wat uiteraard niet lukt...

Op enkele blogs las ik al over YNAB (kort voor: You Need A Budget). We spreken april 2015 en ik las het bericht met enige interesse, maar deed er niets mee ('waarom niet??', vraag ik me nu af). Ik las en ik vergat het totdat ik vorige week ging eten met vriendinnen. Vriendin M. zei dat ze nu een poetsvrouw had en er zo blij mee was. Waarop ik verzuchtte "Oh, dat wil ik ook graag, maar ..." (zie bovenstaande). Waarop vriendin M. me zei "You need a budget!". Ze gaf me een uitleg waar ik helemaal enthousiast over werd!



Wat YNAB (lees: 'waajneb') is en hoe het werkt hebben anderen al goed uitgelegd (zie linkjes op het einde van dit bericht), maar de kern ervan is dat je elke euro die binnenkomt een doel geeft. Je leert zo niet alleen te sparen en te budgetteren voor je vaste kosten, maar ook voor die vervelende jaarlijkse rekeningen, kleding (bye bye schuldgevoel), onderhoud voor je auto, etentjes ... om niet meer voor verrassingen komen te staan.

Sinds ik ynab sinds vorige donderdag (ik maak er al een werkwoord van), sta ik stil bij elke euro die ik uitgeef en kan ik niet wachten tot mijn volgende loon zodat ik aan het budgetteren kan slaan. Ik hoop binnen een aantal maanden mijn eigen ervaringen te kunnen delen en misschien nog wat tips die anderen nog niet hebben gegeven. En ik heb alvast een rubriekje 'poetsvrouw' aangemaakt, zodat ik die ook al kan budgetteren!

Wil jij ook ynab'en?

Hier kan je beginnen met lezen: http://www.talesfromthecrib.be/2015/04/you-need-a-budget/
En dan dit: http://verbeelding.org/2015/04/23/ynab/
En daarna dit: http://verbeelding.org/2014/04/04/ynab-vier-maanden-later/
En dan nog dit: http://missyn.be/2016/02/1-maand-ynab-later.html
En als je er klaar voor bent: https://www.youneedabudget.com/

Dit was 2016

Het nieuwe jaar is begonnen en dat vraagt traditioneel om een terugblik op het afgelopen jaar (zolang het januari is mag dat nog. Net op de valreep dus...). Aangezien mijn blog het merendeel van dat jaar heeft stilgelegen, is enige reflectie op wat is geweest wel een goed idee. 2016 was een mooi, maar vooral een erg vermoeiend jaar. In de eerste helft van het jaar was ik zwanger van Marie en als ik erop terugkijk was het best een lastigere zwangerschap dan bij Emil. Dat ik niet meer zomaar middagdutjes kon doen wanneer ik wou zit daar voor iets tussen, maar los daarvan voelde ik me gedurende mijn gehele zwangerschap gewoon vreselijk moe. Ik denk dat ik me nog nooit in mijn leven zo moe heb gevoeld als tijdens die 9 maanden (en dan vooral in het begin van mijn zwangerschap). En misselijk, dat ook, zo goed als 9 maanden lang. Drie keer de buikgriep krijgen hielp ook al niet... Bon, genoeg gezaagd, ik begin even bij het begin.


Januari 2016. Ondanks de vermoeidheid en de misselijke vlagen, heb ik toch kunnen genieten van mijn zwangerschap. We wisten op 16 weken ook al dat we een meisje gingen krijgen. Ik herinner me nog levendig het moment waarop de gynaecoloog ons vertelde dat we een dochter gingen krijgen. Hij keek lang en aandachtig naar zijn schermpje en controleerde nog eens vanuit een andere hoek om dan te zeggen "Ik weet het. Het is een baby." Grapjas. "Het is een meisje", zei hij daarna, "ik zie het aan haar zachtaardig karakter."



Maart 2016. F. en ik gingen babymoonen in Londen. Ik was toen 30 weken zwanger en eigenlijk net te ver in mijn zwangerschap om gezwind op citytrip te trekken. We hebben er toch van genoten omdat we wisten dat het daarna voor eventjes gedaan zou zijn met vakantie voor ons tweetjes. Alleen jammer dat Frédérics gsm het na onze vakantie begaf en we dus al zijn foto's kwijt zijn. Auch. Aan het ontbijt op 22 maart zagen we op tv de beelden van de aanslagen in Zaventem. Heel vreemd.



Juni 2016. Marie werd geboren op 3 juni, een dag na mijn uitgerekende datum. Wat ik bij Emil niet meteen had, had ik nu onmiddellijk: de roze wolk! Ze bestaat dus echt. Bye bye goede nachtrust, want vanaf nu weer volop krampjes en nachtvoedingen (ondertussen al bijna 8 maanden op een rij. Het begint zijn tol te eisen. Vraag maar aan mijn wallen). Maar we namen dat er graag bij, want Marie was meteen een vrolijke en contente baby. Bij een tweede ben je gewoon zelf al meer ontspannen. Je piekert niet meer over kleine dingetjes zoals bij je eerste kindje, want je weet dat ze normaal zijn of ooit/snel weer in orde komen. Haar broer reageerde wel vrij jaloers (en dat is hij eigenlijk nog steeds). Van negeren tot kusjes geven tot een klopje af en toe, hij overliep/overloopt het hele spectrum aan gevoelens tegenover zijn zus.

De zomer van 2016 was vooral zoeken naar een nieuw evenwicht met een baby en een peuter. Overdag genoot ik erg van de tijd samen met Marie, maar als Emil er ook was heerste vooral de chaos. Twee kinderen thuis, ik vind dat zelfs na 7 maanden nog altijd moeilijk. Met een baby thuiszitten op warme zomerdagen (en borstvoeding geven), ik vond dat niet tof. De zomer is gewoon echt niet mijn seizoen. Ik herinner me vooral dat ik veel gezweet en gevloekt heb en veel muggen heb gedood. We kochten ons ook een abonnement voor de Zoo en Planckendael, zodat we makkelijk een leuke (korte) uitstap konden doen.

