De langvoeder spreekt

Van 1 tot 7 oktober is het Wereld Borstvoedingsweek! Happy breastfeading en al, en promocampagnes om moeders aan het voeden te krijgen (en langer aan het voeden te houden)! Zelf geef ik het ondertussen al bijna 10 maanden zeg... Onlangs las ik in een artikel dat dat van mij al een 'langvoeder' maakt. Ik vind dat een heel vreemd woord. Het reduceert mij als mama tot louter voedingssysteem voor mijn kind en persoonlijk vind ik 10 maanden in mijn ervaring en naar mijn gevoel nog niet zo gigantisch lang. Maar ik merk dat anderen dat niet zo evident vinden als ze me feliciteren omdat ik 'het al zo lang volhoud'. Voor mij is het zo natuurlijk als zouden ze me feliciteren met mijn goed functionerende spijsverteringstelsel (dat overigens niet altijd even goed functioneert, maar daar ga ik het niet over hebben). Maar goed, ik snap wel dat ik blijkbaar een zeldzaamheid ben en dat veel vrouwen al veel eerder stoppen met borstvoeding.

Dat ik zelf zo lang borstvoeding geef en daar zo hard de voordelen van zie maakt dat ik de neiging heb erg strijdvaardig te worden pro borstvoeding. Maar zoals dat met alles is, extremen zijn ook niet goed en ik ga van nature uit altijd voor het compromis. Vrouwen stoppen immers al veel vroeger met borstvoeding om heel verschillende redenen en hoewel ik ook denk dat het in sommige gevallen te wijten is aan een gebrek aan goede begeleiding en/of doorzettingsvermogen, is het dat in andere gevallen zeker niet. Er zijn vrouwen die wél de goesting hebben om voluit voor borstvoeding te gaan en die zich wél door vroedvrouwen en lactatiekundigen laten omringen, maar die daar evenzeer (en misschien zelfs nog meer) van in de war geraken door het tegenstrijdige advies dat ze krijgen. Soms zijn de problemen ook gewoon te talrijk en is er enkel leed voor mama én baby. Als een baby zichtbaar ligt af te zien, als de mama op zo'n streng dieet moet dat ze bij wijze van spreken enkel nog droog brood (maar geen wit) mag eten, als borstvoeding alleen maar voor frustratie en verdriet zorgt, wie zijn wij dan om de mama die stopt met de vinger te wijzen en haar een schuldgevoel te geven? Elke situatie is anders en als buitenstaander ken je nooit het fijne van een situatie.

Is het dan niet meer nodig om mama's (en papa's) bewuster te maken van borstvoeding en hen aan te sporen om het tenminste te proberen? Uiteraard wel! Ik kan alleen maar toejuichen dat er zoiets bestaat als de Wereld Borstvoedingsweek en dat er winkels zijn zoals bv de Boobs 'n Burps, die zoveel meer is dan alleen maar een winkel waar ze toevallig wat kolven en borstvoedingsbh's verkopen. Maar het stigma dat mama's die er vroegtijdig mee stoppen krijgen opgelegd is zo fout en in veel gevallen onterecht. Ik geloof dat borstvoeding, naast een goede begeleiding voor en na de bevalling, ook een kwestie van geluk is. Er moeten meerdere gunstige factoren zijn om het allemaal te doen lukken: de baby moet goed aanhappen, je toeschietreflex moet er zijn, maar niet té krachtig, de productie moet goed op gang komen,.... Voor veel problemen bestaan er simpele oplossingen, maar een combinatie van problemen kan het voor mama en baby erg moeilijk maken. Ermee stoppen is voor een mama al een moeilijke (en soms pijnlijke) beslissing, dus laten we het die mama's niet extra moeilijk maken. Gaan we dat afspreken?

Eigenlijk wou ik in deze blogpost mijn eigen ervaringen met het 'langvoeden' delen met de wereld, maar mijn handen schreven opeens iets anders. Wie toch geïnteresseerd is in hoe ik de borstvoedingsperiode heb beleefd/beleef (iemand?), laat gerust iets achter in de comments en dan laat ik het je zeker weten! Niet dat ik de expert bij uitstek ben, maar het kan interessant zijn om te zien hoe iemand anders het allemaal aanpakt, niet?