September 2016. Een nieuw tijdperk brak aan: Emil gaat naar school! In augustus verhuisde onze crèche naar een andere locatie, waardoor Emil nog gedurende een maandje mee naar de nieuwe opvang moest. Grote broer worden, de crèche die verhuisde en naar school gaan. Er gebeurde veel kort na elkaar voor hem en hij heeft het er even moeilijk mee gehad (terugval in de zindelijkheid, zware vermoeidheid, lastig gedrag). Na een kleine twee maanden ging het beter en nu is hij het op school al helemaal gewend. Al breekt mijn hart soms nog als ik hem afzet in de voorbewaking en hij daar nog eventjes in het midden van het klasje zielig staat te wezen omdat niemand met hem bezig is.

Oktober 2016. In oktober ging ik terug aan het werk. Het evenwicht dat ik nog net niet had bereikt viel weer helemaal op zijn gat. Desondanks deden we tijdens het weekend leuke uitstapjes en mooie herfstige wandelingetjes. Het was dat of thuis opruimen/poetsen/de was plooien. Dan is de keuze snel gemaakt.

 

Niet gemakkelijk om ons alle 4 op een foto te krijgen.

December 2016. De laatste maand van het jaar is altijd gezellig, maar tegelijk is het ook de drukste maand van het jaar. De Sint kwam, F. was jarig, Emil werd 3 jaar en dan de feestdagen. Emil wordt altijd letterlijk overspoeld door cadeaus in december. Ik liet het dit jaar dus allemaal wat aan mij voorbijgaan, omdat ik het gevoel had soms gewoon geen tijd te hebben om rustig te kunnen ademhalen. Ik kreeg er ook nog eens een griepje bovenop. Behalve de lichtjes bleef de feestversiering dus mooi in de kelder liggen. Dat is het fijne aan de feestdagen, die komen volgend jaar gewoon weer terug.

In 2016 werd ons gezinnetje compleet met Marie en ik geniet echt van dat gevoel om nu met vier te zijn. Tegelijk is het echt nog zoeken naar wat meer rust in mijn hoofd en in mijn leven. Doordat Emil zoveel aandacht vraagt en we hem die niet altijd kunnen geven, wordt hij naarmate de dag vordert lastig (en wij dus ook), zodat ons emmertje goed vol zit tegen de avond. Ik verlies snel mijn geduld merk ik, wegens vermoeidheid en omdat ik het gevoel heb de controle te verliezen bij momenten. 'Loslaten' was het codewoord van 2016 wat het huishouden betreft en ik ben er al beter in geworden, maar bepaalde dingen (zoals de was, het een beetje netjes houden van het huis en eten op tafel krijgen) kan je nu eenmaal niet los laten. Op de één of andere manier vind ik het moeilijk om tijd te vinden voor wat ik vroeger ook allemaal deed voordat ik kinderen kreeg (wat deed ik toen eigenlijk zo gans de dag??). Het is zo moeilijk om dingen gedaan te krijgen met twee kinderen in huis en ik vind dat behoorlijk frustrerend. Meer geduld kweken, werkpuntje voor 2017.

Twee jaar zonder vake

Het is twee jaar geleden. Net zoals vorig jaar, dacht ik gedurende de afgelopen maanden geregeld terug aan hoe mijn papa eraan toe was.

In juli mailde ik hem nog over auto's, want we hadden plannen om een nieuwe te kopen. Hij hielp mee auto's te zoeken op het internet en berekende voor me wat me dat zou kosten in aankoop en onderhoud.

In augustus kookte hij asperges met witte saus en kroketjes (zoals alleen hij dat kon maken) en nodigde ik mezelf uit op zondagmiddag om mee te komen eten. We maakten toen ook een afspraak voor een zondags ontbijt bij mij thuis. Een ontbijt dat enkele weekends werd uitgesteld, omwille van drukke agenda's. Een ontbijt dat er uiteindelijk nooit meer van is gekomen, maar dat ik nadien met erg veel spijt in het hart, wel vaak in gedachten heb beleefd.

Eind augustus liep het mis en ging het bergaf.

In september wou mijn mama niet dat ik hem zo zag en raadde me aan even weg te blijven. Maar er kwam geen beterschap en terwijl de blaadjes aan de bomen verkleurden reed ik een paar keer over en weer naar Leuven, naar een vader die ik nog nauwelijks herkende. Ik haakte een dekentje naast zijn bed, net zoals ik een paar jaar eerder deed in een ander ziekenhuis, toen hij chemo kreeg en ik hem gezelschap ging houden. Maar deze keer sprak hij niet. Of wat hij zei hield geen steek.

In oktober mocht hij na lange, zware weken terug naar huis. Ik zag hoe mijn mama voor hem moest zorgen en hoe zwaar haar dat viel, maar hoe ze toch bleef doorgaan. Ik voelde me vooral erg machteloos en kon alleen maar hopen dat het weer beter zou gaan, hoewel we wisten dat dat niet meer kon.

27 november. Een week palliatieve zorgen. Weten dat het zal komen, maar dat niet volledig beseffen. Hopen dat hij het zelf niet beseft, maar dat niet zeker weten. Praten over de dood was niet iets dat hij deed.

Die laatste maanden zie je alleen die versie van hem, die hij eigenlijk niet is. In de maanden daarop bekijk je oude foto's en besef je weer "ja, zo was hij". Foto's waarop hij kwiek met zijn oranje rugzak staat te poseren met zijn fototoestel rond de nek. Zo herinner ik me hem ook. Op zijn beste momenten. Al zullen die beelden van de laatste weken/maanden nooit meer echt verdwijnen uit mijn herinneringen.

Ik heb al twee jaar geen vader meer, en toch is hij nog altijd dicht bij mij. Elke dag denk ik aan hem, al was het maar gedurende een vluchtige seconde. Hij staat mij bij als ik moeilijke beslissingen moet maken en ik besef dan vaak dat het eigenlijk geen moeilijke beslissing is. Soms ben ik ook kwaad op hem en zeg ik hem dat ik hoop dat het het allemaal waard was. Dat elke sigaret het waard was om alles wat nu gebeurt te missen.

Twee jaar zonder vake, maar ik kom hem nog vaak tegen. Op foto's, in mijn gedachten en in de glimlach van mijn dochter. En daar zal hij, hoop ik, voor altijd zijn.



Reboot 3.0

Er is hier nog een blog waar ik om diverse redenen niets meer schrijf. Al die redenen uit de doeken doen zou me te ver leiden. Maar ik vind het jammer dat kleine, op dit moment vanzelfsprekende dingetjes uit het leven van Emil en Marie (want ah ja, Emil heeft ondertussen een kleine zus van 4 maanden oud) verloren gaan omdat ik ze niet opschreef.


Emil is zopas voor het eerst naar school gegaan en daar werd ik nogal nostalgisch van. Op zijn eerste schooldag huilde ik weliswaar net niet met hem mee toen we hem moesten achterlaten in zijn klasje, maar wel 's avonds, in het donker, toen ik filmpjes van hem bekeek waarin hij net 1 jaar was geworden en zijn eerste stapjes door het huis zette. Of toen we gingen wandelen in het park van Brasschaat en zijn eerste schoentjes klik klak deden op het asfalt. En nu opeens is hij een kleuter die elke dag nieuwe woorden leert (mijn favoriet deze week: "mama eeft nieuwe pymaama gekocht in de winkel?"). Hij praat tegen ons en zijn versprekingen en uitspraak zijn nu even vanzelfsprekend voor ons als die eerste stapjes dat waren vorig jaar. Maar als je er later op terugkijkt zie je opnieuw het wonder dat het eigenlijk is.


Nu is Marie er ook en ik heb al door dat het het lot is van een tweede kind om vanzelf en minder gedocumenteerd groot te worden. Terwijl ik niet wil vergeten hoe zij met haar 6 weken al contact maakte met ons en kirrende geluidjes begon te produceren, hoe ontwapenend haar glimlach is en hoe graag ze stilletjes rondkijkt in de wereld.


Ik mis het schrijven ook, ondanks de drempels die ik voel. Dus moet ik misschien eens een hoe-pimp-ik-mijn-blogboek ter hand nemen om het hier terug wat gezellig te maken en gewoon terug wat schrijven. Maar ik beloof niets!



Hoe gaat het nog met ...?

... mij?

Als blogger weet je dat je niet zo goed bezig bent als mensen je beginnen vragen "En, hoe staat het met je blog? Ga je binnenkort weer schrijven?". Alsof ze ook meteen vragen "En Evi, hoe gaat het nu met je? We horen niet meer zo veel van je. Alles ok?". Laten we zeggen dat mijn blog een periode van rouw moest meemaken, zoals ook ik mijn periode van rouw nog steeds aan het doorworstelen ben.
Met mooie dagen, intens gelukkige momenten met Emil en vrolijke intermezzo's met vrienden en collega's tot overpeinzingen over herinneringen, tranende ogen in de tram en lange huilbuien in het halfduister van onze slaapkamer.

Maar ik kan jullie geruststellen, het gaat goed met me. Er staat zelfs een paasboom op mijn kast! Want nu meer dan ooit, besef ik dat het de kleine dingen in het leven zijn die me plezier geven en waar ik van moet genieten.

... Emil?

Emil is ondertussen al 15 maanden en is van een rustige baby plots in een vrolijke peuter veranderd die door het huis springt, de dvd's uit de kast laadt, met auto's speelt, kiekeboe doet (en daar zelf ongelooflijk hard om moet lachen). Stappen doet meneer al sinds zijn eerste verjaardag en hij wandelt het liefst ook al helemaal van de crèche naar huis, want dan kan hij in de voortuintjes van de huizen lopen en eens bij andere mensen op de deur gaan kloppen. In de handjes klappen en stampen met de voetjes is ook al zo'n klassieker geworden en als hij iets wil, gaat dat vingertje omhoog en zegt hij "kè?". Peuters weten heel goed wat ze willen (en vooral niet willen), dus dat vingertje gaat hier vaak omhoog. Ik vraag me af wanneer de drang om dat kleine schattige meneertje op te eten van liefde weer wat minder wordt, want ik vind het zo verwonderlijk om hem elke dag te zien bijleren. Amaai, genoeg stroperige moederliefde, ik zal u nog eens wat foto's laten zien!

... de borstvoeding? 

De langvoeder is niet meer... Toen ik borstvoeding gaf had ik nooit een langetermijndoel voor ogen. Eerst wilde ik gewoon borstvoeding geven tot ik terug ging werken, maar toen het zover was wou ik nog niet stoppen, dus ging ik gewoon door. Tot zes maanden misschien, want dat werd overal zo aangeraden. Maar toen Emil dan zes maanden was en vaste voeding er langzaamaan bijkwam, was ik de borstvoeding zo gewoon en kostte dat ook geen enkele moeite meer dat ik er gewoon mee doorging tot ... "we zien wel". Met een dipje rond maand 9 dat ik weer overwon, ben ik uiteindelijk heel geleidelijk gestopt tegen Emil's eerste verjaardag. De maand voor zijn verjaardag ging het dan opeens veel slechter met mijn papa en wou ik zoveel tijd als kon met hem doorbrengen waardoor de borstvoeding steeds vaker vervangen werd door flesjes en het allemaal wat uitdoofde, eigenlijk zoals ik altijd had gewild dat het zou gaan. Emil had er vrede mee, ik had er vrede mee, het was mooi geweest. Schone herinneringen, dat wel!

to be continued... (beloofd!)