Dat het...

Dat het iets vies is, kanker, en niet alleen de kanker zelf, maar alles wat erbij komt kijken. De neveneffecten van de chemo, de beschadigingen die bestraling aanricht, infecties en ziekenhuisparanoia. Dat het vies is om langs de zijlijn te staan kijken hoe je vader van de regen in de drop valt en dat je hem bij momenten nog nauwelijks herkent. Dat het snel kan gaan opeens, van goed naar slecht en naar weer beter. Dat het zo'n invloed heeft op dierbaren en dat ik wens dat ik meer zou kunnen doen. Dat het niet altijd rainbows and sunshine is en dat ik soms niet weet hoe ik daarmee om moet gaan. Dat we de hoop niet mogen opgeven maar niet weten wat er nog allemaal op ons pad zal komen. Dat het maar snel terug beter gaat.

Over het Blogboek en focus

Ik was er al lang op aan het wachten, op dat Blogboek van Kelly. De maand september had ik eigenlijk gereserveerd voor het aanschaffen van nieuwe kledij, want sinds mijn zwangerschap/bevalling en bijhorend blubberbuikje pas ik nu nog maar in 2/5de van mijn herst/winteroutfits, wat ronduit onaanvaardbaar is en dus dringend vraagt om keiharde oplossingen! (Sporten en diëten is geen optie, want ik maak mezelf niet graag moe en eet veel te graag...).

Soit, zonder daarop in detail te treden, ik had mezelf verboden boeken te kopen deze maand om een trui of blouse extra te kunnen kopen, maar het vlees is zwak en nu zit ik hier in bed dat blogboek te lezen. Ik heb al een paar keer luidop moeten lachen, zoals met deze zin: "Voor mij is mijn blog vaak de schop onder mijn kont geweest die ik nodig had om niet de hele namiddag te liggen ruften voor de televisie in mijn joggingbroek." Ruften, heerlijk woord en het is komisch, want herkenbaar.

Maar verderop in het boek (hoewel ik nog maar op p.50 van de 237 ben geraakt), begon ik te fronsen toen het ging om het zoeken van een focus voor je blog. Want het is iets wat ik me al een tijdje afvraag. Waar gaat mijn blog eigenlijk over? Wat voor soort blog ben ik? Waar wil ik eigenlijk over schrijven?

Deze blog is, back in the days, begonnen als oefening in het schrijven (vandaar de naam van mijn blog, 'Evi schrijft'). Ik had een boek gekocht, "A writer's workbook" met schrijfoefeningen die ik op mijn blog zou uitwerken. Een schrijfblog als het ware, als dat geen focus is! Maar van die schrijfoefeningen kwam niet veel in huis en toen werd mijn blog eerder een uitlaatklep (de dagboekblog).

Daarna begon ik te naaien en liet ik hier zien wat er van onder mijn naaimachine rolde (het label "naaien" schreeuwt in de balk rechts nog altijd het meest om aandacht), maar toen begon iedereen te naaien en werd ik dat wat beu, want anderen werden er beter in en gaven praktische tips of zelfs patronen weg, wat dan weer niet aan mij besteed was.

Toen viel het stil en begon ik een half jaar later toch weer opnieuw en toen werd dit.. tja.. wat werd dit? Wat is dit? Een mamablog vooral, denk ik. Hoewel ik veel minder prijsgeef over mijn kind dan andere mamablogs die ik lees en ik mezelf er de laatste tijd ook vaak op betrap teveel 'op de achtergrond' te blijven en mijn 'ware stem' niet te tonen.