Stilte na de storm

Het is stil hier op mijn blog. Het weerspiegelt goed de stilte die plots mijn leven is binnengedrongen. Het is nu al meer dan anderhalve maand geleden dat mijn vader is overleden. Mijn. Vader. Is. Er. Niet. Meer. Wat vreemd om die woorden te moeten schrijven. Het kwam niet onverwacht en op een bepaalde manier konden we wel 'afscheid' nemen, maar toch ook weer niet echt.

Terwijl iedereen zich opmaakte voor de feestdagen, cadeautjes begon te kopen en kerstmenu's aan het plannen was, moest ik Emils eerste verjaardag vieren zonder zijn grootvader. Mijn papa's 60ste verjaardag in december had een groot feest kunnen zijn, maar die dag was er enkel leegte. Ik vraag me af of de kerstdagen ooit weer de glans zullen krijgen die ze ooit hadden.

Meestal gaat het goed met mij. Mijn papa is altijd in mijn gedachten, maar op een vredige manier. Het is bizar hoe je toch kan blijven doorgaan terwijl je zo'n verlies hebt geleden. Je moet wel, maar je kan dat ook. Dat had ik nooit gedacht.

Verdriet komt in golven en gemis kan mij opeens overvallen. Altijd als ik alleen ben. Een paar weken terug stond ik in de Brico, waar mijn papa zo vaak kwam, en stond ik opeens te huilen tussen de schroeven. Ik had geen idee wat ik precies nodig had en besefte dat ik niet, net als vroeger, even kon bellen. Mijn papa zou me een ellenlange uitleg over schroeven hebben gedaan waar ik niets van zou hebben begrepen, waardoor ik dan uiteindelijk nog niet zou weten wat ik nodig had. Maar nu was er niets. Geen stem, geen uitleg, geen papa.

Dat overkomt me wel op meerdere momenten. Dat ik de impuls heb "oh, dat moet ik even aan ons vake vragen!" tot ik meteen besef dat dat niet meer kan. Een lijstje opsommen van die momenten zou hiervan een te lange blogpost maken. Het besef dat hij er niet meer is kan me plots ook overvallen als was het de eerste keer dat ik het hoor. Beelden van vroeger en van net voor zijn dood spoken altijd door mijn hoofd en door elkaar, alsook de laatste woorden die ik hem verstaanbaar hoorde zeggen toen ik zijn kamer binnenkwam ("Dat is mijn dochterke").

Ze zeggen dat tijd alle wonden heelt of de randjes tenminste minder scherp maakt en daar geloof ik ook in. Er zal altijd een lege plaats blijven aan de tafel, maar ik hoop dat de pijn tenminste wat draaglijker zal worden. Het is dus wachten, wachten op de tijd.

Dat het...

Dat het iets vies is, kanker, en niet alleen de kanker zelf, maar alles wat erbij komt kijken. De neveneffecten van de chemo, de beschadigingen die bestraling aanricht, infecties en ziekenhuisparanoia. Dat het vies is om langs de zijlijn te staan kijken hoe je vader van de regen in de drop valt en dat je hem bij momenten nog nauwelijks herkent. Dat het snel kan gaan opeens, van goed naar slecht en naar weer beter. Dat het zo'n invloed heeft op dierbaren en dat ik wens dat ik meer zou kunnen doen. Dat het niet altijd rainbows and sunshine is en dat ik soms niet weet hoe ik daarmee om moet gaan. Dat we de hoop niet mogen opgeven maar niet weten wat er nog allemaal op ons pad zal komen. Dat het maar snel terug beter gaat.

Over het Blogboek en focus

Ik was er al lang op aan het wachten, op dat Blogboek van Kelly. De maand september had ik eigenlijk gereserveerd voor het aanschaffen van nieuwe kledij, want sinds mijn zwangerschap/bevalling en bijhorend blubberbuikje pas ik nu nog maar in 2/5de van mijn herst/winteroutfits, wat ronduit onaanvaardbaar is en dus dringend vraagt om keiharde oplossingen! (Sporten en diëten is geen optie, want ik maak mezelf niet graag moe en eet veel te graag...).

Soit, zonder daarop in detail te treden, ik had mezelf verboden boeken te kopen deze maand om een trui of blouse extra te kunnen kopen, maar het vlees is zwak en nu zit ik hier in bed dat blogboek te lezen. Ik heb al een paar keer luidop moeten lachen, zoals met deze zin: "Voor mij is mijn blog vaak de schop onder mijn kont geweest die ik nodig had om niet de hele namiddag te liggen ruften voor de televisie in mijn joggingbroek." Ruften, heerlijk woord en het is komisch, want herkenbaar.

Maar verderop in het boek (hoewel ik nog maar op p.50 van de 237 ben geraakt), begon ik te fronsen toen het ging om het zoeken van een focus voor je blog. Want het is iets wat ik me al een tijdje afvraag. Waar gaat mijn blog eigenlijk over? Wat voor soort blog ben ik? Waar wil ik eigenlijk over schrijven?

Deze blog is, back in the days, begonnen als oefening in het schrijven (vandaar de naam van mijn blog, 'Evi schrijft'). Ik had een boek gekocht, "A writer's workbook" met schrijfoefeningen die ik op mijn blog zou uitwerken. Een schrijfblog als het ware, als dat geen focus is! Maar van die schrijfoefeningen kwam niet veel in huis en toen werd mijn blog eerder een uitlaatklep (de dagboekblog).

Daarna begon ik te naaien en liet ik hier zien wat er van onder mijn naaimachine rolde (het label "naaien" schreeuwt in de balk rechts nog altijd het meest om aandacht), maar toen begon iedereen te naaien en werd ik dat wat beu, want anderen werden er beter in en gaven praktische tips of zelfs patronen weg, wat dan weer niet aan mij besteed was.

Toen viel het stil en begon ik een half jaar later toch weer opnieuw en toen werd dit.. tja.. wat werd dit? Wat is dit? Een mamablog vooral, denk ik. Hoewel ik veel minder prijsgeef over mijn kind dan andere mamablogs die ik lees en ik mezelf er de laatste tijd ook vaak op betrap teveel 'op de achtergrond' te blijven en mijn 'ware stem' niet te tonen.

Dus, peinzend en lezend in het blogboek bedacht ik me: ik schrijf nu eenmaal gewoonweg over de dingen die ik leuk vind of die op dat moment mijn aandacht trekken. Mijn zoon op kop uiteraard, maar ook restaurantjes ontdekken, boeken lezen, leuke spulletjes kopen op webshops en af en toe moet ik ook gewoon mijn hoofd eens komen leegmaken. Ik heb nu eenmaal niet zo één focus in mijn leven zoals vegetarisch of glutenvrij koken, design op de kop tikken, 2dehandsmeubels transformeren en als ik iets haak duurt dat soms maanden vooraleer ik aan de afwerking toekom. Een mamablog met zijsporen of zo, dat ben ik. Op zoek naar de gezelligheid in mijn/het leven.

Het is maar dat jullie het weten...

En wie zelf een blog wil beginnen of zijn/haar bestaande blog eens kritisch willen (her)bekijken, koop dat boek!

Mama is bang

Sinds ik vorig jaar in december mama werd, ben ik blootgesteld aan een heel scala van emoties. Paniek, intense vreugde, frustratie, verwondering, blijdschap, ze passeerden allen de revue, soms zelfs allemaal in één dag. Maar wat altijd sluimerend aanwezig is sinds het begin, is de angst. Die besluipt me altijd 's avonds als ik in mijn bed lig. Emil ligt dan veilig in zijn bedje naast mij totdat ik opeens vind dat het te stil is en ik opveer en mijn hand op zijn borstkas leg om te voelen of hij nog ademt (nvdr. dat is altijd het geval...).

Tegenwoordig begint mijn hoofd steeds vaker te malen in het donker. Dan zie ik rampscenario's van valpartijen of enge ziektes en komt het besef dat ik zonder hem ook niet meer zou willen (kunnen!) leven. Droevig word ik daarvan, want het is niet bepaald gezellig om te gaan slapen met de dood in je hoofd. Ik vermoed dat de ongerustheid nu opflakkert omdat Emil zichzelf begint op te trekken en als gevolg daarvan geregeld in vreemde, oncomfortabele posities tussen de spijlen van zijn park terecht komt of met zijn hoofd ergens tegenaan botst (zielig!). Als een muggenbeet op zijn hoofd een zwelling achterlaat denk ik al meteen aan een hersentumor! (Nu ja, gedurende één seconde, maar dat is genoeg...)

Ik had nooit gedacht dat die ongerustheid me zo helemaal zou kunnen overnemen, maar bij momenten doet ze dat wel. En 't kind is nog zo klein! Wat gaat dat zijn als hij naar fuiven begint te gaan, te laat thuiskomt en zijn gsm niet opneemt?! Of heb je als ouder tegen dan zo'n punt bereikt waarop je denkt "ach, onzen Emil, die redt zich wel!"? Waarschijnlijk niet. Dat ik van nature een controlefreak ben zal al niet helpen.

Het is dat besef dat je niet de rest van zijn leven kussens achter zijn rug kunt leggen om zijn val te breken. Het loslaten is nu al begonnen. Nu ja, ondertussen mogen de mama's veel troosten en mag hun hart duizend keer gebroken worden met elke buil en schram die erbij komt. Als het daar bij blijft is 't goed. Niet denken aan dingen die zouden kunnen zijn of komen, toch? Al was het maar om mij een goede nachtrust te garanderen.

Gelukkig maakt de aanblik van dat slapende boeleke veel goed. Lekker veilig daar, vlakbij mama. Ja, hij ademt nog!

Druk?

Bloggers die gedurende een maand niets posten, komen daarna meestal met de booschap dat het misschien wel rustig is op hun blog, maar dat hun echte leven druk, druk, druk is. Tot vóór één week geleden was mijn leven eigenlijk niet druk. Ik had geen stressvolle dagen op het werk, had niet veel sociale verplichtingen of sprak zelfs niet echt met veel mensen af. Meer nog, ik genoot in november van een weekje vakantie met beste vriendin L., in New York. Ja, New York!
'Waarom blog jij daar dan niet over?', vraagt u zich nu misschien af. Tja, geen idee. Omdat ik er ten eerste niet van overtuigd ben dat er ook maar iemand op mijn geschrijf zit te wachten en ten tweede omdat ik er geen zin in had en er daardoor niet de juiste woorden voor vond. Mijn naaimachine stond in november ook maar te verstoffen en het huis(houden) verging hetzelfde lot.

Sinds een week wordt het wél druk, heb ik wél stressvolle dagen op het werk en spreek ik met heel wat mensen af op mijn vrije momenten. Van die vrije momenten geniet ik ten volle, maar het zijn die stressvolle dagen op het werk die in mij de drang opwekken om eens heel luid te gillen of heel hard te huilen. Of die twee gecombineerd. Ik zou hier op mijn blog de juiste woorden willen vinden om die drang met gevatte omschrijvingen de nek om te wringen en alles van me af te schrijven. Maar er komen geen woorden, er komt ook geen gegil en er komt geen gehuil. Er komt niets, alleen een onsamenhangend en cryptisch blogbericht.