Dus, peinzend en lezend in het blogboek bedacht ik me: ik schrijf nu eenmaal gewoonweg over de dingen die ik leuk vind of die op dat moment mijn aandacht trekken. Mijn zoon op kop uiteraard, maar ook restaurantjes ontdekken, boeken lezen, leuke spulletjes kopen op webshops en af en toe moet ik ook gewoon mijn hoofd eens komen leegmaken. Ik heb nu eenmaal niet zo één focus in mijn leven zoals vegetarisch of glutenvrij koken, design op de kop tikken, 2dehandsmeubels transformeren en als ik iets haak duurt dat soms maanden vooraleer ik aan de afwerking toekom. Een mamablog met zijsporen of zo, dat ben ik. Op zoek naar de gezelligheid in mijn/het leven.

Het is maar dat jullie het weten...

En wie zelf een blog wil beginnen of zijn/haar bestaande blog eens kritisch willen (her)bekijken, koop dat boek!

In de schaduw van het MAS

Wat te doen op een regenachtige feestdag met een van nature rustige baby van 8 maanden die graag in zijn buggy zit? Een museum bezoeken tiens en dat kan ook in eigen stad. Vorige vrijdag gingen wij dus, niet naar het MAS, maar naar het Red Star Line Museum in Antwerpen. Het MAS is trouwens zelf ook een aanrader, al was het alleen maar om (gratis) roltrapsgewijs helemaal bovenaan van de skyline van Antwerpen te gaan genieten. In pré-babytijdperk deden wij dat altijd 's avonds als we zo'n beetje zonder doel door de stad zwierven.

Enigszins verdoken in wat nog rest van de krochten van 't Eilandje, vertelt het Red Star Line Museum sinds één jaar het verhaal van de rederij Red Star Line die ontelbare mensen met dromen van een beter bestaan de oceaan overzette. En dat vertelt het goed. Niet teveel uitleg (want dat leest toch geen kat), maar wel een heleboel persoonlijke verhalen en leuk ingekleed. Op het einde van je bezoek kan je de toren beklimmen die als een grote schoorsteen uit het gebouw rijst en een blik werpen op dat Eilandje, dat serieus veranderd is sinds de laatste keer dat ik er kwam. Zo'n schone buurt opeens en zoveel restaurantjes en zoveel toffe café'tjes! De prijzen van het vastgoed hier zijn navenant en dat beetje snobisme moet je erbij nemen... Maar een beetje flaneren kost geen geld, nietwaar?

Bron: Travel Agent Central

Na het museumbezoek (en de aankopen in de museumwinkel, waaronder deze poster hierboven) gingen we nog voor koffie en taart bij de Urban Story Deli Shop. Lekkere koffie, een aangenaam decor, een wisselende kaart en kiezen aan den toog. Meer moet dat niet zijn.

Emil heeft er boekjes gelezen. 

Iedereen naar 't Eilandje dus, maar niet allemaal tegelijk hè.

Mama is bang

Sinds ik vorig jaar in december mama werd, ben ik blootgesteld aan een heel scala van emoties. Paniek, intense vreugde, frustratie, verwondering, blijdschap, ze passeerden allen de revue, soms zelfs allemaal in één dag. Maar wat altijd sluimerend aanwezig is sinds het begin, is de angst. Die besluipt me altijd 's avonds als ik in mijn bed lig. Emil ligt dan veilig in zijn bedje naast mij totdat ik opeens vind dat het te stil is en ik opveer en mijn hand op zijn borstkas leg om te voelen of hij nog ademt (nvdr. dat is altijd het geval...).

Tegenwoordig begint mijn hoofd steeds vaker te malen in het donker. Dan zie ik rampscenario's van valpartijen of enge ziektes en komt het besef dat ik zonder hem ook niet meer zou willen (kunnen!) leven. Droevig word ik daarvan, want het is niet bepaald gezellig om te gaan slapen met de dood in je hoofd. Ik vermoed dat de ongerustheid nu opflakkert omdat Emil zichzelf begint op te trekken en als gevolg daarvan geregeld in vreemde, oncomfortabele posities tussen de spijlen van zijn park terecht komt of met zijn hoofd ergens tegenaan botst (zielig!). Als een muggenbeet op zijn hoofd een zwelling achterlaat denk ik al meteen aan een hersentumor! (Nu ja, gedurende één seconde, maar dat is genoeg...)