Daar zal u het voorlopig mee moeten doen...

Gisteren bij de schoenmaker

Ik: "Goedemiddag, ik kom mijn handtas ophalen."
Hij: "Heeft u een bonnetje bij?"
Ik: "Ja hoor!"
*rommel in handtas, doorzoek portefeuille*
Ik: "Hm, ik vind het niet. Momentje hoor. Ik ben dit weekend net van portefeuille veranderd" (niet gelogen)
Hij: "Oei, je hebt het toch niet in de vuilnisbak gesmeten!?"
*lacht*
Ik: "Nee nee, ik heb het nog. Daar ben ik 100 % zeker van, maar blijkbaar zit het nog in mijn andere portefeuille..."
Hij: "Tja, hoe ziet uw handtas eruit?"
Ik: "Euh...bruin..."
*Hij verdwijnt in het achterkamertje en komt terug*
Hij: "Tja, ik zie wel een bruine handtas liggen, maar zonder bonnetje kan ik eigenlijk niets meegeven hè. Kan je geen merk geven?"
Ik: "Ja, ik snap dat wel hoor. Eum... het is er één van den H&M"
*Hij verdwijnt in het achterkamertje en verschijnt in het deurgat met twee handtassen*
Ik: "Ja, 't is die linkse."
*Hij opent de handtas en ziet een labeltje van H&M*
Hij: "Je hebt geluk. Er hangt een labeltje in. Maar toch, zonder bonnetje kan ik niet zeker weten of dat uw handtas is hè."
Ik: "Jaja, ik snap dat wel. Kom ik later dan terug?"
Hij: "Nee nee, dat hoeft niet. Maar allé, normaal gezien doe ik dat niet zenne."
Ik: "Ik wil het gerust later komen binnen brengen."
Hij:"Nee nee. Maar ja, normaal kan ik zonder bonnetje niets meegeven. Ik heb al gehad dat er een meneer schoenen aanduidde in het rek en hij was niet zeker hè. Alle, 't is mijn verantwoordelijkheid hè. Ik ga het nummertje toch opschrijven. Als je dan nog eens iets binnenbrengt breng het dan mee."
*Hij geeft me mijn handtas*
Ik: "Bedankt hoor! Ik zal het bonnetje nog wel binnenbrengen!"

Nobel als ik ben wil ik thuis dat bonnetje gaan halen en het hem meteen komen brengen, om zowel zijn als mijn geweten te sussen, want ik ben niet graag een achteloze klant die onverschillig omspringt met haar bonnetjes.

Ik ga naar huis, zoek in mijn oude portefeuille, in twee andere handtassen en op alle andere mogelijke plaatsen. Geen bonnetje te vinden. Tiens...

Waar is mijn bonnetje?

Antwerp pickers

Ik weet niet of u digitale tv hebt, en of u dan bij Belgacom of zijn tegenhanger Telenet zit, of u dan ook bij laatstgenoemde toevallig een abonnement heeft dat 'Docu & Lifestyle' heet (let trouwens op de subtiele afkorting van het woord 'documentaire') en of u dan ook toevallig af en toe eens naar History Channel kijkt.

Indien u 'ja' kan antwoorden op alle bovenstaande vragen, bent u misschien ook wel bekend met het programma 'American pickers'. Vooral het lief is een fervente fan van dit programma waarin twee enthousiaste Amerikanen (zijn er overigens andere?) oude schuren en donkere kelders van meestal gekke, oude mannen doorzoeken op waardevolle spullen die de normale mens 'rommel' zou noemen. Zij bieden dan vaak belachelijk hoge prijzen voor deze rommel en maken er een wedstrijdje van om ze nadien te verkopen en er zoveel mogelijk winst op te maken. Een nobel doel, om die 'verborgen schatten' te redden van de vergetelheid en ze nieuw leven in te blazen.

Het brengt me bij een fenomeen dat me de laatste week is opgevallen in mijn straat. Het huis tegenover ons (dat waarin wij vermoedden dat er een illegale weedplantage huisde) werd deze week onder handen genomen en ontmanteld door enkele Poolse arbeiders. Voor de gevel staat een container waar ze al hun afval in dumpen.
Nu ben ik niet echt het type mens dat uit verveling, nieuwsgierigheid of wantrouwen (of al die dingen bij elkaar) met arendsogen en ineengedoken achter het raam de straat in tuurt, maar nu viel me op dat er wel vaak mannen voorbij die container liepen en reikhalzend hun nek boven de rand staken.

Eén man fietste weg met een kruik over zijn arm getrokken en vandaag betrapte ik iemand die aan zijn fiets een heuse kar had gebonden waar hij kabels, houten plankjes en een heuse pompbak in kwijt kon. Hoe weten die mensen dat hier een container staat? Want wij wonen midden in de stad, maar in een rustige straat, waar weinig mensen écht moeten zijn. Wat doen die mensen met al die rommel die ze uit het puin tevoorschijn halen?

Zo'n aarden kruik zie ik nog wel gebruikt worden als bloempot in de tuin, maar versleten kabels of een roestige afwasbak? Hoe zou die man zijn huis er dan uitzien? Zou zijn vrouw (alweer) kwaad geweest zijn toen hij met al die spullen thuis kwam, nat in het zweet vanwege het fietsen met volgeladen aanhangkar? Schreeuwde ze (en in welke taal) waar ze die rommel alweer kwijt moesten en dat hij eens moest stoppen met overal vanalles te gaan zoeken? Hoe zou hij dan gereageerd hebben? Boos, of schouderophalend terwijl hij zijn nieuwe spullen aan zijn collectie voegde?

Hopelijk kan hij die spullen nieuw leven inblazen en zal hij er iets aan kunnen verdienen als hij ze verkoopt. Hij heeft ze immers kosteloos verkregen! Hij heeft er geen grauwe kelder voor moeten betreden, heeft niet over een prijs hoeven te onderhandelen met een verzamelaar die er grote emotionele waarde aan hechtte. Alle winst is geheel voor hem.
Misschien moeten die American pickers ook eens in Antwerpen in de containers komen roffelen...

Avontuur in de Colmar

Afgelopen weekend belandden L. en ik in de Colmar. We kwamen net verzadigd terug van het Stoffenspektakel in Antwerp Expo waar de cafetaria overladen vol zat met tetterende vrouwen en wij besloten gezamelijk dat we dat na al die drukte en al dat wringen aan stoffenkraampjes niet meer aankonden.

Wij hadden eigenlijk goesting in een koffie en een lekker stukske taart en wij waren beiden in de veronderstelling dat de Colmar (waar wij dus naartoe trokken bij gebrek aan andere opties in de buurt) zo'n variant was op het Lunch Garden systeem: "Bedien uzelf met onze goedkope etenswaren en passeer maar langs de kassa".
Maar zo ging het niet.

Binnengekomen in de Colmar, waar bedroevend weinig mensen verzameld waren, worden we benaderd door een kwieke medewerker die ons vol verwachting aankijkt.
Wij aarzelen, want wij weten niet goed wat wij nu moeten doen. Mogen we ons gaan bedienen? Moeten we wachten?
Het Colmarmeisje verlost ons uit ons lijden en vraagt ons "Had u gereserveerd?"
"Euh.. nee..", antwoorden wij, terwijl we elkaar vragend aankijken.
"Tafeltje voor twee? Volgt u maar."
We worden naar een tafeltje geleid en krijgen een suggestiebord voor onze neus gezwaaid.
"Kent u het systeem?", vraagt ze ons opgewekt, want ze heeft al wel gezien dat wij eigenlijk niet goed weten wat we hier komen doen.
"Euh.. nee..", antwoorden wij (alweer).
"Dus.. u kiest ofwel voor een voorgerecht van het buffet, gevolgd door een hoofdgerecht, die ziet u hier staan, of u kunt natuurlijk één van onze suggesties nemen. Of u kiest voor een hoofdgerecht en dessert. Of als u wenst kiest u voor de uitgebreidere menu, met voorgerecht, hoofdgerecht én dessert van het buffet."
"Euh..", begint L., "wij willen eigenlijk alleen maar een koffie'tje en een dessertje. Kan dat?"
Het gezicht van het Colmarmeisje betrekt en wij zien haar denken "Dat is gek..."
De aarzeling bij het Colmarmeisje trekt weg, maar met enige onzekerheid zegt ze ons dat dat wel kan, "maar dat dat wel duur uitkomt, want dan kost het toch wel 8 euro voor het dessert en de koffie is apart te betalen" (waarmee ze ons dus eigenlijk wil afraden om voor die combinatie te kiezen...)
"Ok, dank u", zeggen wij en nadat het Colmarmeisje weg is, kijken we elkaar aan in opperste vertwijfeling.
Wij willen helemaal geen spare ribs, kabeljauwhaasje of gegrilde rundsteak. Wij willen gewoon een stukske taart!

Even twijfelen wij dus of we toch niet stiekem terug naar buiten kunnen sluipen, maar daar is al een collega van het Colmarmeisje die onze bestelling komt opnemen.
"Een koffie, een thee en gewoon een dessertje aub.", zeggen wij aarzelend.
Alweer valt er lichte vertwijfeling te bespeuren op het gezicht van het tweede Colmarmeisje, maar wij zetten door en begeven ons naar het dessertenbuffet, waar wij flan, rijsttaart (zonder rijst), wit schuim en flauwe appeltaart aantreffen.

Uiteindelijk 10 euro per persoon betaald voor een koffie en een slecht dessertenbordje, maar dat kon nóg slechter. Wel één goede les geleerd: bezint eer ge de Colmar binnenstapt, want in tegenstelling tot wat de kwaliteit van het eten (althans van het dessert) doet vermoeden, is de Colmar géén Lunch Garden...

We zijn wel héél blij met onze stofjes...

Beloning?

Nu heb ik zelf nog geen kinderen, maar wat ik wel kan opmaken uit al die opvoedprogramma's die de laatste jaren de revue gepasseerd zijn op tv, is dat het belangrijker is het goede gedrag van je kind te belonen dan het slechte te bestraffen.

Gisteren zat ik in de auto, op de autosnelweg, in mijn kleine, zwarte Corsa. Achter mij een belachelijk grote, witte jeep die in mijn gat aan 't duwen is. En dat terwijl de autosnelweg versmald is tot twee rijstroken wegens wegenwerken. Meneer de witte jeep schiet me wild voorbij en ik zie hem verder slalommen door het verkeer.

Verder op de autosnelweg, wegenwerken voorbij en ik rijd een flinke 120 km/uur. Word ik toch wel niet langs rechts (!) voorbijgestoken door een andere auto?! Dat mag wel niet hoor meneer! En dan denk ik nog terug aan die man die achter me met zijn lichten pinkte omdat ik naar zijn mening te traag reed op een vierbaansautosnelweg, waar ik op het tweede rijvak van rechts 120 reed (?), me daarna (ook langs rechts) voorbijstak en vervolgens vóór me ging rijden en op zijn rem ging staan. Of al die keren dat ik voorbijgestoken ben op een baan waar je 70 km/uur mag rijden en ik dat ook doe, maar toch nog ingehaald word door gehaaste en ongeduldige chauffeurs.
Nu geloof ik er ook wel in dat een stout kindje wel gebaat kan zijn met een straftijd in den hoek dus ik hoop dat die chauffeurs regelmatig een snelheidsovertreding in de bus krijgen.