Ik had nooit gedacht dat die ongerustheid me zo helemaal zou kunnen overnemen, maar bij momenten doet ze dat wel. En 't kind is nog zo klein! Wat gaat dat zijn als hij naar fuiven begint te gaan, te laat thuiskomt en zijn gsm niet opneemt?! Of heb je als ouder tegen dan zo'n punt bereikt waarop je denkt "ach, onzen Emil, die redt zich wel!"? Waarschijnlijk niet. Dat ik van nature een controlefreak ben zal al niet helpen.

Het is dat besef dat je niet de rest van zijn leven kussens achter zijn rug kunt leggen om zijn val te breken. Het loslaten is nu al begonnen. Nu ja, ondertussen mogen de mama's veel troosten en mag hun hart duizend keer gebroken worden met elke buil en schram die erbij komt. Als het daar bij blijft is 't goed. Niet denken aan dingen die zouden kunnen zijn of komen, toch? Al was het maar om mij een goede nachtrust te garanderen.

Gelukkig maakt de aanblik van dat slapende boeleke veel goed. Lekker veilig daar, vlakbij mama. Ja, hij ademt nog!

Webshoppen: Kidsdinge

Ik was al een tijdje op zoek naar de kleurrijke melamine bordjes van Helen Darik en Ingela P Arrhenius en had ze al in een paar webshops gevonden, maar nooit beide collecties samen in één winkel (grmbl!). Tot ik de webshop van Kidsdinge ontdekte! Een erg fijne webshop met leuke serviesjes, mooie posters en tof speelgoed. Het gaat me nog lukken Emil voor een Studio 100-verslaving te behoeden, (Bumba komt hier niet binnen als ik er mijn zegje over te doen heb...) als ik al zijn speelgoed in deze (en andere) webshops koop. Zie dat memoryspel met de gezichtjes! Zie die nesting dolls die supermooi in Emil's kamer zouden staan!

Maar voorlopig dus enkel bordjes voor Emil en een postkaartje met tekening van Ingela voor mezelf. Al had ik nog graag dat leeuwenbord gehad dat nu tijdelijk (?) niet meer in voorraad is. Ach, reden om terug te keren naar deze webshop die een erg persoonlijke service levert met gepersonaliseerde bestellingsoverzichtmailtjes (een nieuw woord vanaf nu) en een persoonlijke boodschap bij je thuisgeleverde bestelling. Het leek zelfs of ik kreeg een cadeautje, want alles was mooi ingepakt en met stickers versierd. Cadeautjes krijgen is altijd leuk, zelfs al weet je al wat erin zit, toch? 

Je kan Kidsdinge ook twee keer per jaar live spotten op de weekendmarkt de bonte fabriek in Sint-Niklaas. http://www.debontefabriek.be/  De volgende editie is a.s 25 en 26 oktober!

Dingen waar ik blij van werd

1. Terug beginnen haken en een granny square-dekentje waar ik drie (!) jaar geleden aan begon eindelijk afwerken.
2. Mijn saladekom van Orla Kiely, die evengoed dienst doet als fruitschaal of bloempot.
3. Babywas zien drogen op het rek.
4. Een dag Planckendael met dierbaren, ondanks hitte en drukte.
5. Een gele achtergrond voor mijn kookboeken in mijn voor de rest witte (hoewel niet altijd propere) keuken.
6. Een nieuw kapsel.
7. Eindelijk een grote ijskast met diepvriesvak bezitten.
8. Beginnen lezen in een nieuw boek (en grijpgrage babyhandjes).
9. Emil, uiteraard, die 7 maanden werd, pogingen doet om al kruipend voort te bewegen, zichzelf begint op te trekken aan de zetel of het bed, alles in zijn mond wil stoppen en erg gedreven de klank 'aajaajaajaajaaj' oefent. Een baby moet ergens beginnen nietwaar?