Maar, bedacht ik me gisteren, waarom wordt die goede chauffeur (ik dus) nooit beloond? In de 5 jaar dat ik al met de auto rijd, heb ik welgeteld twee parkeerboets gekregen (tja, een mens moet zijn auto érgens zetten ...), maar daar stopt het ook. Ik houd me altijd aan de snelheidslimiet, pas op voor fietsers en ben hoffelijk voor voetgangers. Maar toch betaal ik elk jaar weer te hoge belastingen.
U ziet al waar ik naartoe wil, want het zou niet alleen de verzekeringsmaatschappij moeten zijn die zijn goede chauffeurs beloont.

Dus mevrouw de minister, waar blijft mijn beloning? Ik wil graag een overlock kopen.

Operatie 'afrip'

Er zijn zo van die dagen dat ik me al eens zorgen maak over de financiën. Dat ik me afvraag of we het einde van de maand wel zullen halen en of we toch niet teveel geld uitgeven aan eten dat daarna toch voor de helft in de vuilnisbak belandt. Ik weet wel dat het nooit zover komt dat we de laatste weken van de maand alleen op droog brood en een pot verharde choco moeten overleven. Maar elke euro die wordt uitgegeven wordt in mijn hoofd van ons totale budget afgetrokken.

Laat dit een excuus zijn voor twee daden van bedrog waar ik mezelf de laatste maanden mee heb verbaasd.

Daad van bedrog nummer 1: Op een grijze zaterdag enkele maanden geleden maakte ik een niet zo bijster interessant uitstapje naar het grote Carrefour-complex in Schoten, want onze stofzuigerbuis was stukgegaan (en dat na nog geen luttele twee jaar dienst, maar dit even terzijde...). Nu is er aan die Carrefour een Handyman, alwaar de wanhopige huisvrouw (waartoe ik mezelf op dat moment rekende) stofzuigerbuizen kan bestellen. Ik hoopte eigenlijk op een vervangstuk en had dus die kapotte stofzuigerbuis meegenomen om aan de meneer te laten zien. Maar de meneer gunde mijn verminkte stofzuigerbuis geen blik en liet me weten dat hij dat enkel in zijn geheel kon bestellen en dat dat zomaar eventjes 40 euro zou kosten. Wat eigenlijk neerkwam op 1/4de van de aankoopprijs van de stofzuiger in kwestie, waar ik niet eens bijster tevreden over ben.
Nu goed. Wanhopig als ik was, en intussen ook lichtelijk gegêneerd dat ik daar voor piet snot stond met mijn stofzuigerbuis, bestelde ik die buis en betaalde een voorschot.

Ik had ook boodschappen nodig, want een mens moet af en toe eens iets eten en drinken, dus ging ik de Carrefour binnen en stelde vast dat dat eten toch ook wel behoorlijk duur kan uitvallen.
De bankkaart werd weer bovengehaald en ook dit bedrag werd in mijn hoofd en in stilte afgetrokken van ons financiële vermogen.

Nog even de Brico binnen, want ik wou een naaihoekje maken in ons appartement en daar had ik verf voor nodig. En ineens ook een borstel en een bakje, want met verf alleen kom je niet zo ver. Na lang te staan wachten aan de mengmachine, want de meneer daar deed niet bijster zijn best om mij snel verder te helpen, werd mijn verf dan toch voor mij gemengd. Aan de kassa gekomen zette ik al mijn spulletjes op de band, maar de mevrouw daar was ook niet echt geïnteresseerd, want ze praatte lustig verder met haar collega die achter haar zat. Het bedrag van mijn rekening wordt genoemd en ik denk nog "Goh, die verf is goedkoop! Wat een meevaller."
Nu ja, tot mijn frang valt en ik opmerk dat de mevrouw mijn pot verf eigenlijk helemaal niet heeft zien staan. Hij staat hier nochtans!
Ik weet wel wat ik toen had moeten zeggen: "Excuseer mevrouw, ik denk dat u mijn verf vergeten bent".
Maar in plaats daarvan betaal ik, pak ik snel alles bij elkaar en loop achteloos, doch met een licht schuldgevoel naar de uitgang.
Daad van bedrog nummer 1 was voltrokken.

Daad van bedrog nummer 2: We spreken afgelopen maandagavond. Ik heb opeens een onbedwingbare drang om de Knipmode van mei (aankoopprijs: 7.95 euro) te gaan halen, want daar staat een rok in die ik graag eens zou willen maken. Bij het bestuderen van de boekjes in de gazettenwinkel zie ik ook een Burda Easy staan (aankoopprijs: 5 euro). Meenemen dus! Aan de kassa staat een sympathieke, jonge man. Ik heb hem al in het snuitje, want bij elke klant probeert hij een gevatte opmerking te maken. Vriendelijk, die kerel. Zo ook bij mij.
"Goh,", zegt hij, "ze kunnen die prijs nogal goed verstoppen hè!".
Ik lach, want dat is beleefd, denk ik. Ik vind hem ook oprecht sympathiek en vergeef hem even dat hij een gouden kettinkje draagt. Ik ben me eigenlijk niet bewust van de prijs van die boekjes en zie een 1.95 verschijnen op zijn kassa en denk nog "Goh, dat boekje is goedkoop! Wat een meevaller". Totale kostprijs: 7.95.
Mijn frang valt terwijl ik naar buiten loop. Hier klopt iets niet. Ik weet wat ik toen had moeten doen: terug naar binnen gaan en de fout rechtzetten! En toch ga ik niet terug. Ik maak beheerst mijn fiets los en denk "ha, daar heb ik weer mooi geluk gehad."

Conclusie: ik ben een boef. :-(